Druckschrift 
3 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De. ſimplificatione.

igitur hanc rationē boni ab vbi nūc hoceſt a loco vel ſitu vel tꝑe. ab omni p̄tereafuſione ſeu ꝯnotatione accidentiū/ erit ille conceptus qui remanebit abſolutꝰ vniuerſalis cōueniens omni bono:Motula .IIII.Aeres forte iterū vbi eſt illud omne generale bonū? Ecce cadit inmateriā ꝯmunē de vl̓ibꝰ quid ſintet ſi ſintin rebꝰ extra/ p̄ter oēm intellectusoꝑatōeꝫ? Dicimꝰ aūt qͣꝫtū hic ſatis putamus vl̓ itas deriuat̉ fundat̉ in rebꝰ ſingularibꝰ. alioqͥn ficta eſſet. ſed ꝯſūmat̉ſtituit̉ in oꝑatōe intellectꝰ abſtrahentis eomodo tactꝰ eſt ſimilitudīes reꝝ in quibꝰeēntialiter ſeu qͥdditatiue ꝯueniūt ab vbiet nūc id eſt loco tꝑe. Un̄ ſi q̄ras vbi ē humanitas ad extra? dico in hoc hoīe ſingulariter in altero ſil̓r. ſi nullꝰ eēt ſingularis nulla ꝑmaneret exberiꝰ hūanitas.quoniā deſtructis primis ſubſtātijs vt dicit Areſt. impoſſibile eſt aliqd̓ alioꝝ rema.nere. nihilominꝰ adhuc remaneret hoc vl̓ehumanitas interius in mente angeli ſicutante mūdi ꝯſtitutionē erat. Et ꝓut nūc eſtvl̓is ratō hūanitatis in mente dei nec eratres aliaqͣꝫ mens dei/ neqꝫ realiter vt om̄esꝯcedūt. neqꝫ formaliter vt nōnullis placetEſt demū articulꝰ pariſienẜ condēnatꝰ dicens ab eterno fuerūt extra deū qͥditatesalique/ vel vl̓es rōes. quales fantaſiati ſūtquidā eſſe vl̓ia realia p̄ter deū/ p̄ter oēmintęllectus oꝑationē ſeu cōceptum:Notula .V.Urſus ad intelligēdū dictū hmōir deſtructis primis ſubſtātijs impoſſibile eſt aliqd̓ alioꝝ remanereAttēdendū eſt ne locutio varia ſit loqͥmur de hūanitate ē ab extra/ de ꝯceptuhūanitatis quē intra reponimꝰ. Eſt enīnomē hūanitas primo nomē prime intentōis ſupponēs īmediate principalit̓pro re adextra eſt vel eſſe pōt ſi ſit ampliatiua ſuppoſitio/ hec in ſolis ſingularibꝰhoībꝰ reꝑit̉. Hoc vero nomē hūanitas ſūptum ſcd̓o ſupponit non pro rebꝰ adextra ſed pro ꝯceptibꝰ de hūanitate habitis ad intra ſeu angelū ſeu humanū intellectū. Aut eſt idea hūanitatis in mentediuina / idētitatē locutionis/ ſicut ponimus ſapīa eſt in deo inheſionē ſed

per idētitatē qm̄ eſt ipſe deus: Notula. VI.Ides arbitror quēad modū mediv i tās pōt intellectū ſuū figere ī recoignitōe boni hꝰ vel illiꝰ figuraticorpulēti vel colorati. Et ꝯn̄ter fert̉ voluntas in dilectōeꝫ abſolutā primi veri boniqd̓ ē bonū ꝑticipatōeꝫ vt alia oīa. ſedper eēntiā. Poteris ita negociari circa potentiā. circa ſapīaꝫ. circa iuſticiā ita reuereri diuinā potētiā. Uerecūdari ad ſapīaꝫſi turpis es. Trepidare ad ꝯſideratōeꝫ iuſticie ſi malus es. Qd̓ ſi forte queſieris/an̄ ꝯceptus hmōi ſint abſoluti ꝓprie deoviſum eſt hactenꝰ mihi ita ſaltē de poſſibili hoc eſt in via poteſt meditās et abſtractiuꝰ intellectus formare ſibi conceptꝰabſolutos proprios cōueniētes ſoli deo.Qui dabunt noticiā propriā abſolutamſed nullatenus intuitiua de eo:MNotula VII.Perta ē nobis ex p̄dictis via ad ītelligēdū myſticā theologiaꝫ/ deſcripſit diuinꝰ dion̄. vltra illaꝫ ſibolica illā ꝓpria nūcupat̉. Procedit itaqꝫ ſimbolica theologia ſil̓itudīes reꝑtasin rebꝰ/ attribuēdo deo qͥcqͥd videt̉ eſſe ꝑfectionis in rebꝰ cauſatis ita vt hoc dicatur deꝰ nedū noīabilis. Et hoc dixit diuinꝰ Bartholomeꝰ ꝓut dionyſiꝰ refert/ euāgeliū eſſe latiſſimū/ ſic appellatꝰ deꝰ leo ꝓpt̓fortitudinē/ lapis ꝓpter durabilitatē. agnꝰpropter māſuetudinē. ſol ꝓpter illuſtrationem. ita de reliqͥs que ẜm eſſentiā ſedper ſolā attributione/ analogicā ſil̓itudinē de deo loqͥmur qͣſi balbūtiētes palpantes in vmbra occūbentis lūis vel gr̄eintelligētie nr̄e in nobis. Procedit ꝟ̓o myſtica theologia abſtractionē/ modo velutoppoſito ad p̄cedentē/ qui quicqͥd eſt affirmat de deo/ iſte vero prorſus negatd̓ deoomnia. Et ita breuiſſimū eſt vt ait idē bartholomeus euangelium:Motula. VIII.Xemplū palpabile dat ip̄e dion̄.manuductōe huiꝰ theologie myſtice. Cōſidera fabricatorē ſtatuarūnonne hic format imaginem vel ſtatuam addens quicqͣꝫ ſed reſcindens et remouēs. ex qua ſubtractione remanet agalma

S.