De. illuminatione. cordis.

6 9.

eſſentia non refertur ⁊ tū ꝑſona refert̉; quiavicꝫ eſſentia non eſt per ſe primo modo etconuertibiliter idem cū perſona: non ꝙ aliqua non idēntitas vel diſtinctō ſit inter eſſentiam ⁊ patrem. ſed bene inter patrem etfilium. nec in creaturis ſimile reperitur/ qꝛnullam poſſibile eſt eſſe ſimpliciter vnamillimitatā ⁊ vſquequaqꝫ ꝑfectā. ¶ Uigorhuius p̄cioſe margarite q̄ deus eſt/ ꝓducitlibere ꝯtingenter tanqͣꝫ ad extra radios aliquos ⁊ fulgores? Et nullo modo neceſſitate finis vel agentisʸ alioqn non eēt ens vſq̄quaqꝫ ⁊ vniuoce perfectu/ ſi reqͥreret ad eēſuum exiſtentiam creature. Et iteruꝫ / ſi deneceſſitate ageret ad extra/ nihil poſſet euenire ꝯtingenter/ ⁊ ceſſaret omnis religio:Immo ⁊ qd̓libet ens eſſet infinitum/ cumfieret naturaliter a potentia infinita. Hoeeſt ſtultum dei quod ſapientiꝰ eſt hominibus nolentibꝰ intelligere deū nō agere quomodolibet ex arbitrij libertate ſed neceſſitate naturali. Unde obſcuratuꝫ factum eſtinſipiens cor eoꝝ vt dicerent mundū eternum/ cum ceteris erroribus/ ⁊ blaſphemijſinfinitis. ¶ Uigor huius p̄cioſe margarite/ candor ⁊ decor animos ꝯtemplantiumip̄am ſub noīe entis puriſſimi rapiūt ad agendum res mirabiles/ ⁊ ad ꝯgͦſcendū resſuꝑnaturalesʸ ⁊ ad diligēduꝫ res ſpirituales cognitas in enigmate. ¶ Uigor huiusmargarite candor ⁊ decor mouent ⁊ attrahunt animos contemplantiū circulo quodam intelligibili miris modis. vbi coincidunt tres cauſe. que ſunt efficiens ⁊ formanon quidem intrinſeca/ conſtituens ſed exemplaris ⁊ ip̄e finis qui mouet non vt forma cognoſcentis ſed vt eſt res talis in ſeipſa/ quia ip̄e mouet vt res appetitū non vt ēcognitio ¶ Uigor huius margarite cādor⁊ decor/ pōſſunt allicere ⁊ afficere prius animos contemplantium/ ad dilectionemqͣꝫ ad intellectualem cognitionem: ſed nonſine miraculo ſpirituſſancti ſe per charitatem mirabiliter diffundentis/ ⁊ mentis apicem ſingulariter inflāmantis. quia ſcd̓mcurſum naturalis vie intellectus non intelligit non inſpecto fantaſmate: nec voluntas aliquid vult obiecto non ſibi prius ꝑintellectum preſentatoʸ niſi loquamur devolitione tamtummodo naturali. ¶ Precioſior eſt margarita cognitionis entis puri/ qͣꝫ altera cognitō de deo que poſſet naturaliter adipiſci imo ⁊ certior eſt qͣꝫ altera q̄

uis noticia de qͥdditate ſubſtantiarum viſibilium vel inuiſibilū naturaliter in hac vita Se quibus hic intuitiue nihil ſcimusᵇ. etde accidentibus pauciſſima in quibus aliquando fallacia non contingat ¶ Precioſitas ⁊ certitudo margarite non repugnatcognitioni fidei de diuinis: neqꝫ meritumdiminuit. Semper enim minor ⁊ obſcurior remanet cognitio viēqͣꝫ ſit illa quam ſperamus in patra recepturos ¶ Precioſitashuius margarite non obinde minuitur ꝙad praxim deducitur diuine dilectionis etcultus ⁊ laudis. immo finis eius eſt huiuſmodi praxis. Apoſtolo teſte ⁊ chriſto reuelante/ ꝙ finis legis eſt charitasʸ que colerefacit deum ex tota mente ſine obliuione. extoto corde id eſt intellectu ſine errore. ex tota anima. id eſt voluntate ſine contradictōne ⁊ extota virtute ſine defectione. Et heceſt felicitas initialis huius vie. pro qua ſidederit homo omnem ſubſtantiam ſuam/quaſi nihil deſpiciet eam. ¶ Precioſitashuius margarite non formatur in nobisde lege communi/ ſi nō ab inferioribus ſenſibus aſcendamus ad intelligentiam/ quieſt proprius locus ⁊ matrix eiꝰ quāuis radicale ſeminarium deſcendat a rore celeſtiſinfluentie/ in prima creatione rationalisanime. Secus de margarita fidei/ vel patrie glorioſeʸ que ſupernaliter inuenitur/ atqꝫ gratis infuſa formatur ¶ Emitur hec p̄cioſa margarita tanto precio qͣꝫtum habethomoʸ ſi prius illam tota ſolicitudine queſierit in aquis ⁊ littoribꝰ magni maris naturalium ſtudiorum per foſſioneꝫ ⁊ depurationem vehementem/ ⁊ aſſiduam confricationem ſanctarum meditationum:¶ Emit̉ hec margarita ſi pͥus abeat homo ſerelinquens/ ⁊ vniuerſa que habet vendenſ.⁊ hoc ſcd̓m hominem exteriorem ⁊ humanam conuerſationem? Et ſi redeat homointerior conuerſus ad cor ſue mentis; vbigignat̉. nutriat̉. depuret̉. vegetet̉. ⁊ augeat̉trāſformatus de claritate in claritatem/ vſqꝫ ad perfectionem habendam in celis.Emitur hec margarita tanqͣꝫ ſufficiēs poſſeſſio cordis/ quia per eam et in ea poſſidetur non terra ſolum. non celum ſolum. ſeddominus terre et celi celorum. Qui ſi nonſufficit tibi. nimis auarus es. immo iamnihiles. ¶ Emitur hec margarita conuenientius in ſolitudine. conſeruatur illic inſuꝑ ſuꝰ cādor aptiꝰ qͣꝫ in vrbiū tetra fuligie-