Compendiū theologie
dictante conſciētia fugiēdum ipſi voluntati obijcit ſeu proponit. iā illud efficit̉ ⁊eſt propriū obiectu ip̄ius voluntatisᶜ Nōquidē ſub ratōne boni ⁊ tanqͣꝫ bonum qͣꝫuis de ſe ex ſuiqꝫ natura bonū exiſtat. qꝛnō eſt vt tale ab ipſa rōne apprehēſum etvt tale ipſi voluntati obiectū ſeu propoſitū. ſed ſub rōe mali ⁊ tanqͣꝫ malū de peraccidens. et ſic fugiendū. qꝛ vt tale eſt abipſa ratōne apprehēſum. ⁊ vt tale dictāteetiā conſcīa ipſi volūtati obiectū ſeu ꝓpoſitum. ¶ Sic̄ ergo vt videt̉ in iſto caſu ꝓpriū obiectū volūtatis eſt malū ⁊ fugiendum. qͣꝫuis vt tactū eſt in illd̓ vt tale app̄hendēdo ac vt tale ipſi volūtati obijciendo ſeu ꝓponēdo; ipſa ratio ip̄iusqꝫ cōſcīedictamē errauerit. Si nūc ergo ip̄a volūtas tali rōi taliqꝫ conſciētie dictamini qͣꝫuis errāti cōtradicēdo in tale ſuū obiectūferatur ⁊ ſe applicet. certū eſt ꝙ fert̉ ⁊ ſe applicat in obiectū malū ⁊ dictate conſcientia fugiendū. ⁊ ꝑ cōſequēs eſt mala ⁊ peccat. cū volūtarie ferri ⁊ ſe applicari in malum ⁊ fugiendū; ſit pctm̄. Nec inſpicit̉ qͥvt ſepe dictū eſt. illud in qd̓ ſic ipſa voluntas fert̉ ſit de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu naturabonū. Quia vt in tale ip̄a voluntas nonfert̉ nec ferri poteſt in ip̄m. qꝛ vt tale noneſt ſuum ꝓpriū obiectū. ⁊ ꝑ cōſequēs etiaꝫnec ab eo vt a tali p̄t aut debet ip̄ius volūtatis bonitas dependere ⁊ attendi. Cū iuxta ſupra tacta ip̄ius voluntatis bonitasvel malicia/ a ſui ꝓprij obiecti; n̄ quidē vera eēntia ſeu natura ſed qͣlitate ſub qͣ a rōne ſiue recta ſiue errāte apprehēdit̉. ip̄iqꝫvoluntati obijcit̉ ſeu ꝓponit̉ depēdere habeat ⁊ attēdi. Et ſil̓r hīc eadē rōne dici p̄tde illo quod de ſe. ex ſuoqꝫ genere ſeu natura malū eſt. ſi rō illud vt bonū app̄hendat ⁊ vt bonū ⁊ ꝑ conſequēs ip̄a dictantecōſcientia debitū ⁊ faciendū ipſi volūtatiobijciat ſeu ꝓponat. Nā illud propriū ipſius volūtatis obiectū/ nō quidē ſub rōemali ⁊ tanqͣꝫ malū qͣꝫuis de ſe ſuiqꝫ natura malū exiſtat. qꝛ nō eſt vt tale ab ipſa rōne apprehēſum. nec vt tale ipſi voluntatiobiectū ſeu ꝓpoſitū. Sed ſub rōne boni⁊ tanqͣꝫ bonū de ꝑ accidēs. ⁊ ꝑ cōſequensdebitū ⁊ faciendū. qꝛ vt tale eſt ab ip̄a rōeapprehēſum. ⁊ vt tale dictāte etiā conſciētia ip̄i volūtati obiectū ſeu propoſitū Etideo ſi volūtas tali rōni taliqꝫ cōſcientiedictamini cōtradicēdo/ talē ſuū obiectū
