Ad me omnes qui laboratis.

50

gem dei. De tertijs. Inſipiētes ⁊ malignioderūt ſapientiā. Ec iterū. Deſpexiſtis oēcōſiliū meū. ¶ Primi iudicabūtur vt negligentes ſerui. ſcd̓i. vt ꝯtumaces domeſtici. tertij. vt ꝯtemnētes inimici. ¶ Primisquilibet homo loqui pōt abſqꝫ ſcrupulo.Scd̓is nullus ex facili debet niſi qui velꝓpter amiciciā aūt affinitatē aūt aliqͥd huiuſmōi. ſe ab eis exaudiri preſumit. Si eīme nō exaudiri ꝯſidero/ reus ero ſi margaritas ante porcos ſparſero. Tertijs qͥ verbū d̓i ſubtrahit. male nō fac̄. qꝛ ex hoc ſaluti eoꝝ ꝓuidet. quā etſi ex toto efficere nonvalet. tn̄ hoc ip̄m quaſi ſalus qd̓ ex non audito ꝟ̓bo ac ꝑ hoc nō ꝯtempto/ minus dānatur. Hinc ē ꝙ quādo cū iudeis nos loqͥcōtigerit. cōfuſioni magis eoꝝ qͣꝫ ꝯuerſioni diſputando oꝑam damus. qꝛ de ꝯuerſione eoruꝫ quodāmodo deſperamus. Et dehis hactenus. ¶ Tertius aūt diuinaꝝ vocatōnū modꝰ eſt iuſpiratio. quā multis modis fieri ꝯſtat. Fit nāqꝫ timore. amore. pudore. ꝯpūctōne. deuotōne. intelligentia. ſapienta. datōne. redditōne. augmētatōne. ⁊ꝯſūmatōne cuiuſlibet gratie. Que (qm̄ adalia ꝓperamꝰ) ſingillatim euoluere ſuꝑſedemus. Hoc ſolū ꝯmonemꝰ. ꝙ hec ſola vocatio ꝑ ſe ſufficit ad ꝯuertendū hoīeꝫ ceteraꝝnulla ſine iſta aliqͥd vꝫ Fremat md̓s. p̄matcorpus. tumultuet̉ ꝯſcīa. coruſcēt miraculaappareant exempla. addant̉ ⁊ doctoꝝ verba. magꝭ ꝑ hec blaſphemie. murmuratōesꝯtemptus. ⁊ irriſiones; detractiones. ⁊ ꝑſecutōnes. qͣꝫ gr̄e aūt virtutes ſuſcitabūturHis itaqꝫ de vocatōnū modis tāqͣꝫ ꝑ exceſſū dictis/ ad ꝓpoſitū redeamus. Uenite inquit dn̄s ad me ⁊c̄. Cogitāti mihi qͥd ſibidn̄s voluerit ī hͦ verbo veīte. Occurrit ſententia btī Bern̄. in ẜmone ſuꝑ cantica canticoꝝ. lx. ca. ſic dicentis. Oſtende mihi faciē tuā Ad qͥd? vt mihi vr̄ ſe magꝭ oſtēderevult. Ita eſt. videri vult. non videre. Quidem̄ ille nō videt? Ita frēs. ꝓrſus ita mihi videt̉. Et in hoc loco ꝙ ip̄e potiꝰ venire vellead nos qͣꝫ nos ad eū/ īſinuet vtꝝqꝫ tn̄ neceſſariū eſt ad etērnā ſalutē. ſed ſuū venire noctrū p̄cedere. nemo ſane mētis ignorat. Eſtem̄ ſuū/ nr̄icauſa. ſicut ⁊ fit nr̄i cauſa. Eteīniſi ip̄e venerit ad nos. nos nunqͣꝫ veniemꝰad eū ¶ Sed qͥd dicimus. Quō venit quivbiqꝫ eſt. Quō venire pōt qui nuſqͣꝫ deeſtQuō etiā veniemus ad eū qͥ immobiliter ⁊immutabiliter eſt ſupra oīa. ⁊ infra oīa. intra oīa. ⁊ extra oīa? Utrūqꝫ mirabile eſt ſcꝫ

