Compendiū theologie

ſumptōnis: que ex dei benignitate tantūcōſiderata et nō cum hoc ex meritis beatitudinē adipiſci credit. Et ſic diffiniturhic motus ſpei. ¶ Aliter ſic cōmuniter amagiſtris diffinit̉. Spes eſt audacia mētis de largitate dei cōcepta / habendi vitāeternam ꝑ bona merita. (malaꝝ reꝝAn ſpes poſſit eſſeNautē ſpes poſſit eſſe malarūrerū? Dicit magiſter in. iij. ſententiarū ꝙ ſpes eſt tantū bonarum reꝝ. ⁊ earum que ad eū ſpectant qui earū ſpem genere videt̉. quia ꝓprie ſpem habemꝰ de bonis noſtris. nonde alienis. Un̄ ad hoc ꝙ ſit proprie ſpestria cōcurrere debent. ſcilꝫ ꝙ ſit reſpectuboni. ⁊ proprij. ⁊ futuri. Unde ſi aliquādo legatur. Spes dici maloꝝ ſicut apudpoetā Hunc ego ſi potui tm̄ ſperare laborem Uel etiā bonoꝝ ⁊ cōmuniū. ſicut ſperamus ſalutē bonorū qui ſunt in via. veletiā boni pn̄tis. ītellige in talibus ſpemnon proprie accipi ſed largo modo.uorū ſit habere(ſpem ſeu ſperare.Eeo autē ꝙ querit̉ quorum ſitſper re ſcꝫ an ſit angeloꝝ. Ananiarū beataꝝ in celo. Et anxp̄s ſpem hab erit Et etiā an̄ antiqui patres in limbo. vel anīe nūc detente in purgatorio ſpem habuer̄t aūt habeāt? ¶ Dicēdū eſt ad tria priora ꝙ ꝓprie ſumpto nomine ſpei. neqꝫ angeli neqꝫ aīe beate neqꝫxp̄s/ ſpem habuerūt. Cuius ratō eſt quiaꝓprie nō eſt niſi de ſubſtātiali beatitudīequā nunc hn̄t angeli ⁊ aīe beate. eo ꝙ ſtola corꝑis nō ſit ẜm doctores de ſubſtātiali p̄mio ipſaꝝ. ſed tm̄ ipſa cōtemplatō diuinitatis ⁊ humanitatis xp̄i. Quia vt habet̉ Ioh̓. xvij. Hec eſt vita eterna vt cognoſcāt te ſolum veꝝ deū. ⁊ quē miſiſti ieſum xp̄m. Et qm̄ xp̄s beatitudinē ſubſtātialem in via habuit. qꝛ ꝯprehēſor fuit iōſpem ꝓprie nō habuit. Et ſi aliqn̄ legaturip̄m ſpem habuiſſe. intelligēdū eſt de improprie dicta .ſ. de aliqͣ ſpe de accidentalibeatitudīe. vtpote de glorificatiōe corporis ſui. cuiꝰ nō eſt ſpes niſi ꝑ poſteriꝰ. velde ipſo loqͥtur ſcriptura gratiā mēbrorū.¶ De patribꝰ aūt in lymbo. ⁊ de aīabꝰ inpurgatorio exn̄tibus dicit̉ ꝙ ſpem habu

erunt ⁊ habēt aliquātulū/ extenſo nomīeCum enī ſpes ſit boni futuri expectatio.poteſt eſſe expectatio cū om̄imoda heſitatione. Et tūc nō eſt ſpes. vel cū certitudine opinionis; ⁊ tunc priprie eſt ſpes. qͣlēhabent electi in via. Uel poteſt eſſe cū certitudine ſcientie. ꝙ ſcꝫ ſciant ſe bonū eternum adepturos. Et ſic minꝰ proprie dicitur ſpes. Et ſic iſto modo ſumendi ſpemdicit̉ ꝙ patres ī lymbo ⁊ purgatorio anime ſpem habuerunt ⁊ habent.An ſpes et fideseuacuabūtur ⁊ quid eis ſuccedet.Evltimo quod ponebat̉ in qͣſtione. ſcilꝫ an ſpes ⁊ fides euacuabūtur Et qͥd ipſis ſuccedetDicitur ꝙ vtraqꝫ euacuabiturCum enī venerit quod ꝑfectū eſt euacuabitur qd̓ ex ꝑte eſt. Et ideo qꝛ fides ⁊ ſpesimꝑfectōem habent/ euacuabūt̉. nec erūtſanctis in celo ſꝫ loco fidei ſuccedet viſioloco autē ſpei/ ſuccedet amplexꝰ vbi videbit̉ ⁊ guſtabitur qͣꝫ bonus eſt dominus.De virtute caritatis ⁊ ꝑtinentibus ad ipſam.Am de charitate aliqͥd dicaturEt primo qͥd ſit caritas. Queſint diligenda charitate. Et qͥsordo ſit obſeruādus in diligēdis An oēsteneant̉ ad dilectōem inimicorū. Et iteꝝde quodā alio ordine diligendorum.¶ (Quid eſt caritasAritas ẜm magiſtꝝ in. iij. ſententiaꝝ eſt dilectio qua diligitur deus propter ſe. ⁊ proximpropter deū vel in deo. Nec hicdiffinitur idē per ſeip̄m ſcilꝫ charitas perdilectōem. quia dilectio quodāmodo genus eſt ad charitatē. ⁊ ea quidē cōior. qͣꝫuis in frequēti vſu ſcripture/ vnū ꝓ alioaliquotiēs ponat̉ ¶ Alia datur ab auguſtino in libro de moribꝰ eccl̓ie. Charitaseſt affectō animi recta ꝯiungēs nos deo.¶ Et ſciendū ꝙ qͣntū ad priorē diffinitōnem/ eadē eſt dilectio qͣ deus ⁊ proximusdiligit̉. quia quādo vnū propt̓ alid̓ amatur/ vnico vtrūqꝫ amore amat̉. Sicut idēeſt amor quo amat̉ vinum ⁊ dulcedo vini Geminata dicit̉ hec dilectio propt̓ duodilecta. ſcꝫ deū ⁊ proximū. propter quod

U