De. conſiliis. euangelicis.

admodū conſtat fuiſſe de abraam/ cuiꝰ perfectio non ponitur in abdicatione diuitiarum. ſed in hoc ꝙ coram deo ambulaueritAmbula coram me/ ait ad eum dominuset eſto perfectus. Ambulauit autem/ perfecte deum diligendo et amando. ¶ Nec exhoc arguere poterit quis inutile eſſe conſilium paupertatis/ ſicut ait ſanctus doctorvbi ſupra. Non enī vt ipſe ait propter hocdedit conſilium iſtud quaſi diuites perfecti eſſe non poſſint. ſed quia faciliter nō ꝑficitur homo cum poſſeſſione diuitiarumHoc idem ſentit dominus Guilhelmꝰ antiſiodoren̄. reſpondendo ad quoddam argumentū/ cum arguitur. Relinquere omnia eſt opus perfecte caritatis Hoc inquitſic intelligenduꝫ eſt ꝙ eſt ſignum perfectecaritatis/ ⁊ non eſſentialiter ꝑfectio. ¶ Preterea ſi paupertas eſſet eſſentialis perfectōſequeretur ꝙ nulli diuites poſſent perficiin vita xp̄iana. exquo non haberēt pauꝑtatem/ que ẜm aduerſarium pertinet ad eſſentialem perfectionē. Falſitas conſequētis ex illo arguitur Ecc̄i. xxxi. vbi beatꝰ diues ille dicitur/ qui inuentus eſt ſine macula/ nec ſperauit ī theſauris pecunie. Super quo gloſa magna. Siquidem virtuseſt diuitem eſſe ⁊ perfecta caritate deo figiet adherere. qui ex affectu diuitiarum maculam non contraxit. qui poſt aurum concupiſcendo non vadit. nec de diuitijs ſuꝑbiendo ſuper alios ſe extollit. Sequitur.Quis enī eſt hic ⁊ laudabimus eum. fecitenim mirabilia in vita ſua. Uere enī mirabilia facit qui in diuitijs affluentibus cornon apponit. Poſt que omnia concluditqui probatus eſt in illo ⁊ perfectus inuentus eſt. Item ſi paupertas volūtaria eſſentialiter faceret ad ꝑfectionem vite xp̄iane.ſequeret̉ ꝙ poſſeſſio opum ⁊ diuitarum eſſentialiter imꝑficerent hominē. ⁊ ita prelati papa dominꝰ omnium. viri eccleſiaſticipoſſidentes diuitias/ iſti deficerent a perfectione xp̄iana. īmo ipſi religioſi qui d̓ artiſſima paupertate gloriantur. tranſeūtesad prelaturas in quibus recipiūt amplasdiuitias. illi inquā caderent a perfectioneeſſentiali vite xp̄iane. et ita nunqͣꝫ deberētad prelaturas illas tranſire. Porro ꝙ inipſa dimiſſione pecuniarum ſeu diuitiarūnon conſiſtat eſſentialis perfectio. declarat ſanctus doctor in libello ſepe dicto arguens per exemplum/ ꝙ ipſe ſaluator tra-

dens Math̓. v. capitulo documenta perfectionis/ dicebat. Si quis percuſſerit tein maxillam prebe ei ⁊ alterā. Et qui vulttecum in iudicio contēdere ⁊ tunicam tollere. dimitte ei ⁊ pallium. Et quicūqꝫ te angariauerit mille paſſus. vade cuꝫ eo ⁊ aliaduo milia. Manifeſtum eſt ꝙ viri perfecti nō ſemper iſta actu implent. Alioquinipſe dominus a perfectione defeciſſet/ quipercuſſus a ſeruo pontificis. non prebuitaliam maxillam/ ſed dixit. Si male locutus ſum. teſtimoniū perhibe de malo. Siautem bene. cur me cedis? Similiter paulus. Qui alapam a ſacerdote receꝑat nonobtulit aliam maxillam. ſed conſtanter dixit. Percutiat te dominus paries dealbate. Sic ergo non eſt de neceſſitate eſſentialis perfectionis hoc opere implere. ſed ſulficit vt in preꝑatione animi habeantur/ vtait Augꝰ. li. de ſermone domini in monte.quod ⁊ diuites habere poſſunt. Vnde ⁊ viri ꝑfectiſſimi Athanaſius. Silueſter. Hilariꝰ/ et alij ſancti plures viri ꝑfecti/ opes ⁊diuitias poſſederunt. ¶ Deniqꝫ in ſtatu īnocentie fuiſſent homines perfecti/ et tamen fuiſſent maxime et vere domini temporalium/ quibꝰ dicebatur a domino. Dominamini piſcibus maris ⁊ volatilibꝰ celi ⁊c̄. ¶ Sequitur vltra/ ꝙ ieiunium/ abſtinentia/ inedie vigilie non pertinent eſſentialiter ad perfectionem vite xp̄iane. Hocex intentione tenet Taſſianus vbi ſupraallegatur in priori correlario. Nam et dedomino legimus ꝙ venit manducans etbibens. Quāobrem Auguſtinꝰ. x. confeſſionum? Non ego inquit timeo immundiciam obſonij. ſed immundiciam cupiditatis. Hec eſt enī que imperfectum facit. nōipſum obſonium. Et in libro de doctrinaxp̄iana. Uſus inquit talium non eſt in culpa. ſed libido. Fieri enī poteſt vt ſine vicioaliquo voracitatis/ precioſiſſimo cibo ſapiens vtatur. inſipiens ardentiſſima guleflāma in viliſſimum inardeſcat. Similedicitur in libro de queſtionibꝰ euangelij ⁊recitatur in decretis. Oportet inquit ſapientes filios intelligere. non in abſtinendovel manducando eſſe iuſticiaꝫ. ſed in equanimitate tolerandi inopiam. Nam Paulus qui ſciebat abundare ⁊ cum manducatibus manducabat. non imꝑficiebatur exhoc. alias nunqͣꝫ egiſſet. Qua in rerichardus de ſācto victore ī libro de extermīatōe

O