ꝙ venit ip̄e ad nos. ⁊ ꝙ nos venimꝰ ad ipſum. Sed videamꝰ quō fiat qd̓ fieri om̄imodis conſtat. Et prio de aduentu ip̄iꝰ adnos. ¶ Aduentus ip̄ius quadr ꝑtitus eſt.Aduētus inearuationis. aduentus diſpēſationis. aduētus aduocatōnis. aduentusvltime retributionis. Primꝰ ī plenitudinetꝑm. ſcd̓s in cordibꝰ electoꝝ. tertius i cuiuſlibꝫ hoīs morte. quartus in nouiſſimo die¶ De eo quē ſcd̓o loco poſuimꝰ aduētu ſcꝫdiſpenſatōnis nūc agere intendimus ceteris omiſſis. Uenit itaqꝫ dn̄s ad nos vel innos diſpēſatiue. cuꝫ mentes nr̄as illūinataccēdit ⁊ replet ſui amoris igne. Tūc veroeū in nos veniſſe dicimꝰ cū intēſiorē ſolitoſancti deſiderij feruorē in corde ſentimus.Et quāto feruentiores ſumꝰ/ tanto eū p̄ſentiorē credimus. ¶ Uenit cū mēti aſpirat ⁊vocē eius audis ſꝫ nō ſcis vnde veniat autquo vadat. Uocē audis qꝛ gr̄am ſentis. ſꝫneſcis vnde veniat. qꝛ nō diſcernis vtꝝ deiudicio ſeueritatis an de ꝓpiciatorio boītatis gr̄a ꝓcedat. Neſcis quoqꝫ quo vadat qꝛnō intelligis ad quē finē tendat. Si auteꝫꝓ eo ꝙ ſcire te putas qͦ vadat. qꝛ ſētis ꝙ incor tuū vadat/ ꝯtentioſius querere inſiſtas⁊ vnde veniat. Sane me aliud reſponderepoſſe non ꝓfiteor. niſi ꝙ de eo cordis locovbi nō ſentit̉ ꝓcedit ad eū cordis locuꝫ vbiſentiat̉ Nō em̄ de exterioribꝰ cuiuſqꝫ loci ſedibꝰ qͣi localiter adueniens ingredit̉ ſic̄ necd̓ interioribꝰ aie ſucceſſibꝰ qͣi tꝑaliter oriēsegredit̉. ſꝫ in ꝯmutabilis ī ſe manēs ab ī exꝑientia cordis ad exꝑientiā eius ꝓdit. velcerte de p̄ſētia potētie qua vbiqꝫ eſt veniens ad pn̄tiā gr̄e qua nūc adē nūc abeſt trāſit. ¶ Eſt tn̄ ⁊ alid̓ qd̓ de aduētu eius ſicut⁊ de receſſu eius figuraliter dici poſſit. Uenit ſiqͥdē ad nos duobꝰ mōis. ⁊ duobꝰ mor̄cedit. venit cū accedit vel apparet. receditcū abijt vel euaneſcit. Qd̓cūqꝫ venit vel recedit/ de loco ad locū gradatim trāſit. Qd̓vero apparet vl̓ euaneſcit ex impuiſo ſe noſtris aſpectibꝰ ingerit vel eripit. Euaneſcere aūt ē. n̄ ad nihilū redigi. ſꝫ ab aſpectu repente ſb̓trahi ſic̄ de dn̄o ſcriptū eſt. Et ipſeeuanuit ab oculis eoꝝ. ¶ Uenit itaqꝫ dn̄sad nos/ cū diuino nos exercitio ad v̓tuteserudit. Apparet nob̓/ cū intelligentiā ſacreſcpͥture qn̄qꝫ etiā nō meditātibꝰ inuehit. ſiue cū ſb̓ito lumē mire ſuauitatꝭ īfūdit Euaneſcit cū nos īopīate ī māibꝰ aduerſarij derelinqͥt. Cū euaneſcit mōs cadēs defluit ⁊ſaxū trāſfert̉ de loco ſuo. qꝛ robuſtꝰ qͥſqꝫ qui

PP 2

K

L