Sermo ad eccleſiaſticos
preterea velamine exitum ſuum a cena cooparuit. cuius intentioni accōmodās xp̄svocem ait. Qd̓ facis facis fac citius. quodita acceptū eſſe ab apl̓is quaſi ad vſus neceſſarios exiſſet tradit euangeliū. ¶ Si aiuda ad eccleſiaſticos huius tꝑis deuoluamus noſtre cōſiderationis oculos qͦt īſpiciemus qͥ ſub titulo alēdi ſuſtentādiqꝫ pauperes/ redditus vberrimos in loculos bn̄ficioꝝ recōditos habent. curant nullos. auferunt ea q̄ aſportata ſunt. non iam vt denivxori ⁊ filijs. ſed execrādo ſacrilegio in obſcenioribus vſus vertūt. Currunt alij/ diſcurrūtqꝫ Martham ſe iactantes. qui ocioſoꝝ Marie ſimiliū vnctiōem hoc eſt deuotiōem faſtidiūt improbātqꝫ dicentes ¶Ut qͥd ꝑditio hec? Quaſi vicꝫ ip̄os/ practica talia tractare ingēs amor chriſti ⁊ pauperum/ non lucroꝝ tꝑaliū ardor agitaret:Tales/ nihil magnū nihil eccl̓iaſtico virodignū deputāt; niſi qd̓ lucrū affert tꝑaliuꝫcōmodoꝝ in pecunie vel neſcio cuiꝰ ſolicite iuriſdictiōiſdilatatiōe Profūde apd̓eosinualuit illd̓ Spūalia ſine tꝑalibꝰ diu eſſenō pn̄t. Et illud Oratij O ciues ciues/ q̄renda pecunia pͥmū. Uirtus poſt nūmosp̄dicāte ex aduerſo Ih̓u. Prīo q̄ri. reg. dei.⁊c̄. Cū p̄terea xp̄s vt exēplo ſuo doceret nōmagnipēdendā eſſe apd̓ eccīaſticos prelatos/ tꝑaliū curā. Ip̄e/ iudā reprobū furē ſacrilegūqꝫ/ talibꝰ p̄fecerit/ nolēs tali ſolicitudine cōteri ſanctiores apl̓os. ¶O deus oreligio o fides o pietas. eloqͣr an ſileā? Nūcheu ſpūalitas oīs. vt aīaꝝ cura cōfeſſio velp̄dicatio vel omittit̉ vel peſſimis ſordidisinfidis diſcholis inſcijs/ paſſim cōmittit̉.Et a quibꝰ? Ab illis qͥ nō tute ẜuanda traderēt taliū alicui bona ſua niſi ſb̓ qͦtidianarōe. Et q̄ bona? nō dicā aurū nō argentūnō vaſa p̄cioſa. dicā poma. dicā cibaria velalia vilia ſua ſeu ludiera. Tam vilis ē apd̓eos/ tā nulliꝰ p̄cij aīaꝝ ꝑditio ꝓ qͥbꝰ mortuus eſt xp̄us. Quotidie vigilāter apud eoscalculus ponit̉ de expēſis. de moribꝰ vltīafit q̄ſtio. vtimā vel vltima ſꝫ iā nulla. ¶ Exhec loco de loculis Ieſu grādis oliꝫ qōnūet aſſertionū rixa p̄ſertiꝫ tꝑe Ioh̓is. xxij. excitata eſt. dicētibꝰ plurimis/ xp̄m habuiſſealiqͥd in cōi exp̄ſſam eſſe in euangelio veritatē. neqꝫ mēdicaſſe apl̓os. nec pauꝑtatemvouiſſe ſicut nec caſtitatē. Erat enī iudasvxoratus nimirū ſicut Petrꝰ. Decertabātalij tota animoſitate ponētes ex aduerſo ꝓhereſi dicere ꝙ chriſtus habuit aliquid in
