Sermo de verbis domini
59
Sed cur hac die pentecoſtes potius qͣꝫ altera datus eſt ſpūſſctūs? Ut ſcꝫ eius ignealex noua tunc daretur quando vetus donata eſt ¶ Octaua queſtio. ¶ Cur p̄ceſſit repentinus ac vehemens ſonitus? Qm̄ ſolꝫhoc ſpūs bonus facere ad humiliationemMalignus ex oppoſito blanditur ad arrogantiā. ¶ Nona queſtio. ¶ Cur cū apl̓is⁊ diſcipulis cohabitabant ml̓ieres. cum aſanctis pr̄ibus poſtmodū cohabitatio talis culpata ꝓhitaqꝫ eſt? Dentur nūc tl̓es ingr̄a cōfirmati. cōcedet̉ ⁊ hmōi cohabitatioSed hec rara auis eſt in terris. ¶. x. qō.Ceteꝝ quō dicit̉ ſpūſſanctus docuiſſediſcipulos oēm veritatē. cū hoc ſit aꝓpriatuꝫfilij. cū p̄terea ml̓tas veritates philoſophātium neſciſſe videaot̉. vt geometriam aſtronomiam? Rn̄dent doctores ꝙ ſcriptura ſacra ꝑ antonomaſiā dicit̉ oīs veritas. In qͣſuꝑba cōfunditur nōnulloꝝ garrulitas¶ Undecima queſtio. ¶ Solicitat aliosinquiſitio de ſpūſctō Quot ⁊ qualibꝰ mōismittitur qͥbꝰ illabit̉. ⁊ quō ꝓcedit a pr̄e et filio. ⁊ hic de ſciſmate grecoꝝ plurima Quōremiſſioneꝫ peccatoꝝ facit ſpūſſctūs. Etſidetur plenitudo ptātis eccleſiaſtice ſine ſpirituſctō gratificante ſeu ſine gratia gratumfaciēte. qm̄ hic grādis laqͥus hereticoꝝ vtvidemꝰ in hoc cōcilio. ¶ Duodecima qō¶ Rurſus q̄ ⁊ qͣles ſunt irremiſſibl̓es ī ſpiritū ſctm̄ blaſphemie. ⁊ de diſtīctōe donoꝝīter ſe a v̓tutibꝰ btītudībꝰ ⁊ fructibꝰ. xiij. qoItē ꝑ q̄ ſigna cognoſcit̉ aduētus ſpūſſancti in mētem Quibꝰ inſuꝑ argumentis ſeuregulis ꝓbant̉ ſpūs ſi ex deo ſint Cxiiij. qō¶ Deniqꝫ ſi qͥs poſſet ſcire certitudinalit̓de ſe vl̓ altero ꝙ hēat ſpm̄ ſctm̄ cū videamhereticos ꝓmptos ad moriēdū plus aliqn̄qͣꝫ fideles catholicos ⁊ vn̄ ꝓcedit hoc. Uidet̉ enī qn̄qꝫ in ip̄is hereticis gaudium admortē. ſed auidū efferū plenū deſperatiōis⁊ interne cōſolatiōis vacuū. In ip̄is ꝟo catholicis martiribꝰ gaudiū eſt charitate cōditū. humile. patiēs benignū. plenū ſpeatqꝫ fiducia. interiꝰ ſuauiter conſolante.¶ Talia magis ⁊ magis occurrebāt ſpeculatiue tractādā. ſed aliud tꝑs ⁊ aliū locū expoſtulāt Ip̄a tetigiſſe ſatis fuerit. ¶ Finiamus tādē in orōe ⁊ aduētū ſpūſſctī in noſdep̄cātes dicamꝰ eidē. Veni ſctē ſpūs. qm̄in die bona venimꝰ ad te. reple tuoꝝ cordafideliū. ⁊ tui amoris in eis ignē accede. q̄mignē miſit dn̄s in terrā ⁊ voluit vehemēter
accēdi. vt celeſtibꝰ deſiderijs accēſi. fontemvite ſitiamus ⁊ ad ip̄m veniamꝰ. p̄ſtāte eoqui eſt benedictus in ſecula. Amen.¶ Qm̄ dies pentecoſtes dies eſt iubileusgratie remiſſionis ⁊ indulgētie. rōabiliterindulgētias nūciari ſolitas denuncio.¶ Explicit ſermo factus corā cōcilio conſtantien̄. ꝑ dn̄m Cācellariū ꝑiſien̄. In dieſctō pēte. vij. Iulij. Anno dn̄i. M.ccccxviIncipit tractatus¶ꝑutilis ⁊ valde notabilis eiuſdeꝫ magiſtriIoh̓. de gerſon de pn̄tibꝰ dn̄i Ieſu verbisEnite ad me oēs qui laboratis ⁊ onerati eſtis ⁊ reliquaSalutare nobis eſt frēs chariſſimi cū omni venerationep̄dicare cū nulla tn̄ poſſimusrōne ꝯprehēdere/ magnū hoc pietatꝭ ſacramentū qd̓ manifeſtū ē in carne ⁊ apparuitin mūdo ꝙ vicꝫ ih̓s xp̄us venit in hūc mūdū pctōres ſaluos facere ⁊ q̄rere qd̓ ꝑierat.Uenit aūt non qualis erat a principio creator ⁊ iudex omniuꝫ ſeculoꝝ. ſed qͣlis nob̓cōgruebat. ſicut ſpecioſus forma pre filijshoīm. ita copioſus ⁊ diues in mīa. ſuꝑ omnes qui inuocant illum. Venit tanqͣꝫ ſaluator ꝓ ꝑditis. redēptor ꝓ captiuis. rex ꝓmilitibꝰ. dn̄s ꝓ ſeruis. diues ꝓ pauꝑibꝰ. medicus ꝓ egrotis. vbi ſicut nullū ab infirmitate liberū inuenit. ita ꝓ ſaluatiōe oīm aduenit. Uenit flos floꝝ dux moꝝ. venie vena. fons pietatis ⁊ gratie. patēs domui Iacob in abſolutiōem pctōrꝭ ⁊ menſtruate.Uenit tāqͣꝫ doctor bonꝰ. magiſter piꝰ. p̄dcator veritatis ⁊ mīe. mitis ⁊ humilis corde. Uenit de ſolio maieſtatis de ſinu d̓i patris. ⁊ qd̓ ibi hauſerat de fonte pietatis/ hͦeructauit nobis ¶ Et qͥd hoc eē potuit niſi charitas? Ip̄a eſt q̄ ſola cōmouit viſceramīe dei noſti / qͦ mitteret nob̓ liberatorem⁊ ꝓpugnatorē qui liberaret nos de ſeruitute diaboli qͣ opp̄ſſi eramꝰ. Teſtat̉ hͦ apl̓usvbi ait. Propter nimiā charitatē ſuā q̄ dilexit nos/ deus pater fillū ſuū miſit. Iteꝫ ꝓprio filio ſuo nō peꝑcit. Hac charitate ſuavrgēte dei filiꝰ venit de celo. hac vrgēte ſuſpēdi ſe ꝑmiſit in ligno. Hac vrgēte deſcendit vt ſuos educeret qͥ captiui tenebantur īinferno. ¶ Hanc ipſe et verbo docuit. etexēplo cōfirmauit. et ꝓprij ſanguinis effuſione ſigͣuit Hāc ſignificauit ⁊ loco. Uerbo
ꝯ