Sermo de oratione
Sequitur carmenoptatiuum eiuſdem.Ilij flores rutilantis auriFrancie ſcuto/ ſaphiri colorisEnitēt oīs cor habēs piū dicILilia creſcantLilij flores ſolito magis ſuntInter vrricas tribuloſqꝫ ſpinisObſiti denſis/ miſerante chriſto.Tilia creſcant.Lilij flores variū ſubortiNunc ſunt prius et fueruntStipitem ſolus tenet hic in ipſoTilia creſcant.Tilij flores ſcelus o pudendumUnguibus curuis lacerans leo truxIſtius votis ꝓhibebat vſumTilia creſcant.Quiſquis es francus fidei probateHoſte ſublato domino volenteUoce precelſa reboato dicensLilia creſcant.Lilij flores Dioniſius olimFrancie fertur domui dediſſeCuius obtentu p̄cibuſqꝫ dignisLilia creſcaut.Uulgus ingratū/ ſtolidum/ ꝓphanumCladibus diris meritum perireObſtrepens tali iubilo decentiLilia creſcant.Iure qui francos regis et coronamCorde deuoto reuerere chriſtumTe libens totum ſibi da iubebitTilia creſcant.Lilij flores decoraſtis ampleRemigi necnon Ludor vice ſanctiIugiter veſtro petimus fauoreLilia creſcant.¶ Amen.ncipit ſermo eiuſdem de orōne. factus in cōcilio Cōſtātien̄:Bſecro vos tanqͣꝫ aduenaset ꝑegrinos abſtinere vos ⁊c̄.Exiſtimate p̄cor verbumhoc obſecrationis ſaluberrime humilis et pie non meuꝫeſſe verbum. parum enī haberet ex me ponderis et autoritatis. Accipite potius tanqͣꝫ ab eccleſiarum principe Petro ſicut vere eſt enūciatum originaliter prime Pe. ij.
et recitatur in epiſtola currentis dominiceObſecro ⁊c̄. ¶ Itaqꝫ ſicut dicit coapoſtolus petri paulus. qͣꝫdiu ſumus in hoc mundo. peregrinamur a domino/ dicētes ex ſētentia quilibet cū ꝓpheta. Incola ego ſumin terra peregrinus et aduena. cuius rationem reddit ibidem apl̓s Heb̓. xi. Qm̄ nōhabemus hic manentem ciuitatem. ſed futuram inquirimus. Hierl̓m illam ciuitatēque edificat̉ vt ciuitas. Et o qͣꝫgl̓oſa dictaſunt de te ciuitas dei ⁊c̄. quis nosⁱ deducetin ciuitatem hanc munitam. Quā felix illa ciuitas ꝙ a longe olim ꝓſpicientes moyſes et leui nō ſine myſterioꝝ quodam inuolucro/ primogenitꝭ ſuis īpoſuerūt noīagerſam et gerſon que interpͥtati ſonant idēqd̓ aduena vel ꝑegrinus. Sint igit̉ nobis aduenis ⁊ ꝑegrinis cātabiles obſecro.voce petri iuſtificatiōes dn̄i in loco ꝑegrinationis noſtre. Ad hoc enī factus eſt iſtecōuentus ſtationis ſaluberrime. vt miſericordiam ⁊ auxilū cōſequamur. A quo? abeo qui ꝑegrinantibꝰ duobꝰ diſcipulis/ et deſe colloquentibꝰ qͣꝫuis nondū credentibꝰ ſecōluuxit. ſcripturas aperuit. cor accendit.dans illud intelligi qd̓ ꝓmiſerat. vbi duovel tres cōgregati fuerint in noīe meo ibi īmedio ſum. Math̓. xviij. ¶ Nunqͥd nō vere credēdū ē ꝙ dn̄s ſit ī loco iſto? Adeſſ ytiqꝫ. cui milia miliū ſeruiūt ⁊ decies centenamilia aſſiſtunt ei. Ad qͥd ita eſt? Nimiruꝫvt illud ꝓuerbiū laberij a ſeneca et macrobio poſitū. comes facundus in via ꝓ vebiculo ſit. Et quid facundius verbo dei in excelſis? Et nobis viri fratres et reuerendiſſimi patres preclariſſimi ſapientes atqꝫchariſſimi nobis qui per varios caſus pertot diſcrimina rerum/ tendimus. non in lacium. ſed in celum/ exorandus eſt ip̄e idemchriſtus qui noſtre ꝑegrinatiōis eſt (dicente Boecio) dux ſemita terminus idem. neperegrinantes nos deſerat. ſed comitetur.ducat. dirigat. et perducat. ¶ Conſeqͣmurhoc queſumus tuis incercedentibus meritis. o beatiſſima dei mater et virgo que puerum Ieſum peregrinantem in terra egypti cum fidiſſimo et iuſto Ioſeph virgineſponſo tuo baiulaſti. fouiſti. nutriſti. cuſtodiſti. ſic tu nos aduenas ⁊ ꝑegrinos/ ſpūalibꝰ auxilijs fouere miſericorditer obſecrata nō abnuas nr̄e mēor miſerie nr̄e ꝑegrīatiōis et anguſtie. Nec abhorre peccatoresſine quibꝰ unquam fores tali digna filio.
A