Omniū ſanctorum

45

ita mirabilis armonia fit in corde noſtroex hac mutua percuſſione luctus ⁊ conſolationis/ qualem armoniam explicare ſicut difficile eſt ita experiri facile. Hūc tremorem notabat exhortatio ꝓphetica exultare iubens deo cū tremore. Exultatio qͥppe ſola dilatādo facile euaneſceret. ſi luctꝰreprimens nō induceret hunc tremorem.Quo tremore tandē exercitata anima/ more alaude volitando cantantis/ cadit in felicem ſpaſmū. et in illam extaſim rapit̉ vbidicat cū ſilentio Bonū eſt hic nos eſſe. Etillud. In pace in id ip̄m dormiā ⁊ requieſcam. ¶ Deniqꝫ per dicta/ elucent veritates quas inopinabiles rident carnaliter ſapientes. dū apl̓s precipit eſſe ſicut triſtes.ſemꝑ aūt gaudentes. Et ꝓph̓a. ẜm multitudinem doloꝝ meoꝝ in corde meo cōſolationes tue letificauerunt animam meam.¶ Tertia conſideratio. Aduerſitates corporales ⁊ luctus ſenſuales/ trahūt de ꝑ accidens ad luctum bonū. Ex ſe enī indifferentiā habent ad honeſtū vel inhoneſtumIta ꝓſperitates ⁊ vana gaudia. ex oppoſito vehementer impediūt. ꝓpterea fortunamoderate aduerſa ſecurior eſt regulariter ⁊optabilior/ qͣꝫ multū proſpera. ¶ Hec quidem deduxit certa ratione Boetius. Et ſapientis vox affirmat dicentis Melius eſtire ad domū luctus qͣꝫ ad domū conuiuij.In illa enī finis cunctoꝝ admonet̉ hominum vt viuens cogitet quid futurū ſit. Etrurſum. Riſum putaui errorem ⁊ gaudiodixi quid fruſtra decipis? ¶ Qd̓ ſi omniaque cōſiderationē noſtrā informāt de laude tribulationis/ ⁊ proſperitatis deceptione inducere voluero/ non dico partem ſermonis nec ſermones integros/ īmo nec libros multos ad hoc ſuffecturos eſſe ſcio.Legatur Chriẜ. in ſuo de ꝯpūctione cordis. Gregorius in moralibꝰ. Guilhelmuspariſienẜ. in ſuo de virtutibus de laude tribulationis ⁊ pauꝑtatis. Et cōpilatio illacommūis de virtutibꝰ et vicijs prorſus etoptima. Bonauentura in ſtimulo cōſcientie et alij plures. Et in hac cōſiderationeſtabiliri poſſent omnes beatitudines euāgelij hodierni. preſertiꝫ prima ⁊ noſtra hectercia et vltima. Emerſit ꝯſiliū Platōniset ſimiliū vt aſſidua eſſꝫ mortis meditatio.¶ Quarta conſideratio Et ſi in beatis nōerit amplius luctus neqꝫ clamor. ſed necvllus dolor. tamē pro hac valle miſerie ille

regulariter qui beatior eſt/ eſt luctu bonoplenior. Conſideratio iſta ab Auguſtinoponitur in ſuo de ciuitate dei. Et adeo vera eſt; ꝙ nullus vnqͣꝫ tantum luxit quantūchriſtus caput noſtrum et benedictus inſecula. Nō quidem pro ſuorum ſed ꝓ noſtrorum apprehenſione peccatorum. etiaꝫab inſtanti ſue conceptionis glorioſe vt qͥdam tradunt. Ita luxit Maria. Ita paulus. Ita petrus ⁊ ceteri innumeri/ poſt plenam et certam ſuorum peccatorum remiſſionem. Itaqꝫ iſta tria ſe hic per communicationem quandam amplectuntur. beatitudo. luctus. conſolatio. Et ex oppoſitoad conſiderationem noſtram inferre licetillos eſſe hominum miſerrimos et a beatitudine remotiſſimos pro hac vita/ qui velex elatione vel ex vana cōſolatione vol peccatorum nimia obduratione/ lugere fugiunt. horrent. deſpiciunt. Igitur beati quilugent quoniam ip̄i conſolabuntur. Hectandem ſumpta ſint ex ſcd̓a radice in hoctermino luctus adherente.Rō tertia et poſtrema edificij nopſtri ſtructura conſūmanda in hoctermino conſolatio/ repetere nonpigeat quid eſt conſolatio. Conſolatio eſthabitus anime quo inclinatur amplectiquodammodo et vnire ſibi obiectum. ſubratione boni honeſti et conuenientis apprehenſum. Conſolatio autem actualis/eſt vitalis et mulcebris motus anime/ extali habitu et inclinatōne conſurgens. Ecce ꝙ duo concurrunt ad integritatem bone conſolatōnis. apprehenſio potentie cognitiue. et ratio obiectalis honeſti et conuenientis. ¶ Et quoniam potētia que apprehendit ſi ſit indiſpoſita et ab armoniadebite proportionis diſcraſiata/ faciliterdecipitur in iudicio. aut quandoqꝫ nihilſentit. oportet omnino noſtram cognitiuam ratōnalem bene diſpoſitam eſſe ſi bene per eam querimus apprehendere/ et inobiecto conuenientis honeſtatis conſolari. Exemplum a ſenſualitate ſumamus.Da febricitāti vinū illud amaricabit linguam eius. Oſtende lippo lumen gratiſſimum ille cōturbabitur. Exulceratum palpa leniter. tamen non delectationē ſed dolorem acerrimū inferes. Odores ſuauiſſimos nō ſentit reumaticus. Surdaſtris n̄eſt delectamēto vox canora dulcisqꝫ ſymphonia Nō ſecus eſtimandū eſt de ſenſibꝰ

KK 2

X

y