Theologia. ſpeculatiua.
conſentientes. plena miſericordia/ ⁊ fructibus bonis/ iudicans ſine ſimulatione ⁊ emulatione. ¶ Hec aūt dicta ſunt nō vt ſcientia aut ſapientia aliqua ſit de ſe mala cūſit ꝑfectio intellectus Sed qꝛ abuſus eiuſtāto deterior ⁊ ſeuior eſt in peruerſis/ qͣꝫtoꝑ eam contra virtutes pro vitijs decertat̉.Ecce enim finis multiplex falſa ſeductione querit̉ a multis/ qui quoniā auerſi ſunta deo fine vero/ vt ī varia diſpergūt̉ oportet. huic finis eſt diuitie ⁊ opes illi ſordidevoluptates huic pompatici honores apd̓alium potētatus fragilis ⁊ anxius. Cumigitur ẜm exigentiam finis veri vel eſtimati/ cetera omnia moderentur conſequenseſt vt ſubuerſo et peruerſo fine/ peruertantur omnia ad finem ordināda. Inter quenimirum eſt ſcientia que dum ad diuitiasadquirēdas reducitur/ appellatur terrena.dū voluptates indigna ſorte cōquirit/ animalis nominat̉. Dū vero emulationibꝰ ſectis hereſibꝰ contentioni ⁊ ſimilibꝰ nequitiis ſpūalibus ancillat̉ quo pacto melius qͣꝫdiabolica cenſebit̉? Scientia igit̉ in ꝑuerſis tot ſortit̉ nomina quot ſunt vitia. eā adſe rapientia/ vt ꝙ eſt ſuꝑba arrogans inflata ⁊ ſil̓ia De talibꝰ dicit ſcriptura. Sapiētes ſunt vt faciant mala. Inde enim fit illud de grecis eulogiū/ ꝙ leges habebāt bonas ⁊ peſſima ingenia. Per cōtrarium vero ſapiētia que deſurſum eſt qualem loquimur/ ſicut obſequitur charitati ceteriſqꝫ v̓tutibus/ ita earum denominationes contrahit vt ꝙ eſt patiēs. benigna. non emulans. non ambitioſa. Et hoc modo de cēteris. Sic ergo de theologia ſpeculatiua dicimus ꝙ non quelibet peruerſa eſt aut peruerſos inhabitat. nec in ea vitium eſſe ponimus. Sed in abutentibus ea/ qualiternullus in theologia miſtica abuſus eē poteſt niſi forſan modo pretacto per ſuperbiam obiectiue.¶ Conſide. XXXIII.Pouit differentiam inter probos fideles/exemplo oſtendens quomodo iudicant detheologia miſtica:N hominibus nō peruerſis nec auerſis/ a deo fine ſuo/ poteſt alterainter theologum ſpeculatiuū ⁊ miſticū differētia inueniri/ qꝛ vnꝰ ab altero ſeceruit̉ qͣliter artifex ſolū ſpeculatiuꝰ ſine inſtrumētis ꝯueniētibꝰ ⁊ hītibꝰ adqͥſitis/ dif-
fert a practico exꝑto ⁊ in vtriſqꝫ abūdante.Hāc dr̄am nonā ſumptā ex oꝑis facilitatevel dfficultate/ familiari poſſumꝰ on̄dereexemplo. Si qͥs ꝑitiſſimꝰ in arte muſice n̄aūt exercuerit ſe in vocali cantū neqꝫ in cordis aut organis/ īmo voceꝫ hēat raucaꝫ/ etīſtrumenta muſicalia diſcordia/ ſatagit tamē iſte vel cātare/ vel inſtrumēta pulſarenulli dubiū qͥn oberrabit/ ⁊ neqꝫ dulcē neqꝫ ſuauē ſimphoniā valebit afferre. Hec ſimilitudo reſpicit eū qͥ de diuinis ſcit artificioſa diſſerere qͥ de moribꝰ ſil̓r ⁊ virtutibꝰregulas hꝫ/ ⁊ ſpeculatiuū plerūqꝫ ẜmoneꝫ/ſed nōdū vult ad ea q̄ cogͦſcit ꝯformit oꝑari/ cogit̉ languēs illā apl̓i vocē plāgere. velle adiacet mihi/ ꝑficere āt nō inuenio. Caret qͥppe virtutū hītibꝰ tanqͣꝫ inſtrumētis/hn̄s carnē rebellē ⁊ diſſonā ſpūi/ quēdū tāgit̉ nihil ſuaue nihil diuinū ſꝫ raucū. ſordidū. ac ſtrepidulū reſonat. Sꝫ ⁊ ſpūs dumvelut qͥdam muſicus ſatagit obſeqͥ deo/ inhymnis ⁊ cāticis pioꝝ deſiderioꝝ / ſentiūt̉tm̄modo fragores ⁊ tumultꝰ obtuſi deſiderioꝝ carnaliū atqꝫ terrenoꝝ. Iſtā rem mille ſil̓itudīes pares on̄derēt in ceteris artibꝰſcribēdi. pingēdi. medicādi. militādi. nauigādi ⁊ ſil̓iū. ¶ Porro ita pueri magis ſinearte/ paulatī extēdēdo deambulatōꝫ/ diſcūtrecte ābulare/ qͣꝫ iacēdo etiā ſi mille reguleeis gradiēdi vel modi dicerent̉. ſic̄ fabricādo fabri fimꝰ. qꝛ ſil̓r inqͥrimꝰ qͥd eſt virtusnō vt tm̄ modo ſciamus ſed vt bene operādo boni efficiamur ait Areſtoti.¶ Conſide. XXXIIII.7¶ On̄dit ph̓oꝝ caliginē ⁊ theologoꝝ claritatem ſub exemplo maris galilee ⁊ nauis vētoꝝ piſciū ⁊ vocatiōe filioꝝ zebedei.deo hoc eſt in eo ſtabilimur ⁊ a maEr theologiam miſticā ſumus inri turbido ſenſualium deſideriorūad littus ſolidū eternitatis adducimur:In hac ꝯſideratione differētia etiam interduas theologias ſpeculatiuā ⁊ miſticā edocet̉. Speculatiua qͥppe ſi ſola eſt nūqͣꝫ qͥetat. inqͥetat potius. alioqͥn nō dixiſſet ille qͥvoluit īueſtigare de oībꝰ diligēter/ ꝙ n̄ ſaturat̉ ocl̓s viſu/ nec auris auditu/ dans per hͦintelligere qͥetē non eē in ſola inueſtigatione veritatꝭ / ſꝫ famelicū quoddā ieiunūqꝫ d̓ſideriū. Fallor ſi n̄ ita apꝑuit ī maxīs ph̓isqͥ poſt oēs inqͥſitiōes ſuas tēdio affecti/ qꝛnon refecti dixerunt hͦ vnū ſe ſcire. ꝙ nihil