Sermo de penitentia

dor talis. et ad multa tandē vtilis inuenit̉.ad cibum contra demonium. et ad viſum.Applicationem nō ꝓſequor. ¶ Ceterumſcabies ſic latet in aliquibꝰ/ vt ſe ſcabioſosnon credant/ dicētes quid ego feci? Sumego fur vel hoicida? Hoc cōtingit etiaꝫ illis qui deuoti reputant̉. qꝛ latꝫ ſuꝑbia ſubtile malū que nō ꝑmittit deuenire in ꝯgnitionem peccatoꝝ. cōtra qd̓ orabat preſtaIllumina oculos meos ⁊c̄. Exꝑtus ſuꝫ demultis et in ml̓tis/ qui ꝑ quattuor aut tresannos fuerūt in peccatis grauiſſimis quāuis fere quotidie cōfiterent̉ ⁊ vt erat ſua opinio penitebāt. Quid ergo erit de nō recōgitatiōibꝰ annos ſuos in amaritudīe anīeſue. ſi recogitantibꝰ ſedule/ talis cecitas euēiat. Quē n̄ exterreat qd̓ dicit apl̓s. Nihilmihi cōſcius ſum ⁊c. ¶ Amplius vero preſumptio ſeu repromiſſio nequiſſima decepit plures / hn̄tes vocē corninaꝫ/ cras crascōuerti poteris cū voles. Hec vox innūerahoīm milia ⁊ ꝑdidit ⁊ ꝑdet. qꝛ qui nō ē hodie/ cras minus aptus erit. ¶ Poſtremovidimus deſperatiōem in iuda ⁊ cayn ⁊ qͥbuſdam alijs. Migrat iudas .i. cōfeſſio ſeruus optimꝰ ꝓpter multitudinem ⁊ afflictōnem ſeruitutis. qꝛ ſcꝫ quotidie fit reiteratiopeccatoꝝ que iudas abluere tandem refugit et deſperat. Abijciamus hec impedimēta. qꝛ dn̄s ⁊ ſi rē grādē nobis diceret bn̄ facere debueramus qͣꝫto magis qꝛ dicit cuilibꝫnr̄m; vade ⁊ lanare ſeptiēs .i. ꝑfecte.Onuertamus poſtremo ocl̓os nōſtrę cōſideratiōis ad exterſiōem q̄cfit ꝑ manū ſatiſfactiōis. ¶ Hec qͥdem exterſio hēat aſꝑitatem ſeu penalitatēhabeat rōnabilitatē. hēat claritatem. hēatceleritatem. ¶ Prepoſueram ẜm hec quatuor quedā diſſerere ſalubria de mōis iniūgendi ſatiſfactiōes; vt nec graues ſint nec īportabiles. nec publice ꝓ peccatis ſecretisNec dentur inuitis aūt ſi nō fieri credāturqꝛ melius eſt cū ꝑua pnīa ⁊ quaſi nulla ducere hoīes in purgatoriū; qͣꝫ cū forti q̄ nō fiet opprimere ⁊ detrudere ī infernū. Nec exigantur irregulariter iuramēta aūt ꝓmiſſiones de hoc vel hoc faciendo. Sed magisoīa in monitiōe atqꝫ cōſilio. Deniqꝫ ſaluberrimū eſt inducere hoīes vt aduerſitateset labores huius vite accipiant in patientia et bona gratirūactiōe. qm̄ ꝑ hoc poter̄tefficaciter vt crebro ſatiſfacere de peccatisſuis. et gratiarū augmenta ꝓmereri. fiat vir

tus de neceſſitate ¶ Sunt aūt ſordide trāſgreſſiones alique/ que vix ad fundū pn̄t extergi. Exempificemus in quatuor. ¶ Primo. corruptio alioꝝ in moribꝰ. Suꝑ quoaccipite quid Berengarius moriens ī dieeph̓ie dixerit. Hodie mihi apparebit dn̄smeus ih̓us xp̄us. vel ad gl̓am ſicut ſpero ꝓpter pnīam meam. vel ad damnatiōem ſicut formido ꝓpter alioꝝ corruptiōeꝫ quosad viā veritatis reducere nō potui. Horreant ⁊ caueant hi qui ad ſimilitudinem demonū/ gaudent alios ⁊cū trahere ad interitum p̄ſertī iuuenes ⁊ pueros. tales neſcioſi potuerūt vnqͣꝫ ſatis penitere. ſufficer̄ eisdebuerat damnatio ꝓpria. Quid de malisexemplis magnoꝝ ⁊ litteratoꝝ virorum?¶ Alterum eſt vitium qd̓ vix ſuſcipit ſatiſfactiōem ⁊ exterſionem ſcꝫ iniuſtū bellum ītemꝑalibus. et iniuſte ꝓmotiones in ſpūalibꝰ. vnde oriūtur mortes tam temꝑales qͣꝫſpūales. O felices quos deꝰ tollit extra neceſſitatem aut ꝑiculū talia faciendi. vt neciniuſte militent/ aut militare conſulant.Inferimus adhuc tertio iniuſtam patrocinatiōem. que dolis et aſtutijs tollit hereditates alioꝝ. qꝛ fit vix conſcientia vel reſtitutio ſuꝑ iſtis. Et adhuc inſanabilior eſt īiuſta diffamatio que debitam vite ciuilis famam aufert. ¶ Poſtremo ponimus pomipoſitatem ſtatus. vt ꝑ ſymoniam vel rapinam aut vſuram. qꝛ vix poteſt fieri ceſſio.vt deſcendat quis a ſtatu alto qͣꝫqͣꝫ damnabiliſſimo in baſſum debitū et tranquillū.Canta eſt humani cordis arrogantia. vtſe et ſuos/ plures damnari citius patiāturqͣꝫ humiliari qd̓ ſi nō eſſet nō tm̄ duraſſethoc execrandū ⁊ exiciabile ſciſma peſtifeꝝ¶ Tandē epilogantes oremꝰ vt lauet nosxp̄us. qͣtenus ꝑtem ſecū hēamus. Lauet ātꝑ miniſterium pnīe. Que hauriat primuꝫaquam cōtritionis calidam mūdam amaram ⁊ viuam. Scd̓o abluat ꝑ manū cōfeſſionis opportune integre ⁊ nō ficte ſecreteet ſuo ordine hoc eſt ſub ſuo iudice. nec obſtent qͣtuor peſtes pudor timor p̄ſumptiodeſꝑatio. Exterſio demū fiat que hēat aſꝑitatem rōnabilitatem claritatem celeritatē.ſubtrahētes nos a voraginibꝰ pctōꝝ. quenos in alienas manꝰ ꝑ iniurias p̄cipitanta qͥbꝰ vix vnqͣꝫ poſſumꝰ emergere Sic mūdi erimꝰ in cubili ꝯſcīe nr̄e tranqͥlli hn̄tespartem exuberātiſſimaꝫ cū chriſto hic pergratiam et in ſpe. et poſtmodū in re ꝑ gl̓am

K