Lectio. Prima.
infuſione. Ita enim videmꝰ ꝙ in naturali generatōne animalis. plurima p̄ceduntad propinquā diſpoſitōem. que formā inuehit materie. Iſtas diſpoſitōes appellāttheologi in adultis operatiōes informes.quibꝰ peccatrix anīa intendit facere qd̓ inſe eſt: ſe diſponit ad vitā nō ꝙ iſta diſpoſitio ſufficiat vtpote que lōginqua eſt/ ⁊ nihil de vita ſpiritus habens in ſe? ſed qꝛ nihil interim aīa maius habet/ quod faciat.qͣꝫ vt bene vtat̉ ſuis naturalibꝰ potentijs/et donis qͥbuſdam gratuitis licet nō viuificatis. Quo facto ſicut credis animā introduci ī materiā naturalibꝰ tantūmodo.actiōibꝰ qualificatā/ nō quidē in virtutehuiuſmōi qualificatōnis ſed de ſola liberalitate om̄ipotētiſſima creatoris. nō aliter exiſtimes in ip̄a vite ſpūs infuſione qͣleſcunqꝫ enī ⁊ quotcūqꝫ p̄ceſſerint diſpoſitōnes/ ex ip̄o conatu anime ad hāc vitamex morte tendētis nihil ſunt/ nihil attingunt. niſi miſeratus ex alto ſpūſſanctus/vltimatā complexiōis armonice ſpūalisqualificatiōem infuderit. cum qͣ et in quaipſe qͥ verus eſt aīe ſpiritus/ ip̄am viuificat/ ſuo illapſu ⁊ afflatu ſecreto: qͥ afflatusbaptiſmus flaminis dicit̉; et baptiſmꝰ inſpirituſancto. ¶ Et hec dicta ſint pro cōſonātia littere: ad ea q̄ tractare ꝓponimusſuꝑ anime vita in ſpirituſctō. ¶ Iam ex p̄miſſis attēdamus ꝙ anima ratōnalis/ vite quadruplicis capax exiſtit. Eſt enī vitanature eſt vita gratie: eſt vita actiōis meritorie. et eſt vita confirmatiōis ſtabilite; ethoc dupliciter. vel in via vel in patria.UUitam nature in aīa dicimꝰ puritate ſueeſſentie. cū integritate ſuarū potentiarum.Attribuūtur etiā huic vite alia quecunqꝫacquiſita vel infuſa citra gratie gratificātis ſtatum. Intantū ergo ꝑfectiorē vitamhanc naturalē aſcribimꝰ ipſi anime) quāto precellētior fuerit ⁊ viuacior in ſuis naturalibꝰ/ ⁊ ſi ceteris gratuitis fuerit ſpoliata ¶ Altera vita eſt vita gratie. que ideo taliter nominat̉/ quia ſpūſſanctus/ qui ſuadignatōne ⁊ beniuolētia animā viuificat.vt potēs ſit ad vitā tertiā de qua dicendūmox ſuꝑeſt/ gratiā gratūfacientē p̄influitin animā/ velut diſpoſitiōeꝫ quādā armonicam de lege neceſſariā. ¶ Preſupponit̉autē huic vite prior que naturalis dicit̉tanqͣꝫ ſuū naturale ſubiectū. ¶ Ceterumper vitā tertiā nō aliud intelligo/ qͣꝫ actio
nē meritoriā vel gratificā/ ab hac vita ſecūda deriuatā ſicut oꝑatio quelibet viuētisnominat̉ a philoſopho prīo de anima vita ſecūda eiuſdem. ¶ Poſtremo vita qͣrtanō tam vita altera proprie dicta eſt qͣꝫ duplicis vite prioris ſtabilitio atqꝫ cōfirmatio. qd̓ fit vel in via ꝑ abundantiā ſpūaliūcariſmatū animā a morte cōtraria ꝓhibētium. vel in patria ex conditōne beatitudinis ⁊ ſtabilite felicitatis. ¶ Et attendamus precor ſi apl̓ica verba a philoſophisvſurpata inſinuare nobis poſſint hāc triplicem vitā anime ſpūalem. quia de prīaque naturalis dicit̉ paꝝ nūc loquēdū eſt,In ipſo inqͥt viuimꝰ/ ecce vitā primā gratie. Mouemur. ecce vitam ſecundā. Et ſumus/ ecce vitam tertiā. que eſt cōfirmationis ſtabilite ⁊ ꝑmanētis exiſtētie. Et hasvitas nonne in miſterio exēplauit nobischriſtus in ſuo baptiſmate: quoniā prīovenit baptiſandus/ tanqͣꝫ bene vtens vitanaturali Deinde baptiſatꝰ eſt tanqͣꝫ vitaꝫgratie recepturus. quam tamē in veritateprius habuerat oſtmodū aſcēdit de aqͣoſtendēs vitam tertiā actōnis virtuoſe¶ Tandē manſit ſuꝑ euꝫ ſpirituſſctūs in ſignum vite qͣrte que eſt cōfirmatiōis ꝑmāſiue ¶ Dicamus adhuc ꝙ huic vite qͣdrupliciꝰ opponūtur totidē mortis genera:Nam eſt mors nature. que fit ſeu ꝑ annihilatōem eius totalem/ ſeu ꝑ ablatōem eoruꝫ q̄ nature ſue debita ſunt? ſeu ꝑ immiſſionē contrariorū habituū prohibētiumliberū exercitiū huiꝰ vite. quēadmodū eſtpeccatū originale/ quod fomēs mortis dicit̉ ⁊ tyrannꝰ membrorū ⁊ lex peccati et aquo ꝓueniūt cetera incōmoda/ vt debilitatio viriū. ignorātia. hebetudo. ⁊ ſimiliaetiā poſt baptiſmū. Iuxta hoc dicamꝰ ꝙeadeꝫ anima poteſt ſiml̓ eſſe ꝑticeps vitenaturalis ⁊ mortis naturalis Mortis dico que nō eſt per annihilationē? ſed aliunde modis dictis. ¶ Si de vita ſecūda queeſt vita gratie loq̄murꝭ inuenimꝰ mortemei cōtrariā. que contīgit ex corruptōne debite illius armonie quā in gratia gratū faciente cōſiſtere poſuimus quēadmoduꝫenim ſi corrūpitur corꝑalis illa cōplexioreſultans ex qͣlitatibus primis cōtemperatis adinuicē animā abſcedere neceſſe ē:Sic deficiēte gratia nō remanet ſpūſſanctus anime vitā preſtans. ¶ Porro vitetertie contrariat̉ actio ꝑuerſa. auio
bh. 3
.X.
.Y