Theologia. ſpeculatiua.
6 5
laborem. Sed de his vere enūciauit ẜmoꝓpheticus. Nouid dn̄s cogitationes hoīmqm̄ vane ſunt. vane ſunt itaqꝫ qꝛ ſunt finecarentes ſomnioqꝫ ſimiles. Non enim adaliquē fineꝫ vtilē ordināt̉/ īmo frequentercū hō in talibꝰ ſe oblectauerit triſtis manet¶ Conſidera. XXIII.meditatiōis difficultatē ⁊ laborē exponitexemplum tam philoſophicis qͣꝫ poeticisde orpheo virgilio ⁊ herculet.Editatio difficultatē ſortit̉ ex eo ꝙvltra ſenſationes actuales/ vel fantaſmata paſſim occurrētia/ ip̄a nititur vltra ꝑtingere vel in aliqͦ fixa ſtare. Exꝑit̉ in ſe crebro qͥlibet ſtudioſus difficultatem q̄ eſt inſiſtendo ad aliquid attente ꝯſiderandū cogitationē/ ſine diuerticulis adalia. Et hͦ dum fit/ cogitatio iā trāſit in meditationē nō vt cogitatio deſinat eſſe ſꝫ vtdeſinat eſſe cogitatio ¶ Quis itaqꝫ neſciatfortiſſimos eē motus actuales ſenſuū/ nūchos nūc illos/ eſſe ſimiliter ꝯtinuū fluxumfantaſmatū nullus igͦrat. ꝓpterea/ ſenſualeꝫmotū vnire/ aut fluitātia fantaſmata cohibere/ vel ſiſtere/ vel ſuꝑgredi/ ⁊ ad aliquamcertā cogitationem ſuā ſub determinatis limitibꝰ claudere operoſum eſt valde/ nō habituatis ⁊ inſolitis/ neqꝫ fieri poteſt abſqꝫillo qui claudit certꝭ limitibꝰ mare/ ⁊ ponitterminū fluctibus eius ¶ At vero difficultas hec auget̉ ⁊ fit labor inſuſpicabilis dūanimus denudare nitit̉ cogitationē ab inuolutione accidentiū hoc eſt circūſtantijsloci ⁊ temꝑis/ ⁊ alioꝝ que preſentat ſenſusvt abſolute ⁊ nude qͥdditates reꝝ appareant/ qͣſi non conuolute tēꝑi ⁊ loco. ¶ Datexemplū diuinus aug. de ꝯſideratione veritatis ⁊ bonitatis/ qͥs dum in ſua puritatemeditari ſatagimꝰ/ ꝯfeſtim occurrit hec vl̓illa bonitas: Et hec vel illa veritas ī ꝑticulari/ ⁊ fit cogitatō noſtra cū tꝑe ⁊ loco/ vt dicit notāter ph̓s .i. methah̓ice. ¶ Pertineread hͦ eſtimo poeticas illas fictiones ⁊ imaginationes/ vnā de orpheo cythariſante ⁊erudice quā ad inferos dilapſam eueherenitit̉ ad ſuperos. Et alteram apud virgiliūde enea tranſeūte ad campos eliſeos. ⁊ ibidem intelligente q̄ futura erant poſt enatationem maris ⁊ obdormitionem cerberi.Non enim tales viri quos pro theologishabuit antiquitas ocioſe fabulantur. Orpheus eſt vir ſapientie deditus qͥ per aura-
tē vel eburnee cithare modulos/ hͦ eſt ꝑ debitam ⁊ armonicā morū compoſitionē / ſiſtere facit flumina defluentiū deſiderioruꝫcōponit quoqꝫ ⁊ māſueſcere facit ferinos ⁊brutales affectuſ. Deniqꝫ compellit ſiluasrigidas prauaꝝ inclinationū tā innatarūqͣꝫ adqͥſitarum ad ſuū volūtatis arbitriumſeqͥ hīc orpheus euridice habet ſpōſam illaꝫ de qͣ gloriabat̉ ſapiēs/ queſiſſe ſibi ſpōſam ſapiētiam aſſumere/ vel accōmodatiꝰeuridicē accipiamꝰ vim intellectualem dataꝫ homini ad ꝯſiderationē ſuꝑnoꝝ. Hecvis dū ꝑ prata florentia placibiliū obiectorū vagatur. mordet̉ a ſerpente̓ voluptatislatentis ſub herba formoſitatis/ ſicut dicitAriſt. ꝙ voluptas furata eſt ītellectū ſpiſſeſapientie hͦ vulnus inflictū trahit euridicēad inferos qꝛ hec ſola iam infima cogitat:in his ſolis ꝯuerſatur nō potēs dicere cuꝫapl̓o. Nr̄a ꝯuerſatio in celis ē. Uulnerataigitur deductaqꝫ euridice .i. vi intellectualiad inferos/ ꝑ mediū ẜpentis/ ſicut ad lr̄amtēntatio ẜpētis pͥmos illos ꝑentes ſapientiſſimos demerſit in baatꝝ oīs illiꝰ miſeriequalem apud inferos ſub metaphora congruis exemplis poete figurarūt. Orpheuſvir ſapiens deplorat amiſſam coniugemquam ad ſupernas auras conatur rurſuseducere. quo canente ⁊ lugente/ ſilent furieinfernales paſſionū carnalium. cerberi latratus non auditur/ qꝛ res cuꝫ temꝑis lapſu non ꝯcipiuntur. Animus preterea quipreſſus ante erat lapide molari terrene curioſitatis/ ſicut ſiziphus/ vel qui agitabat̉rota volubili mundane occupatōnis ſicutyxion. vel qui lacerabat̉ a vulturibus mordacis voluptatis ſicut ticius. vel qui eſuriebat inter aquas ⁊ poma ſicut auarus tātalus/ nuncͣ intrepide in requiem ſui ꝯuertitur cū illo qui dicebat. Cōuertere animamea in reqͥeꝫ tuā. qꝛ dn̄s benefecit tibi. Inter hec lamēta ⁊ efficacia carmina iubetureuridiceſ orpheo reddi/ ea tamē lege ne rurſus conuertat intuitum. Sed heu noctisprope terminos orpheēs euridicem ſuamvidit. perdidit. occidit. ¶ Uos hec fabulareſpicit/ quicunqꝫ in ſuperum diem/ mentem ducere queritis. naꝫ qui tartareum inſpecus victus. lumina flexerit/ quicquidp̄cipuum trahit/ perdit dum vidit inferosHec Boetius. Ad hanc ſententiam faciletraduci poſſunt fictiones alie de enea virgiliano/ ⁊ hercule. ⁊ perſeo deſcendentiſad
nn. 3
.A