.De cōſolatiōe. theologie.

¶ Mel nobis ſapidū deus:Quō faſtidia tollereMundi noxia fas tibi.¶ Tertia proſa. primi.Monicus.Miſeris interim volucer verbum ſuꝑ iſtis affectus deuotioſentimētis in quibus ſtat ſapientia; que in myſterio abſcōdi-ta eſt. Hec eſt theologia myſtica/ de qͣ tractatus fratris apud me ſeruo/ quoſdā latino/ quoſdā vulgari ſcriptos ſtilo. Sedſuꝑ his altera fortaſſis die ſermo fiet:¶ Perge vero proſequi de ſpe: reſpondensad pauculas interrogatiōes meas/ qui ſecretorum aduene noſtri cōſcius es. Recogitat ne ſupremū iudicem deū; hominesex maſſa peccatrice; p̄deſtinaſſe quidemhos ab eterno ſempit̓ne beatitudinis fore participes alios vero preſcitos ⁊ reprobatos ad ſuppliciū perpetuū? ¶ Uolucer. ¶ Recogitat monice/ et id ſane freq̄nter. ¶ Monicus ¶ Accuſat ne diuerſumhuiuſmodi iudiciū dei; tanqͣꝫ preterea ſitin eo ſeua quedā crudelitas indigna bonitate ſua ſummaꝫ ¶ Uolucer. ¶ Abſitmonice talis aduerſus deū blaſphemianeqꝫ enim ꝑſonā accepiſſe neqꝫ iniuriaꝫfeciſſe dici poteſt qͥ nulli debitor eſt. Qd̓notauit apoſtolus dicens. O homo/ tuquis es qui reſpondeas deo? nunquid dicit figmentū ei qui ſe finxit. quid me feciſti ſic? An non habet poteſtatē figulꝰ luti ex eadem maſſa facere. aliud quidē vasin honorē. aliud vero in cōtumeliam?Talis apd̓ homīes ſimilitudo plurimareꝑitur. nedū ſuper rebus vita carentibꝰ/ſed animatis/ quibꝰ vtūtur pro arbitrioſuo alijs ad mortē. alijs ad conſeruatōemnec arbitrātur ſe; vl̓ iniurie; vel crudelitati obnoxios eſſe. ¶ Quid ſi vult deus inmagͣ domo ſua manifeſtare diuitias glorie ſue. iſtis in oſtenſionem miſericordie.alijs in manifeſtatōem ſue iuſticie/ glorificans illos ex miſericordia/ iſtos ex iuſticia derelinquens? quatinus reſultet carmen illud pulcherrimū. Ex graui tenoreiuſticie ⁊ molli cantu miſericordie/ de qͣli profitet̉ ꝓpheta. Miſericordiā ⁊ iudicium cantabo tibi dn̄e. ¶ Ꝙ ſi paucioresſunt qui ſaluātur/ manifeſtior eſt in hocgratia dei quēadmodū int̓ ſurdos ⁊ clau

dos mutos ⁊ mortuos/ pauciores ſunt qͥmiraculo curātur qͣꝫ qui proprie cōditioni relinquūtur. ¶ Uerū dum ad ſingularia fit deſcenſus et inquiſitio. cur videlicet Petrū vel Paulum deus elegerit ad ſalutem. Iudam vero ⁊ diuitē epulonē dereliquerit? oportet vt humana garrulitasapponat digitū ori ſuo hoc vnum profitens ꝙ iuſtus eſt dominꝰ in om̄ibus vijsſuis. ¶ Itaqꝫ ſicut nulla poteſt aſſignariratio cur inter tot res poſſibiles fieri/ iſtanō; illa facta eſt/ niſi beneplacitū dei. Itade recreatōne ſeu regeneratōne/ ad vitamſpiritualē/ multomagis dici debet. Neqꝫconfugiendū eſt ad illorū merita vel opera/ quos ab eterno p̄deſtinat deus. quiaſi ex oꝑibus; iam nō ex gratia. Sed neqꝫpriorem eterna dei voluntas cauſam habet qui fecit om̄ia propter ſemetip̄m. impiū quoqꝫ in diem vindicte. Nihilominꝰfatendum eſt ꝙ nemo ſine culpa damnabitur. ſicut abſqꝫ gratia ſaluabit̉ nullus.¶ Monicus Pergo volucer inquirere cōſequenter/ ſi hanc aliquādo peregrinus noſter conſideratiōem ſuper ſe ⁊ adſe reflectit. Meditās ne forte ſit ex numero reproboꝝ/ neqꝫ enim gloriari poteſt ſepeccatū nō habere; neqꝫ de alia maſſa eſſeqͣꝫ ceteros? ¶ Volucer ¶ Dicam illd̓ monice quod ſentio Meditatur aliquādo ſecum cōquerens. quid ſi iuſto dei iudiciodamnādus es? Si reperit indiſpoſitumcor ſuū ad humilem huiꝰ conſideratiōisſuſceptōem/ derelinquit eā/ ⁊ ad alia ſe cōuertit. quemadmodū fieri conſiliū eſt intēntatiōibus vel interrogatiōibus carnaliū peccatorū/ vel experientijs earū rerūque ſunt difficillime electōis. vt ſi querataliquis a ſemetip̄o Malles membratimlaniatꝰ mori/ qͣꝫ illecebroſe voluptati mulieris pulcerrime conſentire? ¶ Si veropercipit affectum ſuū/ deo propicio tranquillum humilem ⁊ ſuauē/ ſicut imprecatur apoſtolus. Deus autem ſpei repleatvos omi gaudio/ et pace in credendo/ vtabundetis in ſpe/ et virtute ſpirituſſancti. ſiſtit pedetentim tamē et caute in hacrecogitatōne; ſi forte damnandus eſt. Luius apprehenſioni / nequaqͣꝫ remurmurat/ ſcd̓m preſentem affectum / ⁊ ſenſumde diuina iuſticia. Sed humiliatus dicit. Iuſtus es domine/ ⁊ rectum iudiciūtuū. Nō ꝙ damnatiōem eligat. Abſit. qꝛ