De ſtatuto carthuſienſiū
53
homo poſtmodū teneat̉ illa cōfiteri dumredeant ad memoriā. ſed ſi non redeūt. nihilominꝰ homo ſaluabit̉ ſi fecerit ſufficiētem diligentiā recordādi. cū deꝰ non obliget ad impoſſibile ¶ Eſt igit̉ additio fruſtra cum d̓r de oblitis. Similiter cū dicitur de contritis pōt eſſe noxia Similiter⁊ male exprimit̉ ſi ⁊ inqͣntū poſſum et debeo. Sufficit eī ꝙ intentio ſit bene regulata. ¶ Pͣꝫ ad extremū quā noxia ſit obliuio peccatoꝝ. qꝛ nō delent̉ virtute confeſionis ſacramentalis. ac ꝑinde virtus clauiū que remittit magnā partē penaꝝ debitaꝝ. ad huiuſmodi peccatoꝝ deletionēnō ſic efficacit̉ applicat̉. ꝓut fit circa peccata q̄ ſacr̄aliter ⁊ exp̄ſſe ſunt confeſſa.Adhuc de eodemTem ad queſtionē ſibi factā ꝑ vicariumſtatuto.carthuſie ſuꝑ ſtatuto carthuẜ/ de abſolutione a pctō mortali ⁊ de cōſuetudine ordinis. ſuꝑ hoc Rn̄dit. ſub correctōe ⁊ cumreuerentia loq̄ndo. nō apparet ꝙ talis reſeruatio ſit cōueniēs. nec conſona euāgelice libertati. qꝛ nō tenemur cōfiteri de venialibꝰ Et qͦ ad mortalia diſtinguēda nōeſt dabilis regula generalis ⁊ infallibilisper humanā ſapiētiā. Propterea talis reſeruatio nō eſt niſi laqueꝰ aīaꝝ. p̄ſertim timorataꝝ Poteſt tn̄ fieri reſeruatio de certis mortalibꝰ manifeſtis. ⁊ que trāſeūt inopus exterius. qꝛ de cogitatōibꝰ/ noxiumeſt aut inutile reſeruatōꝫ adhibere ¶ Itēidē ad quendā carthuſien̄ ſic ſcribit Recepi ꝙ in conſtitutōnibꝰ veſtris nō dicit̉ ꝙoīs mortalis culpa ſit maiori reẜuata inforo confeſſiōis. ſed ꝙ grauis culpa. Etcerte tolerabilis ⁊ ſalubris eſt hec cōſtitutio. ſi bene fuerit declaratū qualis culpadebeat merito grauis reputari. Et ita ſaluatur honor patꝝ conſtituentiū Et nihilominꝰ euitatur onus īportabile ſuꝑ ceruices peccantiū. Qualis autē fieri debeataūt poſſit interp̄tatō qͥd eſt grauis culpaputo notatū fuiſſe ꝯpetēt̓ in vltimis ſcriptis licet incultis dn̄o Oſuualdo rn̄dendo tali queſtioni. Si de ſolis venialibusdebeant abſoluere commiſſi a priore.¶ Item nota ꝙ nullus tenet̉ cōfiteri peccata venialia lege diuina. niſi ſit ad hͦ ſpecialiter obligatus ꝑ votū vel ꝑticulare ſtatutū. quale nō debet leuiter fieri. Et qn̄qꝫ
magis expediret ceſſare a confeſſiōe taliūqͣꝫ nimiā incurrere ſolicitudinē. que plusimpediret aliqn̄ qͣꝫ fructus cōfeſſionis iuuaret. Alioqͥn etiā cōfeſſione facta/ oporteret ſepe iterū ꝯfiteri. ⁊ ſic deinceps ſinetermino. attento qd̓ vix facimꝰ aliqͥd vbinō poſſumꝰ rationabiliter formidare depeccato veniali.¶ Finit.Sequitur auiſamētum eiuſdem per modū cōfeſſionis in religionibꝰ non lapſis audiendiIcut expediēs eſſe ſuaſi propr̄ibus carthuẜ et celeſtinisvt eorū ſuꝑiores haberent adn̄o papa: latiſſimā abſoluēdi in foro penitētiali licētiā.ſic apparet mihi ꝙ cōfeſſores ordinati ꝑſingulos conuētus habeāt magnā ⁊ amplam ptātē abſoluēdi nēdū de venialibſolis qꝛ talis eſſet irratōnabilis ⁊ ītolerabilis reſtrictio. ſed etiā de mortalibꝰ p̄ſertim occultis. nō ꝙ abſoluerēt de qͦcumqꝫmortali. Qn̄ autē deberēt remittere ad ſuꝑiorē ⁊ qn̄ nō relinq̄ret̉ arbitrio cōfeſſorꝭiuxta qualit̓atē cōfitētis. Attento primoꝙ conſultiꝰ eſt penitētē mittere in purgatoriū cum ꝑua penitētia. qͣꝫ cū magna nōimplenda vel forte nō alias cōfitendo detrudere in infernū. Rurſus attento. ꝙ nōobſtantibꝰ tot decretis ſuꝑ penitētijs iniungēdis cōior eſt doctoꝝ ſentētia ꝙ oēspenitētie in foro ſacramētali ſunt arbitrarie intelligendo de pctīs occultis Ceteꝝpro manifeſtis regule ⁊ diſcipline in religionibꝰ ordinate poſſunt rōnabilit̓ exigi⁊ ab inuitis. Et hic habet locū ꝙ dicit̉ interrorē alioꝝ. ⁊ ne facilitas venie incentiuū tribuat delinquēdi. ⁊ nullo modo deoccultis que penitus non confiteret̉ niſivellet. licet in hoc ſe dānaret. ſed tam horrendo diſcrimini nō occaſio p̄ſtāda. cumtam miſera ve ve ve ſit ⁊ totiens exꝑta fragilitas humane conditionis. Finit.¶ Diſtinctio magiſtral̓ ⁊ breuis. eiuſdē de modis excōicationū ⁊ irregl̓aritatū ⁊ abſolutiōis ab eiſdēXcōicatōnum tot ſunt generaquot cōicationū. ⁊ ꝯn̄ter iudicant̉ irregularitates q̄ dicūt impedim̄ta ad cōicatōes legitīasexercēs. ¶ Cōicationū alia eſt naturalis.
P 3
F