Druckschrift 
2 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De ſolicitudine

particularis que profertur. hoc ꝓpter aliquā ex cauſis tactis. qui tamē finis dicit̉proximꝰ quaſi ꝓprius huic orōni. debetcum omni libertate ſpiritus abſqꝫ ſcrupuloꝝ ſolicitudine/ cōtentus eſſe ſi fineꝫvltimū/ meditatōnibꝰ alijs conſeqͣtur. Felix ſi dicere poſſet. Oculi mei ſemꝑ ad dominū. Meditatio cordis mei in conſpectu tuo ſemꝑ. Leuaui ocl̓os meos intes vnde ve. aux. mihi Felix ſi datur eicontēplando volare. ſi poteſt vel repere vl̓more locuſtaꝝ ſemet excutiendo viciſſimſaltus dare. Particula. lxiij.Onitio p̄miſſa cantādi Bern̄.n repugnat huic ꝓpoſitōni Patꝫqꝛ ſic afficiēs ſe ad deū aliasgitatōes elicitas ab immediato ſenſulittere que canit̉ facit alid̓ qͣꝫ dꝫ neglecto eo quod debet. immo facit omino qd̓debet conformiter ad finē a ſpirituſanctopreſcriptū. Ueritas eſt/ ceteris paribus expedientiꝰ eſt affectōnem ſuam exercere iuxta litterā que profert̉; propter qͣtuor in ſpeciali rōnes. Una eſt/ ſcripture veneratio. in qua ſpūſſanctꝰ/ ſemꝑ loqui credendus eſt Altera eſt ꝑticularior eruditōcirca myſticos ſub arido lr̄e nucleo; clauſos ſenſus. Tertia eſt ſuauior aſſuefactiocirca quotidianos cātus. Quarta eſt maior ſtabilitio circa determinatos affectusqͣꝫ circa vagos iugiter nouos. Addaturoratio que petat reuelari ſibi ſuauitatemmellei ſenſus in littere fauo latētis. hoc comp̄ſſionē meditatōnis/ que prorſus fiet; niſi dederit deꝰ ꝑuulis intellectū.aꝑiens theſaurum ſuū aque viue.Particula. lxiiij.Eniqꝫ plurimū ꝯfert ſi prius an̄dOtempꝰ orōis/ fuerit cohibitio ſenſuū exterioꝝ qm̄ dn̄s ianuis clauſis dedit pacē ſpm̄ſanctū diſcipulis.Sit inſuꝑ cōtinua muſcaꝝ inutiliū a facie cordis effugatio/ manufortis attētionis ita tn̄ qͥn aliqn̄ ſit expediēs nihilipendere ſuā importunitatē plꝰ qͣꝫ īportuniꝰ abijcere conari. licet ꝑditure ſint adhorā ſuauitatem vngēti. Hoc ꝯfirmauitvnꝰ patꝝ exēplo de retētione vēti in pallio. aliꝰ de catuli latratu/ aliꝰ de auc̄aꝝ ſibilo / aliꝰ de muliere litigāte. aliꝰ de riuo quiviolētior fit obice poſito. aliꝰ de cachinātibꝰ terrere pueros volentibꝰ. aliꝰ de blaſphemie ſpū/ aliꝰ de pruritu curioſitatꝭ

ſcalpēdo curat̉ ſed rumuſculos accēdit̉. Eſt autē curioſitas ſtudiū ea ſciendique nos vel decēt vel expediūt vel edificant. Hanc cōpreſſit xp̄s in apoſtolis die aſcēſiōis. hāc in petro q̄rēte deſtatu Ioh̓is qͥd ad te ait. Un̄ ſub hoc metro cohibebat ſe vnꝰ dicēs. Clauſe qͥd adte? ſta. qͥs tu; duc cor in alta. Fac opꝰ iniūctū. deinde vacato tibi Placuit ad confirmatiōem precedētiū ponere exp̄ſſumverba ſctī Thome ſuꝑ. iiij. di. xv. materiade orōe. queſtione. ij. articulo. iiijParticula. lxv.Ttento inqͥt in orōe p̄t triplex Prīo enī eſt attētio ad verba qͥbpetimꝰ. ad petitionē ip̄am. ad ea petitionē ip̄aꝫ circūſtant. ſicut eſt neceſſitaspro petit̉ deꝰ rogat̉. alia hmōi Etcunqꝫ haꝝ attētionū aſſit eſt reputanda inattēta oratio vn̄ etiā illi qui intelligūt petitōis verba/ ad orōnem attētieſſe pn̄t. Sꝫ tn̄ vltima attētio eſt laudabilior qͣꝫ ſcd̓a. ſcd̓a qͣꝫ prīa. Et qꝛ aīa p̄teſſe vehemēter attēta ad diuerſa. ideo prima attētio poteſt nocere vt minor ſit oratōis fructꝰ ſi ſcd̓aꝫ euacuat. vel ſcd̓a ſi tertiā oīno tollat. ſꝫ ecōuerſo Tn̄ attentōcōiter accipiēdo .i. ad aliqd̓ triū p̄dictorū nocet. ſed multū prodeſt. hec ibi. Particula. lxvi.Orro circa finem opuſculi poſſumus addere diſtinctōes magiſtrales de attentione deuotione et affectiōeque alibi ſeorſum notate ſunt Prima diſtinctio. xij. membrorūEuotio in oratione quādoqꝫd admittit alias quaſcūqꝫ cogitatōnes niſi ſolius dei. hoc eſt inſenti vita rariſſimū. vbi vix hora vel dimidia ſit in celo mentis ſilentium Scd̓a Deuotio qn̄qꝫ recipit aliascogitatōes. ſed ꝑtinentes ordīatas. ſolum tales. hoc eſt rarū bonū. Tertia Deuotō recipit cogitatōes īꝑtinētes qͣſi ſuꝑfluas. eſt qͦtidianū. Quarta Deuotio recipit cōtrariaset aduerſas cogitatōnes. vt ſunt vitiorū. hoc ꝑiculoſum. Quinta Cogitationū imꝑtinētiumvna qn̄qꝫ eſt vehemēs ſuffocās actualēdeuotōem. ſed auferens virtualem nechabitualem nec vocē. hoc poteſt virtutis exercitium.

P