ꝓprio vel cōi. Nam hec eſt inquiūt euangelica ꝑfectio altiſſimaqꝫ pauꝑtas. Studioſos remitto ad ſcripta. niſi placet phariſeacas de ꝑfectiōe cōtētiōes magis ſꝑnere qͣꝫīſpicere. ꝑfectō xp̄iana ē dei dilctō. ī qͣ qͥ feruētior ē h̓ ⁊ ꝑfctōr iudicat̉ ¶ Quarta ꝯſid̓ratio Iudas ad extremū r̄ferēs. xxx. argēteos dixit. Peccaui tradēs ſanguinē iuſtuꝫ¶ Sed dicā hic qd̓ ſentio. Uox iſta nō penitētis ē ſed ꝓditoris/ ꝓditiōem ſuā ad cōplemētū deducētꝭ Quō pacto inqͥes? Nonne iudas hic et cōfitet̉ pctm̄. et ablatū reſtituit ⁊ mgr̄o ſuo iuſticie titulū aſcribit. quomō vox iſta ꝓditiōis erit nō cōtritōis? Ponat igit̉ volo iudas mecū rōeꝫ. Appello teo iuda. ſi iuſtus eſt ille quē tradidiſti ſicutiuſtū noīas. verax fuerit neceſſe eſt. debuiſti credere q̄ docuerat te. q̄ ve p̄dicāda tradiderat. Docuerat aūt dn̄s di. Ueni aīas nōꝑdere ſꝫ ſaluare. Iuſſerat inſuꝑ ꝙ fr̄i peccāti dimitteret̉ pctm̄ nō tm̄ ſeptiēs ſed vſqꝫ ſeptuageſies ſepties. Cur ergo de taꝫ veracimiſecordiqꝫ doctore/ deſperas Porro ſi tāta ē iniqͥtas tradidiſſe Ieſum/ cur hoc prius qͣſi diſſimulādo ꝑuīpēdebas? Hec plane fuit diabolica fraus q̄ te poſſederat te volente. Ille enī ꝓditor ⁊ homicida diabolꝰ /pctā priuſqͣꝫ fiant qͣſi nulla eſſe ſuadet vt p̄ſumat hō. dū v̓o ꝑpetrata fuerīt illa nimisexaggerat vt deſperet. Inde eſt forſan ꝙ invocē cayn erūpis o iuda ꝑfide dicēs Maior eſt iniqͥtas mea qͣꝫ vt veniā merear. Ueniā merearis o iuda. vis igit̉ grām dei. viseius mīam/ meritis emi. vis eā opeꝝ tuoꝝmercede cōduci? Hoc ꝓrſus eſt qd̓ dico. tua mercenaria cogitatōne tua nō diſcedis:Cōples eā potiꝰ dū iuſticiā tuā cōſtituerevolēs ꝑ merita tua. nō es iuſticie dei ſubiectus. illi inquā iuſticie cui vox tua teſtimoniū ꝑhibet dicēs. Peccaui tradēs ſanguinē iuſtū. ſed cor negat. ſuſpēdium cōdicit.Quō iuſtus ſi ſꝑantes in ſe. ſi penitentes/abijceret ⁊ dānaret ¶ Sed qͥs erā inquiesqͥ facere poſſeꝫ irritū verbū. dei dicētis Uetn̄ hoī illi ꝑ quē tradar. meliꝰ erat illi ſi natus nō fuiſſet hō ille? Cōminatio hec erato iuda qͣtenꝰ reſipiſceres. nō neceſſitatis īductio. Alioquin petrus neceſſitate peccaſſet. nec iā peccaſſet ſi neceſſitatus. Alioquīp̄terea plurimis nunqͣꝫ poſt ꝓpheticas minas ſalus patuiſſet. Mutaſſes volūtatempenitēdo/ mutaſſet ſnīam indulgendo. ¶Sꝫ irriſerūt inqͥes ſacerdotes iudeoꝝ/ ſpēauferētes. ⁊ dicētes. Quid ad nos? tu vide
P