Druckschrift 
2 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De paruulis

paſſa eſt romana reſpublica. nūc plurimos experitur eccleſia. Excecauit enī eosmalicia eorū. vt a fide diſcedant. et vt datiin reprobū ſenſuꝫ/ agāt ea que pridē apoſtolus ad Romanos ſcribens enūerauit.et (quod vix vllus credere poterit) lōge deteriora abominabiliora. Nec ſufficiuntſue dānatiſſime perditiſſimeqꝫ perditioni/ extranei prouecti/ ipſi nulli proximitati ſanguinis nulli innocētie angelicepuritatꝭ etati/ nulli parti ſanctiſſime parcunt. quin om̄ia fedent/ om̄ia cōmaculētexecrandis flagicijs. Tanta eſt nimirū libidinoſe voluptatis effrenatō. fas om̄enefasqꝫ confundit furor inflāmatusfundatus viciorū. ita vt recte ſenſerit Origenes qui nihil referre poſuit. inter demoniacum aliū paſſionibus ſuis agitatū.niſi amplius addo. demoniaco enī pena ſola eſt hec vexatio que alteri ad culpādeteſtabilem imputat̉ Miremur ergoſi noſtra tempeſtate plus ſolito ſenſus etcogitatio hominis/ prona ſunt in maluꝫab adoleſcentia/ quando primaria corruptōne nature ſugunt ꝑuuli quaſi lacſonalem vt ſic loquar ſaniem peccatorū. Adde multorū parentū magiſtro cura/ vel nulla vel vltima eſt/ de ꝑuulorum ſuoꝝ moribus eorum diſciplinatacuſtodia. Quid ergo ſtupendū; abſqꝫ ductore poſiti ī via lubrica et tenebroſa (qͦsangelus domini malus ꝑſequitur) cadūtex facili. Utinam negligere eos ſolumeſſet. Ponūtur ante oculos ſuos taliumoperū dictorumqꝫ nefandoꝝ exemplariaimmo picturarū ignominioſarū ſcripturarū laſciuarū ſimulacra. ad que aſpicientes/ quid non niſi prauiter oꝑentur?Audi ſatiricū. velocius citius nos corrūpunt exempla domeſtica/ magnis cumſubeant animos autoribꝰ Preterea quidaget filius niſi quod viderit patrē facientem? Ad quod retorquet̉ ꝓuerbialit̓ illudeglogici carminis. Patrem ſequit̉ ſuales. Ita euenit vt iam deſit in multis remedij locus. quia que fuerāt vicia/ moresfiunt. iuxta Senece verbū ¶Nonne queſo ſcandala hec tibi eſſe peſſima videnturpro ꝑuulis precipitādis in via morum?Et ve talibus palam ſcandalizantibꝰiam vnum ſed multos ex puſillis chriſtiquos ſinūt venire ad chriſtū At vero ſi ſcādaliſantes in obſcuro in occulto

rectos corde/ deteriores ſint/ mox diffinio. Iſti ſunt (vt diximꝰ) qui ponūt ſcādalum immediate aꝑte ante puſillorum pedes ſed velut a latere. Nam ductoribus eorundē inſtructoribus inſidiātur eos ſubſannāt infamant̉ calumniantur. quaſi deuotōne religioſa pietate cōmunicent ꝑuulis in doctrina ſedvel curioſitate. vel hypocriſi vel fictōe aliqua. Hec eſt vulpina immo diabolicacalliditas. que ex obliquo inſidiās mordens vt coluber non ſinit ꝑuulos veniread chriſtū. In qua peſte minus eſt remedij qͣꝫ in prima. quanto minus expelli p̄thoſtis occultus qͣꝫ aꝑtus Tales cōpeſcere debuiſſet illa ſapientis preceptio. Noli prohibere benefacere. Si potes ipſebenefac. O qͥs capiet nobis has vulpesparuulas que demoliūtur vineas florētem ortū eccleſie calcant. ſubintrāt eniꝫ etrepunt ex occultis. nec illas deprehēdesniſi per veſtigia Et que ſunt hec veſtigia?Conculcatio certe florū quorūlibet pulcerrimorū. euulſio ſalubriū plantationum. rariſſimus cultor accedit quinculpetur. Sed quo portento ex hominibus fiunt vulpes. qua voluptate (dicam potius malignitate) iſta agunt? Reſpondet̉ de nōnullis. eos forſan timere ſedetigi. Alios torquet liuor edax. ſi quod agūt fiat ab alijs Alios fidei religiōisqꝫ contemptus exagitat. apud quos pietas omnis non niſi fatua quedā anilisſtoliditas iudicat̉. Reliquos nihil horūſed ſola tepiditas deuotionis euomi digna/ vexat languidos excruciat. Uemundo ab his ſcandalis. expedit autoribus magis mori; quoniā tot animaꝝ ꝑeuntiū a via dei rei ſunt/ qͦt clam vel palāſcandaliſant ꝑdunt. preſertim dumſinunt paruulos venire ad chriſtum.Conſideratio IIIDe laudabili ſtudio eorū qui reducūtuulos ad viam que ducit ad chriſtum.Ui cōuerti fecerit peccatoremqab errore vie ſue/ ſaluabit ani eius a morte. et operit multitudinem peccatoꝝ Ex hocverbo trahere potuit Gregorius. Nullūeſſe deo acceptius ſacrificiū qͣꝫ zelū aīarū. ſi tanta ſolicitudinis inqͥetudine. ſitot vigilijs curis immortalibꝰ/ media

LT

T