De. directione cordis.
Conſide. XXXII.Ttaqꝫ reſoluendo materiā poſſumus inuenire diſtinctōnē quadruplicem de intuitu vel reſpectu commodi temporalis pro ſpirituali, poteſt enīintuitus ferri ad temporale commodum.Primo tanqͣꝫ ad precium rei ſpiritualis/ qͣſi fit adequatio valoris vnius rei ad alterāſicut eſt in emptione ⁊ venditione cuiuſlibet rei. Poteſt ſecūdo ferri intuitus/ ad cōmodum temporale tanqͣꝫ ad motiuū principale dandi ſpūalia. vel ad finem vltimūin quo ſiſtit intuitus ſpiritualia conferentis. Poteſt tertio ferri intuitꝰ cōmodi temporalis tanqͣꝫ ad motiuum minus. principale vel ad finem ſubordinatum ſub vltimo fine. Poteſt quarto ferri intuitꝰ commodi temporalis tanqͣꝫ ad rem debitaꝫ iure diuino pro ſuſtentatione illius qui ſpūalia ſubminiſtrabit. iuxta doctrinā chriſti ⁊apoſtoli? Quoniam dignus eſt operarius.mercede ſua.Conſide. XXXIII.Unc ad ꝓpoſitum dicamus pro reſponſione ſuccincta ⁊ ſolida/ ꝙ pͥmus intuitus ⁊ ſecūdus ſunt vereſimoniaci de iure diuino ⁊ humano ⁊ ſi cōcurrat error intellectus ꝙ ſcilicet talia poſſint fieri/ ſicut in primo dicitur/ vel ꝙ licitefiant ſicut ponitur in vtroqꝫ modo: tunc incurritur hereſis proprie dicta ſi ſint pertinaces. Dicimus conſequenter ꝙ ſi feraturintuitus tertio ⁊ quarto modis ille poteſteſſe licitus. immo etiam laudabilis meritorius ac debitus. hoc tamen attēto ꝙ obſeruetur illud apoſtoli Ab omni ſpeciemali abſtinete vos. hoc eſt Adminiſtratioſpiritualiū facta ſub altero tali intuitu/ nōappareat fieri ex modo ſuo intuitu primovel ſecūdo. vt ſi non prius exerceant̉ ſpūalia ſi non prius dentur temporalia? Aut ſiturpiter illa vel iſta exigantur cum ſcandalo ⁊ auaricie nota. In quibus vtiqꝫ caſibꝰpoſſent haberi ſuſpecti de ſimoniaca prauitate ſic agētes ⁊ hͦ p̄ſūptione iuris vel facti ⁊ poſſent ipſi in hoc caſu tanqͣꝫ tales iudicialiter euocari?Conſi. XXXIIII.
Radit Arꝭ. ꝙ in finibꝰ ſubordinats vbi vnus eſt ꝓpter alterum. reutat̉ vtrobiqꝫ vnum. Hoc dictuꝫꝓficit plurimum ad directionem cordis inpremiſſis ⁊ ſimilibꝰ. Vt exempli gratia.Uadit canonicus ad eccleſiam vt lucreturdiſtributiones ſuas. Aut celebrat curatusmiſſam vel exequias/ vt recipiat funeraliaAttendendū eſt ſi principaliter ſiſtat hic vl̓ille intentionē ſuam ad lucrum temporalenon reducendo ad finem aliū pͥncipaliorē⁊ ſpūalem. Si ſic certū eſt. quia ē peccatūſimonie. Si vero referat ad finem vlterioreꝫ ⁊ ſuꝑiorē ac bonū. qꝛ .ſ. iſta lucra tꝑaliavult reciꝑe ꝓ ſuſtētatione ſua/ qͣtenus nūc⁊ poſteriꝰ occupari poſſit circa ſpūalia exercitia pͥncipal̓r. Hec ē intentio cordis recta ⁊ bōa. Sed attēdat diligēter hō ne mētiat̉ iniqͥtas ſibi? Qd̓ ex varijs ſignis poterit qͥs in ſeip̄o ⁊ in alijs cognoſcere:¶ Conſide̓. XXXV.Iſum ē aliqͥbꝰ. ꝙ ſi canonicꝰ vadatad horas lucratiuas. alias nō iturꝰꝙ hoc ſit ſignū euidēs qͦ ad eccl̓iaꝫſimoniace prauitatis. ⁊ ꝙ intentio talis nequeat eē recta. Attamē hoc nō oportet itaſꝑ dici. Alioqͥn ſeq̄ret̉ ꝯdēnatō qͣſi totiꝰ ſtatus tā clericoꝝ qͣꝫ religioſoꝝ atqꝫ ſeculariūCōſtat qͥppe ꝙ nōnūqͣꝫ carthuſien̄. in certo ꝯuētu ſuo/ certas dicēt exeqͥas ꝓ certo d̓functo: qͣs ſaltē ꝓ tali. alias n̄ dicerēt ſi nonaliqͥs inde fructꝰ tꝑalis eēt ſecuturꝰ. Et iuſte. Sil̓r ē de alijs religioẜ. necnō d̓ ſecl̓aribus canonicis ⁊ curatꝭ. ⁊ de oī generaliterhoīm ſtatu ī eccīa dei. Sic̄ nec opifex ageret q̄ ſue artꝭ ſūt ſine ſpe lucri. Pōt itaqꝫ eccl̓iaſticꝰ ad eccīaꝫ ire ſub ſpe lucri mō p̄dcōet ꝓ tūc nō iturꝰ ſine tali ſpe ſꝫ ī alijs ſe occupaturꝰ dūmō ſit intētio pͥncipalis directa ad finē ſuperiorē vt tactum eſt.¶ Conſide. XXXVI.Oteſt conſequenter ex premiſſiselici qualiter liceat homini ſe trāſferre ad ſtatum clericalem aūt religioſum immo ad curam animaruꝫ. aut adprelaturam/ quatinus poſſit habere ſuſtētationem vite ſue/ ſine ſolicitudine temporalis exercitu. Ita tamen ꝙ illam libertatem vel ocium referat principaliter ad honorem dei / et eius obſequium. ſuamqꝫ
.L.