.De conſolatiōe. theologie.

in obliuionē/ ⁊ qui receſſit a malo predepatuit. Quo cōtra videre eſt falſitatē; nōqualemcūqꝫ ſed hereticam prauitatē invia mandatorū dei/ que ꝑambulat vicos.⁊ plateas/ erecta ceruice/ inſultans catholice veritati cum defenſoribus ſuis. proterit eos pedibus ſordidiſſimis. Ac de ipſis tanqͣꝫ domina victorioſiſſima triumphare gloriatur.¶ Bonicus.Roh dei atqꝫ hoīm fidem. dicdro volucer vnde talis euerſio?Non ne ſancta generalis ſynodus. que pro veritatis tuitōneprincipaliter inſtituta fuerat / ſe cultricēhuiuſmodi veritatis exhibuit atqꝫ protectricem. Uerum hanc interim querelamomiſſam volo quoniā cupit animꝰ ex tecognoſcere quibꝰ exercitijs ſe refouet frater/ quē torpere nequaqͣꝫ putauerim inerti ocio; quibꝰ inſuper armis ſpūalibusaduerſus iniquos fortune ſeuientis impetus congredi ſolitus eſt/ ne triſticia ſeculi que mortē oꝑatur ipſum vel deijciatvel abſorbeat. ¶ Uolucer̄. ¶ De vera ⁊ ſolida ꝑegrini conſolatōne tecum ſermonēhabiturus. ſignifico in primis ꝙ eam accipit doctrice theologia/ que comitem ſededit ꝑegrinationi ſue Ab infantia enimſacras litteras nouit/ neqꝫ furor hoſtilisneqꝫ terror ꝑuertere potuit; quin ꝓſequeretur iter ſuum/ de qua ſapiens. Attingitergo/ ait a fine vſqꝫ ad finem fortiter/ ⁊ diſponit om̄ia ſuauiter. Hanc amaui ⁊ exqͥſiui eam a iuuētute mea/ ⁊ queſiui ſponſam mihi eam aſſumere ⁊ amator factusſum forme illius ¶ Seqͥtur cōſolatio) intrans in domū meam conqͥeſcam cum illa. Non enī habet amaritudinē conuerſatio illius. Nec tedium cōuictus illiusſed leticiam ⁊ gaudium. ¶ In cuius preconium ita libet metro pangere.Secūdū metrū primi libri dactilicumalcmaniū tetrametrū hypercatalecticumIn quo ponit̉ laus theologie in hoc/ ꝙeſt efficax ꝯſolari ⁊ currit cum ſecūdo metro Boetij Heu quā precipiti.

Elix theologus pulcra ſophiaCui vult a puero ſe dare ſpōſam:Que caſtū tenero ſtringit amore.Eius ſe vocitans iure ſororem.¶ Caſts ſe ſociam prebet in omnesAc vite releuat tedia meſte.Solatur reſonans cantica ſyonSecuroqꝫ regit limite greſſus.Spes ⁊ vera fides concomitāturEt diuinus amor; quadraqꝫ virtusPrudens ſobriaqꝫ fortis ⁊ equaDonorūqꝫ cohors iuncta beatis.Ad te ſi tribulans ſors ruit vlla.Duris increpitans torua flagellis;Perſtes: impauido ſuſcipe vultuNam ſic viuitur eſt pax in amaro.Nam ſi flammigeris intonat etherFractus fulminibus/ totus ⁊ orbisIn ſe diſſiliat ſi caro ceditMens eſto ſtabilis ſede retenta.Nec tu queſieris herculis armaNec grandes validis viribus artus/Plus horrenda ſatis/ qͣꝫ ſuperarit.Hac iutrice potes perdere monſtra.Infandas erebi carmine peſtesUicit quādo lyram temperat orpheus/Molleſcunt lapides/ flumina ſyduntSed ſe nō ſuperat victus amore.At vero cithara dum modulaturPaſtor poſtea rex carminis odas/Quas aptat phroneſis/ ocyus exitNequam ſpiritus a rege ſauleErgo nemo ſatis theologieLaudes extulerit/ tanta patrantis.Qua cure fugiunt/ mens hilareſcit/Que virtute ſua monſtra trucidat.Cuius vi rapitur aduena/ degensTerris ad nitidum ſcandere celum.Excelſa reſidens cernit ab arce.Fortunam merito rectus vtranqꝫSecūda proſa primi libri ſequitur.¶ Ronicus.Ure quidem laudaueris theologiāvolucer. Sed in conſolatione recipienda contra fortuitos caſus contra vanam mundi felicitatem. Tur nonſuffecerit celebris ille dyalogus philoſophie cum Boetio. qui prorſus elegāti ſtilo/ breui/ ⁊ ſplendido compoſitus eſt. ſen

E.

D.