De. cōſolatiōe. theologie.

ſtare vult. nō aliter ſpem certā dicimus ꝑdeliberatā voluntatis adherētiam. neqꝫenī ſpes eſt in aſſenſu et vi rationali / ſeddeſiderio ⁊ expectatōne virtutis iraſcibilis tendentis in ardua. quod deſideriumtendentia/ vel expectatō reꝑitur in virtute ſpei cum tanta certitudine ꝑ adherentiam volūtatis/ ꝙ ꝑ nullius temptatōnis/vel recogitatiōis inſultū vult ab ea ſemeteuellere. ¶ Conſurgit ex radice ſimili certitudo in aſſenſu fidei; dū ꝑ nullas rationes vel fantaſias fidē impugnantes vultderelinquere/ quo minus ſtet in fide/ adobeditionē dei ⁊ meriti conquiſitiōem:Quartū. metꝝ. primi dimetrum Iambicū.Ue mōtis alto ſtat iugoQuercus ſuis radicibusqDefixa nitens fortiter?Uentos et imbres non timet:Aſſumit hinc plus viriumQuo plus in imo ſe locatConcuſſa venti turbineSic ſpes ferens teptamina¶ Antheus inuictus fuitDum cautus incubans humiNon vult in altum ſurrigiElatus ilico perit.¶ Que collocatur ſaxeoDomus loco fideliter/Uenti/ pluuie fluminaDeſeuiant/ nunqͣꝫ ruit.HHerere vos ſpe firmiterUeſtro loco nitamini.Ueſter locus certe deus;Quo ſpes reponit certior.¶ Proſa quarta primi libri:Monicus.Iſum eſt aliquibus o volucerꝙ ſpes in preſcitis ſemꝑ ſit errōnea Id enī ſe putant habituros quo carebunt. Alij volentes hāc abſurditatē euadere dixerūt ſpemin hac cōditionali exiſtere. Si legem deiobẜuauero ſaluꝰ ero. ¶ Uolucer Monice. nec hoc vltimū ſufficit ad ſpem. ſtaret enī cum deſperatōe talis cōditio. Necprimū ſobrie dictū eſt; ꝙ deus obliget reprobos ad errandū / ſicut obligat ad ſpe-

randū. Proinde ſpes ad certā beatitudinis expectatōem/ ſic ſe habet. Ponit ſibiꝑ fidem / ꝙ eſt aliqua talis beatitudo. iungit ꝙ ad illā pura liberalitate ⁊ gratia deus ab eterno quoſdā predeſtinat ⁊ eligit.Addit ꝙ ad conſecutōnem hmōi finalisbeatitudinis; ordinauit media cōuenientia / varijs modis ſine numero Inter quemediū precipuū eſt gratia. que ideo dicitur vita eterna. quia pignus eius eſt/ velarra. Hanc autem gratiā nulli dedit neqꝫdaturus eſt; niſi ꝑ mediū mediatoris deiet hominū Quā gratiā pro omnibꝰ meruit ad ſufficientiā. ſed non ad efficaciā. niſi incorꝑatis ſibi per fidem habitualē/ vtin paruulis. vel actualem ⁊ habitualem q̄per dilectiōem ꝑſeueranter operatur. quefides minꝰ explicita fuit in prophetis tēpore legis ſcripte/ qͣꝫ in apoſtolis temꝑegratie. Et longe minus in philoſophis ⁊alijs gentilib ꝓ lege nature. Quāuis enīom̄es accedentes ad deum oporteret credere ꝙ deus eſt. ⁊ ꝙ inquirentibꝰ ſe remunerator ſit. quis eſſꝫ tamē modus quo talis remuneratio cōſequeretur/ ꝑ myſterium videlicet incarnatōnis filij dei. ſicutnon erat explicite reuelatū / ſic nec explicita fide credendū. Ceterum ſpes taliter inſtructa ꝑ fidem. que ſuus eſt oculus/ figitin primis deſideriū ſuū ad beatitudinisadeptōem tanqͣꝫ ad finem. Et ab illo deſiderio nequaqͣꝫ vult auelli. Deinde deſiderat media quelibꝫ ad huius finis aſſecutōem per dei ꝓuidentiā ordinata/ ꝑ armaiuſticie ſicut dicit apoſtolus. a dextris eta ſiniſtris. per gloriā ⁊ ignobilitatem. perinfamiā et bonam famam ⁊c̄. Fides itaqꝫrurſus dicit ei / ꝙ diligētibus deum ⁊ ſperantibus in eo/ omnia cooꝑantur in bonum/ ſicut tradit apoſtolus ꝙ om̄ia noſtra ſunt/ conformiter ad chriſtū. Primūquerite regnū dei/ ⁊ omnia hec adijcient̉vobis. neqꝫ talium aliquis predeſtinatorum peribit vnqͣꝫ. Quo contra fit de reprobis qͥbus omnia cedunt in malum/etiam aliena bona que in ſcādalum ſibivertunt ⁊ ruinā. Nihilominꝰ quoniā ignotum nobis eſt quos vult inter homines deus ⁊ qualiter ſaluos fieri/ oꝑandūeſt bonum ad omnes/ vel orando/ vel cōmonendo/ vel hortando vel increpādovel ab erroribꝰ ⁊ vitijs abducere ſatagēdoIta ſagena caritatis ꝯcludit ī ſe bonos ⁊