Diuerſis. diabo ii.

7l.

ẜm haꝝ ꝑſonaꝝ ꝯſilium ⁊ dictamen debetis frequēter ꝓpriū iudiciū mutare ⁊ vincereCū ergo de eo qd̓ agēdū eſt habetis hmōicetitudinē/ pōt ſe merito qͥetare/ lꝫ pluresalias negligētias/ q̄ venialia pctā ſunt/ admiſerit. Sed ſi in his pūctis pͥncipalibusſe defeciſſe ꝯgnoſcit. penitere debet/ ⁊ poſtmodū loco ⁊ tꝑe ꝯfiteri. Uidetis itaqꝫ ꝓrſus eē neceſſariū/ vt qͥſqꝫ diligēter ꝑqͥrat q̄res pctm̄ mortale ſit. q̄ nō. in qͦ qͥſqꝫ obligetur in qͦ non. Et tūc quicqͥd ſuꝑ hoc egeritid vltroneū erit ⁊ ſuꝑerogatōis ad augmētū ſue gr̄e/ ſimul ⁊ alioꝝ. Credere enī ꝙ illd̓meliꝰ bonū qd̓ qͥs facere valet/ ſemꝑ implere teneat̉. ita ꝙ ſi hͦ obmiſerit. peccet mortaliter/ erroneuꝫ eſſet. nunqͣꝫ etiam qͥs poſſetobtinere ꝯſcientie pacem.Inalit̓ ꝓ generali regula accipiteꝙ vti deꝰ ⁊ bonꝰ angelus ſꝑ ad bonū hortant̉/ cunctaqꝫ ſeu ꝓſꝑa ſeuaduerſa/ ſiue bonū ſiue malū ſui vel alteriꝰad ſalutē ⁊ ꝓfectū bonoꝝ ꝯuertūt. ſic ex aduerſo oīa in damnū ⁊ ꝑniciē detorq̄re molitur hoſtis. ¶ Abundat qͥs diuitijs enitit̉hoſtis vt illis abutat̉ vel in ſuꝑbiā/ vel ī luxuriā/ vel in vſurā/ ⁊ iniquā tꝑaliū adqͥſitōnē. Cōtra ſctūs angelus conat̉ ⁊ ſuadet. vtillis vtat̉ ad largiēdas elemoſinas ad ſuppliciter xeddēdas gr̄as deo ad hn̄dā ſufficientiā ¶ Sil̓r ꝯſiderate in pulcritudine. viribꝰ. ſcia. ſtatu/ bona hoīm fama. ⁊ hoꝝ cōtrarijs pauꝑtate. deformitate. mala obſcuraqꝫ fama. Diuerſitatē etiā inclinationishoīm ad hͦ vel illud/ nouit ſcūs angelus bene vti/ hoſtis vero male. ¶ Quāqͣꝫ etiā frequēter ⁊ ip̄am dei inſpirationē in malū cōuerti facit hoſtis. ſicut ex aduerſo bonꝰ angelus malā inimici tēptationē in bonum/puta quis tēntabitur ideo religionē ingredi vt poſtmoduꝫ egrediat̉ ⁊ exeat. In ea tn̄ꝑſeuerās ꝯſtāſqꝫ manebit. De ſuꝑbia autinuidia tentabit̉ huic valide reſiſtet ⁊ indemerebit̉ plurimū. Ita freq̄nter dū grauiternocere cupit hoſtis. ꝓdeſt admodū/ ⁊ ꝓfic̄in tantum ꝙ hominem crebro ten̄tare deſiſtit/ ne tentationem ſuꝑando mereatur.Aduerſus vero cunctas ſuas illaqueanteſtentationes/ que certe ſunt innumere. nonniſi vnicum generale remediuꝫ reperiturvti beato Anthonio reuelatū extitit. vt qͥsvidelicet ꝓfundam ſemper habeat humilitatem/ ⁊ affectione ſincera/ puroqꝫ corde ſuam totam ſpem in dei ac ſanctorum auxili

um ſtatuat idqꝫ ſe facere poſſe/ eſſe dei gratiam cenſeat permaximam. Nihilominustamen ſemper ſuum debitum faciat apuddeum/ ⁊ obſeruantiam mandatorum eiuspredicte innitendo ſpei. Nam ſicut firmiter credimus hominem ſola dei ſaluari miſericordia. ita eam miſericordiam ſūmopere venerari/ diligere/ caripendereqꝫ debemus ſecus enim faciens vel hoc intermittens agere ꝓfecto illam perdere ſeſe redditdigniſſimum. ¶ Quod ſi ſuggerens tibihoc modo dicat hoſtis. quicquid egerꝭ certo nouit deus an damnatus eris vel ne. neqꝫ vllatenus aliter eſſe poteſt. Reſpondeb̓quicquid de me ordinauerit deus ipſe tamen amari dignus eſt et coli. cunqꝫ mentiri nequeat ipſe ſibi obſequentibus ⁊ ad hͦpro ſuis viribus conantibus infallibilitergloriam celeſteꝫ largietur. Quāqͣꝫ vero mihi meus ſit finis incognitus. bene tamenſcio/ quoniam bona vita in bonum finemperducit. neqꝫ ob hāc incertitudinē/ omittere debeo. quo minus meum efficiam debitum. immo ꝓfecto magis ac magis enitendum mihi eſt. ſicut ⁊ ſi infirmus ſe ſanādum ignoret. iure tamen ad id ſuum debitum facit ¶ Concludendo dicimus nihilita inſtruere hominem in predictis tēntationibus infinitiſqꝫ alijs. ſicut gratiaꝫ deique per deuotam orationem/ in ꝓfunda fuſam humilitate atqꝫ cōtritione cordis/ adquiritur. ¶ Hanc nobis gratiam meritisac interceſſionibus omnium ſanctoꝝ ſanctarumqꝫ/ largiri dignetur pater ⁊ filiuſ etſpirituſſanctus Amen.¶ Finis:¶ Contra profeſſuminobedientem eiuſdē Iohannis Gerſon.Eore tuo te iudico ſerue neqͣꝫ. Si hͦ dixit ī ꝑabola dn̄sde ſeruo nō multiplicāte licꝫreddēte talentū/ qͥd dicturuseſt de ẜuo diſſipāte ſil̓ ⁊ negāte talentū. Talis eſt ille inobediens ꝓfeſſꝰſit clericus ſit laicus/ qui ꝓpriā ſpūs ſui voluntatē acceptam a deo/ cauſa lucrandi vite theſaurum eterne/ dedit illam in manuſuperioris ſui dicens. Suſcipe me ⁊ viuam abba pater. In manus tuas commēdo ſpiritum meum/ quoniam fidēs in te etde me diffidens do illum tibi. Adiuua me⁊ ſaluus ero. Nunc tu quiſquis es ꝓfeſſus

yv. 3

A.