Pro humilitate

1

tus illud quando poterit introire? Attendamus obſecro quātulum illud eſt ꝙ extradeum egredientes/ ſcire conamur. ¶ Uiderunt hec philoſophi Plato et Socrates; et omnis achademicoꝝ ſchola. qui pꝰqͣꝫ defecerunt ſcrutantes ſcrutinio/ vocemhanc ſuſpirauerunt. hoc ſcio ꝙ neſcio/ īmonec hoc ſcio ꝙ neſcio. Bonus erat talis exitus in inſipientiam ſuam cognoſcendamſi non ſupra deum exeuntes/ euanuiſſent īcogitationibꝰ ſuis. etſi a deo ſub deo egreſſi rediſſent in idipſum. deum vt deum glorificantes et gratias agētes. qui ſcientiarūdominus eſt. et docet hominem ſcientiamip̄i non ita. ¶ Aſt verus humilis in ſe quidem ſtultus. deum conſtituit ſapientiā ſuam. conſilium ſuum. et dum profundiſſime concauatur. recipit in ſeip̄o velut in cētro quodam ſpeculi concaui intelligibiliter radioſas incidentias illuſtrationum ſupernarum. tam dei qui humilia reſpicit. qͣꝫaliquando intelligentiarum deſuper effulgentium. a quibus illuminatur mirabiliter. ſicut a montibus eternis. ¶ Hec intellige non ꝙ verus humilis querat ſolū duci per reuelationes ſpirituales/ contemptaratione naturaliter indita ſibi ſeorſum hecpreſumptio. ſed eādem rationem plurimūobſcuram et nubiloſam ac proinde in errorem quemlibet promptiſſimam/ petit tergi mundari poliriqꝫ/ vt in lumine hoc vultus dei ſignato ſuper eam/ oſtendantur bona ſibi. Preterea ſenſum alienum prefertſuo/ non innitens prudentie ſue. Exindecauet ſibi ab illuſione demonis meridianitranſfigurantis ſe in angelum lucis. qͥ nōaliter qͣꝫ per hanc credendi alijs humilitatem/ exufflatur. Non omnes aliter laqueiſui/ teſte oraculo ad anthonium euadutur¶ Deniqꝫ videre eſt in hoc humilitatis exitu/ precipue in chriſto/ ſtupēda diuīe ſtulticie miracula. Naꝫ de peccato damnauitpeccatum. et de infamia famam. De ludibrio et ignobilitate/ glorioſam nobilitatēprogenuit. Placuit inſuper per ſtulticiampredicationis deſtruere omnem ſcientiamextollentem ſe contra deum. Nam contraſcandalum iudeorum irriſionem gentiuꝫaſtuciā demonum/ atrocitatem tyrannoꝝreclamantibus vndiqꝫ magno boatū philoſophis. īmo proprijs ſenſibus; docuit ꝑ

uulos ſimplices/ ea que doctus plato neſciuit. que demoſtenes eloquens ignorauit. et ſic docuit ꝙ nihil certius teneatur qͣꝫꝙ humili fidei ſtulticia crediturTertia cōſideratioDeus ſuperbis reſiſtit humilibus autemdat gratiam Iacobi. iiij ¶ Ad quem reſpiciam ait dominus/ niſi ad pauperculum ⁊contritum ſpiritu et trementem ſermonesmeos? yſaie. lxvi. Itaqꝫ anima quantumexit a diuina bonitate et perfectione in ſuam vilitatem deiectionem et imperfectionem. tanto eſt perfectior. Noli mirari hec.quia diuinis gratijs et donis eo eſt plenior/ tanqͣꝫ vallis abundans frumento virtutum. tanqͣꝫ intelligibilis quedam abiſſusfluenta ſorbens aquarum viuentium. qͣſivacuum quoddam ſpirituale/ ad quod replendum cōfluunt omnia. nec implere ſufficiunt niſi deus. ẜm Auguſtinū primo cōfeſſionum ¶ Hanc perfectiſſimam imperfectionem. hanc optimam (ſi ſic dici pōt)peccabilitatem/ ſibimet aſcripſit paulusdum ſe primum inter peccatores nominauit. et quia non mentiebatur ita vere ſenſit. Hoc plane magnum miraculum/ videre hominem in virtutibus omnibus clareſcere. et laborare plus omnibus. nihilominus ſe primum inter homicidas et matricidas et omnes ſceleratiſſimos computare. ¶ Dicere aliquid grandius meditor.neſcio. ſi potero iuuate me. puto immo certe credo. ꝙ chriſtus et maria/ pauluꝫ in humilitate non paululum tranſcenderunt. ¶Uellem ergo ſcire. Nunquid fecit hec humilitas vt chriſtus et maria / ſe tanto verius inter peccatores primos nominarent.quanto humilius a deo in ſe exeuntes/ ſuum imperfectum lucidius cognouerunt:Poterat eſtimo ſic intelligi (ac ſi non horrerent pie aures) ſic dici. nō quidem de peccato cōtracto abſit. ſed de labilitate ad peccandum. Nam creatura rationalis quelibet labilior eſt et pronior ad caſum et defectum/ quanto in naturalibus aut etiā gratuitis fuerit ornatior/ ſecluſa dei manutenentia ſpāli. qͣſi videlicet plus hēat creat̉aoīs/ de vanitate ⁊ tēdētia ī nihilū qͣꝫto plus

AA 4

⁊