Druckschrift 
2 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De paruulis trahēdis ad chriſtū

3 4

nouerat/ ſoli p̄lato dicat. Si āt alij nouerāt/ corā alijs qͣꝫ corā illis ip̄ꝫ p̄latoreuelet. Cauendū ne qͥs aliqͥd ſiniſtrūalicui de aliqͦ loquat̉ niſi vl̓ vt ille de loquit̉/ ab illo cui loqͥt̉ emendet̉. vel ne illecui loqͥtur ei familiaritate iūgat̉ ab ipſocorrūpat̉ Correptōem aut p̄dicatiōem dꝫ dimittere p̄latus ꝓpter ſubſannatōnem/ vbi ſunt aliqͥ boni int̓ malos. vel qͣꝫuis oēs ſint mali ſpes tn̄ ſit de correctiōealias dꝫ tacere/ vel p̄t ad aliū locū trāſire/vt fructum poſſit facere. FinitDe contumelia etOntumelia ꝓprie lo (cōuicioquēdo īportat dehonoratōemcalicuiꝰ in hoc aliqͥs illd̓ qd̓ ēꝯtra honorē alicuiꝰ deducit innoticiā elꝰ alioꝝ/ et hoc v̓ba. extēſo tn̄noīe/ d̓r etiā in factis. Cōuiciū autēeſt de honoratio alteriꝰ / verba maīfeſtatiua vicioꝝ eiꝰ culpabiliū vel naturaliū De pctō mortaliEccatū mortale ẜm auguſt. eſtdictū vel factū vel cōcupitū qd̓fit ꝯͣ legē dei General̓ tēptatōfit tribꝰ modis ſuggeſtiōe delectatōe cōſenſu. Suggeſtiōe extrinſeca fit in dicto vel facto hoīs vel diaboli. hoc culpa carꝫ macula / ſi eicōſentit̉ Intrinſeca eſt delectatio in pͥmismotibꝰ. hec maculā hꝫ/ ſꝫ crimen.Conſenſus in delectatōeꝫ mortalis pctīſicut eſt fornicatio eſt mortal̓ Qd̓ ſic ē intelligendū. ſic delectat̉. aut aduertitaut Si/ eſt mortale. Si aduertit aut cito auertit ſe a cogitatione aūtSi cito auertit ſe tunc eſt veniale/ qͣꝫuisiteꝝ iteꝝ in idē redeat. Si āt auertitſe a cogitatōe tali quā bn̄ ſcit mali. tūcaut aduertit ꝑiculū pctī mortal̓ qd̓ eſt ibiaut. Si adhuc ē veniale/ licꝫ maiꝰpriore. Si āt aduertit ꝑiculū qd̓ eſt ibinec timet/ ſed ſcienter volūtarie manetin tali cogitatōne ſeu cogitatōis delectatione/ tunc peccat mortalit̓. FinitTractatus de paruul̓ trahēdis ad xp̄ꝫ eiuſdē. maIo. de gerẜ. Cancell̓. pariſien̄.Inite paruulos venire ad menolite ꝓhibere. taliū enī eſt re-

gnū celoꝝ. Supremꝰ legiſlator noſter etdoctor xp̄s/ ſufficientē prebuit inſtructō. tum doctrinis. operibꝰ exēplis. advniuerſalē eccleſie decurſum/ om̄i ſtatu gradu regulandū. Ita enī recta fides hꝫEt qm̄ portio eccleſie vilis eſt puero adoleſcentiū cetus/ noluit idē chriſtipſos abſqꝫ cōgruis inſtitutōibꝰ p̄tergredi quintiā aliquoꝝ tūc pn̄tiū oīm perhoc futuroꝝ/ minus beniuolā indignationē vel inſipientiā rudē/ vel altā plus qͣꝫſatis erat inflatāqꝫ ſapientiā cōpeſcuit eo qui ꝓhibebāt ſibi ꝑuulos offerri ꝯminādo offerētibꝰ. Sinite inqͥt ꝑuulos venire. ⁊c̄. Et tanqͣꝫ ab eo q̄reret̉ cur hoc itaſinerēt. ſubiūxit cauſam p̄cipuā diuinādicēs. Taliū enim eſt regnū celoꝝ. Et inMarco ſic habet textus. Diſcipuli autēcōminabātur offerētibꝰ. qd̓ vidiſſet indigne tulit Et ait illis Sinite ꝑuulos venire ad me ne ꝓhibueritis eos SeqͥturEt cōplexans eos. īponēs manꝰ ſuꝑ illos benedicebat eos. Que verba ſi ſuopondere ſententiaꝝ cōſideremꝰ/ ingentēprorſus acerbe mordacisqꝫ īuectiōis materiā habebimꝰ in eos ꝑuuloꝝ ſalutē etacceſſum ad xp̄m/ prepediūt Et ita profecto audire digni erūt qui tales ſunt. Sabſit oīs amaritudo reprehēſionis. ꝓculeſto oīs ſubſtomachatio ꝓteruiens. imitemur ꝑuuloꝝ ſimplicitatē de ꝑuulis locuturi. nihil hic contentioſa animoſitatedeclamemꝰ. Attendamꝰ potiꝰ qͣꝫ modeſtaincrepatōe in diſcipulos vſus eſt xp̄s/ etiam indigne ferebat. Sinite inqͥt ꝑuulos ve. ad me. Contꝑemꝰ deniqꝫ ſermonē paruulis. magnoꝑe pēſantes rudia vulgata verba ſi opꝰ eſt balbutire/ morenutricū matrū. bleſo ore ſermonēuulis dimidiantiū. dūmodo ſic intelligatur illd̓ qd̓ dicere volumꝰ ſatis eſt. adanimandū docendūqꝫ ꝑuulos venire adxp̄m. ad tollendū viaꝝ ſcādala magꝭqͣꝫ ad quēpiā ſatirica dicacitate acrit̉ coarguendū Sub paucis igit̉ conſideratōnibꝰ/ quatuor nūero. ordine lucido diſtinguat̉ pn̄s opuſculū. Prima conſideratioerit de ꝑuulis quāta neceſſitate/ ſui eteccleſie vtilitate veniāt ad xp̄m. Secunda cōſideratio loquet̉ de ſcādalizantibꝰuulos. eos varijs modis ſinūt venire ad xp̄m. Tertia ſubiunget̉ de laudabiliſtudio eoꝝ reducūt ꝑuulos ad viam

S 2

U