facere ⁊ adimplere recuſet. clarū eſt ꝙ bonū ⁊ dictante cōſciētia debitū ⁊ faciendūrecuſat. qꝛ vt tale eſt ſuū propriū obiectū⁊ ſic eſt mala ⁊ peccat. qꝛ volūtarie quoddebitū ⁊ faciendū eſt. recuſare/ pctm̄ eſt ¶Et ſi in caſibꝰ p̄dictis opponēdo diceret̉ꝙ volūtas ſic tali rōni taliqꝫ cōſciētie dictamini erranti contradicēdo bn̄ mouet̉.qꝛ fert̉ ⁊ ſe applicat in bonū ⁊ aufugit malum ⁊ ſic n̄ eſt mala nec peccat. īmo bonaeſt ⁊ bn̄ facit. patet clare reſponſio ex ſtatīdictis. Non enī ſequit̉ ſi volūtas in illudquod de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura bonū eſt ferat̉ ⁊ ſe applicet. vel illd̓ qd̓ de ſe exſuoqꝫ genere ſeu natura malū eſt aufugiat. ꝙ ꝓpterea bn̄ faciat ⁊ bona ſit. niſi illd̓faciat ſub debita qualitate ac debito mō.ſic ſcꝫ ꝙ ſi in illd̓ qd̓ bonū eſt ferat̉ ⁊ ſe applicet. hoc faciat ſub rōne boni ⁊ tanqͣꝫ inbonū. vel ſi illd̓ qd̓ malū eſt aufugiat hocfaciat ſub rōne mali ⁊ tanqͣꝫ malū. nō enīquoad deū ſeu quo ad meritū vel demeritū inſpicit̉ tm̄ illud qd̓ fit. ſed ſub qua qͣlitate ⁊ quo mō ſeu animo illud fit. ¶ Nūcad ꝓpoſitū in caſibꝰ ſupra dictis. licꝫ enīvt ibi ſatis deductū eſt volūtas quo ad pͥmū caſum ferat̉ ⁊ ſe applicet in illd̓ qd̓ deſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura bonū eſt. nōtn̄ hoc facit rōne boni ⁊ tanqͣꝫ in bonū qꝛvt tale nō eſt ſuū ꝓpriū obiectū nec ſibi vttale a rōe ꝓpoſitū. ſed fert̉ ⁊ ſe applicat inilld̓ ſub rōne mali ⁊ tanqͣꝫ malū. Quia vttale eſt ſuuꝫ ꝓpriū obiectū ſibiqꝫ vt tale arōne ꝓpoſitū ⁊c̄. Et ſic licet in bonū ferat̉⁊ ſe applicet nō tn̄ facit ſub illa bona qͣlitate nec bono mō ſeu aīo. ſed ſub mala qͣlitate ⁊ malo mō maloqꝫ aīo. ⁊ ideo talisvolūtas nō eſt bona nec bn̄ facit. ſed ē mala ⁊ male facit ⁊ peccat. Et idē de ſcd̓o caſu reſpectu illius qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genereſeu natura malū eſt. ſed a rōne errāte app̄hendit̉ ipſiqꝫ volūtati obijcit̉ ſeu ꝓponit̉vt bonū. Nā licet tūc volūtas aufugiat illud qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura malū eſt. nō tn̄ illd̓ facit ſub rōne mali ⁊ tāqͣꝫmalū qꝛ vt tale n̄ eſt ſuū propriū obiectūnec ſibi vt tale a rōne ꝓpoſitū. ſed illd̓ aufugit ſub rōe boni ⁊ tanqͣꝫ bonū. qꝛ vt tale eſt ſuū propriū obiectū. ſibiqꝫ vt tale abip̄a rōne propoſitū. ⁊c̄. vt ſatis ibi deductū eſt. Et ideo talis volūtas nō eſt bonanec bene facit ſed mala ⁊ male facit ⁊ peccat. ¶ Ad propoſitū predictoꝝ duorum
y