Sancti ludouici regis francorū

48

plura ſcire qͣꝫ alios. ſed pluribus modis etalijs. ¶ Qd̓ ſi glorioſus rex Ludouicꝰ velut alter Dauid vir inter tot turbas īter totppl̓os et abſqꝫ litteris multis. libera hac cōſideratione ⁊ cōtemplatione pollebat. erubeſcat ocioſa ⁊ litterata ſenectus / ſi tali careat. et ſi nō vltra ſapiat qͣꝫ ꝑuulus. Imitādus eſt certe pr̄iarcha Iſaac qui egreſſus ēad meditandū in agro inclinante iam die.et vide qͥd ſecutū eſt. Siquidem rebecca illa prudens et decora que ſapientis ꝑſonaꝫgerit eidem obuia fuit Gen̄. xxiiij. Inclinata eſt quippe dies vite in ip̄is grandeuioribus. Propterea exire debent hoc veſꝑe admeditandū in agro illo celeſti vbi ſapiētiaobuia erit. vbi theſaurus in margarita prefulgida felicitatis eterne recōditur. inueniturqꝫ Math̓. xiij. In hoc agro impetrat axa irriguum inferius ⁊ irriguum ſuperiusIudi. i. In hoc agro apparet angelus vxori manne ſedenti ⁊ quieſcēti ⁊ leuanti ſe ſuper ſe Iudi. xiij. ¶ De qua cōſideratiōe loquitur inuitās nos ad eam Grego. in omelia. i cōſideremus fratres chariſſimi q̄ ⁊qͣꝫta ſunt que nobis ꝓmittūtur in celis. vileſcunt anio omnia que babentur in terrisTerrena nanqꝫ ſubſtantia ſuperne felicitati comparata/ mors eſt dicenda potius qͣꝫvita. Ip̄e enim quotidianus defectus corruptionis quid aliud eſt qͣꝫ quedam prolixitas mortis? Que auteꝫ lingua dicere qͥsintellectus capere ſufficit/ ſuperne illius ciuitatis quanta ſunt gaudia angeloꝝ choris intereſſe. cum beatiſſimis ſpiritibꝰ glorie cōditoris aſſiſtere. preſentem deū cernere. incircūſcriptū lumen videre. nullo mortis metu affici. incorruptionis ꝑpetue munere letari? Sed ad hec audita / inardeſcitanimus. Iamqꝫ illic cupit aſſiſtere vbi ſeſperat ſine fine gaudere. Sed ad inagna p̄mia ꝑueniri non poteſt niſi ꝑ magnos labores. Hec ille. Uere ſic eſt. Nemo pōt nōdicam ad felicitatem. ſed nec ad hanc felicitatis cōſideratiōem ſublimeꝫ aſcendere/ niſi cum forti cōtritione ſpūs. Verbū eſt diuini dioniſij. Niſi p̄terea cum ocio magnoet libero a curis terrenis ⁊ deſiderijs omnibus carnalium. Niſi demū aſſit conſtansperſeuerantia cui ſoli aperitur ſola coronatur. Hec tria ponit Bernardus ſuper cantica. ¶ Sed heu ⁊ ve multi ideo cedūt iuri ꝓpinquitatis hereditarie in agro hoc cōtemplationis/ quia ducere nolunt Ruth.

iuxta myſticam hiſtoriaꝫ Ruth quarto ſcriptam. Ruth interp̄tatur quaſi deficiēs ſeudefectio. animus vero humanus heres agri huius ex ſua creatione et regenerationeniſi Ruthducat hoc eſt niſi deficiat a ſeipſo/ et agrum talem celeſtis contemplatiōisiure libero poſſidendum non attingit. Nōvidebit me homo et viuet inquit dominꝰ.Et intellige vita ſenſuali et animali ſed diuiſionem fieri inter ſpiritum et animaꝫ neceſſe eſt ꝑ verbum dei viuax et efficax Quediuiſio longe plus habet ammiratiōis/ qͣꝫanime et corporis ſeꝑatio quemadmoduꝫteſtatur autor libri de ſpiritu et anima. Etvenerabilis Richardus. ¶ Sed quid conamur. quid multa garriendo balbutimꝰquaſi videlicetrem tantam/ tantis verborum anguſtijs claudere valeamꝰ. Hoc itaqꝫ nequit fieri. Scripſerūt multa plurimivirorum diuinorum et eleuatoꝝ ſuper hacre. et diuinus Dioniſius Auguſtinꝰ Gregorius. et recentiores Bernardus Hugo.Richardus. et poſt eos Bonauentura. ⁊ alij qui in hanc cōcurrunt ſententiam/ nonpoſſe hanc cognitiōem conſiderationis qͣloquimur inexꝑtis aperire. quoniā ē manna abſconditum. et calculus in quo eſt nomen ſcriptum quod nemo nouit niſi qͥ accipit. et fons in quo non cōmunicat alien¶ Sileamus ergo et ad vnū obedienteschriſto; conſideremus lilia agri quomodocreſcunt. quoniaꝫ hoc ſufficiet tantum nōdeſit imitatio et applicatio ad opus. Nonnel ilioꝝ ſemen prius mortificatur in terraqͣꝫ ſtipes aſſurgat. et qͣꝫ flores emicent? Nōaliter carnalitatem ⁊ animalitatem cū ſuisappetitibus et deſiderioꝝ paſſionibꝰ corruptiſſimis/ emori neceſſe eſt ſi cupimꝰ tādem/ patentibꝰ floribꝰ/ pulcrarū caſtarumqꝫ affectionū/ libero cōſpectu ſuꝑnis inhiare fulgoribꝰ ¶ Et quis ad hec idoneꝰ? Nimirum ille qui in valle lachrimarū/ totusin contritione perualida peccatorum ſuorum poſitus/ moritur ſibi. poſtmodū germinat et diſponit aſcenſiōes in corde ſuode germine ad ſtipitem. et de ſtipite ad florem. hoc eſt de virtute in virtutem/ de imꝑfecto ad ꝑfectum donec aperto mentalis ſinus flore/ et irradiata deſuꝑ apice ſindereſis. videtur deus deoꝝ in ſyon in pn̄ti pergrām p̄guſtate dulcedinis. et in futuro pergloriam cōplete felicitatis. quā nobis ⁊c̄.¶ Finit.

c