Cōtra proprietarios
opus eſt illi ꝓuiſione. Secūdo qꝛ ꝑ ſubſtantiā diuitiaꝝ eſſe homīs cōfirmat̉. ergopauꝑtas eſt cōtra legem nature. Naturalit̓enī diligit vnūquodqꝫ ꝑmauere/ ⁊ id quodneceſſariū eſt ad illud. Tertio eſt homonaturaliter animal ſociale ciuile vt ī libropoliticoꝝ Ariſtotelis dicit. Societas anīeeſt in mutuo iuuamine ⁊ ſubſidio amicicieq̄ paupertas implere non p̄t ergo ⁊c̄. Namper diuitias ⁊ facultates liberamꝰ amicosa malis. ergo bone ſunt. Quarto pauꝑtas eſt mala per ſe. ergo ⁊c̄. Antecedēs ꝓbatur qꝛ eſt occaſio furti. adulatiōis. ꝑiurij. ⁊maloꝝ multorum. Quinto. nam liberalitas eſt virtus que danda tribuit ⁊ retinetretinēda. Uitiū illi oppoſitū in maiꝰ eſt ꝓdigalitas q̄ omnia largit̉. vitiū autē in minus eſt illiberalitas/ que retinet q̄ dandaſunt ⁊ dat que retinēda. Eſt ergo pauꝑtasvolūtaria vitiū in maius. qꝛ omīa ſua largitur ⁊ nihil retinet ꝓ ſe. Pro ſolutionedictoꝝ dicit idem ſanctus Tho. ꝙ meliora ⁊ maxima bona hominis ſunt/ ſciētie/ ⁊ꝟ̓tutes. miuima ſunt bōa fortune extrinſeca. media ſunt bona corꝑis In tantū ergoſunt diuitie bone. inqͣꝫtum ꝓficiunt ad v̓tutis vſum. qꝛ que ad finē ſuut/ modū accipiunt ẜm exigentiā finis. Si vero per vſūdiuitiaꝝ impeditur virtutis vſus. non amplius bona dicenda ſunt ſed mala. Propt̓quod dicit̉ ꝙ bonū eſt habere diuitias ei qͥvtitur ad virtutes. ⁊ malū qui ꝑ eas retrahit̉a virtute/ nimia ſolicitudine vel amoreaut elatione. Hinc dicit̉ ꝙ contemplatiuavita perfectior eſt qͣꝫ actiua. quia paucioribus indiget diuitijs. actiua vero pluribusOccupatur autē humana ſolicitudo circa tria. Primo circa ſe. Secūdo circa perſonas ſibi cōiunctas ⁊ familiā domumqꝫTertio circa res ꝓcurandas quibꝰ homo īdiget ad vite ſuſtentationē. Pauꝑtatis ergo voto abijcitur ſolicitudo rei exterioriscōſilio diuine legis Matth̓. xix. Si vis ꝑfectꝰ eſſe ⁊c̄. Uoto autem ꝯtinentie abijcit̉ſolicitudo rei familiaris ꝯſilio ſcpͥture ſctēCoꝝ. vij. Qui ſine vxore eſt cogitat q̄ domini ſunt. Uoto aūt obediētie abijcit̉ ſolilicitudo ſui/ curā eiꝰ cōmittēdo ſuꝑiori Hebreoꝝ vlti. Obedite p̄poſitꝭ vr̄is ⁊ ſubiacete eis. ip̄i enī ꝑuigilāt/ qi rōem reddituri ꝓaīabus vr̄is. Eſt ergo inqͥt ſcūs Thomasibidē pauꝑtas laudabilis qꝛ liberat a vitiis. qͥbꝰ homīes ꝑ diuitias īplicant̉ vt mente deo liberiꝰ vacēt. ⁊ qͣꝫto magis ho
pertatē liberat̉ ab impedimentis vacandiſpūalibꝰ. tāto eſt laudabilior. Nō dicit tanto melior qͣꝫto maior. ſed qͣꝫto liberior ē abimpedimētis ſeculi prepediētibꝰ vacare d̓oAd pͥmam obiectionē. Uigilātij heretici ⁊ ſuoꝝ ſeqͣciuꝫ dicendū eſt ꝙ naturale ſitꝯgregare neceſſaria ad vitā. n̄ tn̄ oꝑtet omnes circa hoc opus intendere. qꝛ ſicut apelnō oēs eidē oꝑi vacāt. ſed q̄dā mella ꝯficiunt. quedā conſtruūt edes. reges autē nonvacāt iſtis. Ita homībus multa ſunt neceſſaria/ que ab vno fieri non poſſunt/ ſed amultis ⁊ diuerſis ẜm diſtributionē diuineſapientie. Uita nr̄a indiget viris ſpūalibꝰa tꝑalibus curis alienis qui ꝓ actiuis intēdant diuinis ſacrificijs ⁊ ꝯtemplationibꝰ/ad ſuꝑplendū defectū ſeculariū/ ꝯtemplatiuoꝝ ſuſtentationi inſiſtentiū. Sic ocl̓s videt ꝓ ceteris membris/ manꝰ defendit oculū ⁊ laborat ꝓ ſuſtētatōe alioꝝ mēbroꝝ. ⁊ſic de alijs/ qm̄ ml̓ta vnū corpꝰ dicit apl̓sCoꝝ. ij. Ad ſcd̓m dicendū ꝙ monachirelinquēdo tꝑalia nō ſubtrahūt ſibi ncc̄aria vite ſꝫ remanēt eis in cōi vita Ad tertiū dicendū ꝙ nec relinq̄ntes oīa faciūt cōtra caritatē hūane ſocietatis vt ſatis exꝑiētia docet. Ad qͣrtū dicendū ꝙ diuitie nōſunt ꝑ ſe bonū. Sꝫ vt ordinant̉ ad bonumrōis. Un̄ nihil ꝓhibet pauꝑtatē melioremfore/ ſi ad id bonū rōis ordīat ꝑfectiꝰ/ qͣꝫ diuitie/ qꝛ ext̓iora/ bōa nō ſūt niſi vt ad interiora ordināt̉. Et ſic̄ vitiū ex pauꝑtate orit̉male ordīata ad rōem/ ſic ex diuitijs ſil̓rAquintū dicēdū ꝙ pauꝑtas n̄ ꝯtrariat̉ꝟtuti/ nec eſt ꝓdigalitas abijcere oīa ꝓpterxp̄m/ cū hͦ facit religioſus debito ſnīe rōnis⁊ caritatis. Nam plꝰ eſt ſe morti exponereꝑ v̓tutē fortitudīs qͣꝫ vouere pauꝑtatē ꝓpi̓liberiꝰ vacādū d̓o. Et cū arguit̉ d̓ pauꝑtateꝙ ſuadet ⁊ cogit furari ⁊c̄. Ueꝝ ē de coatanāt de volūtaria. Sileat gͦ vigilātiꝰ hereticꝰ cū ſuis cōplicibꝰ ⁊ fautoribꝰ. Sileātqͦꝫ amō ꝓprietarij/ eoꝝqꝫ defēſores ⁊ fautores/ ꝯuertant̉qꝫ ab errore vie ſue/ ⁊ ſoluantvota q̄ diſtinxerūt labia ſua. vt tādē auditmereāt̉ vos qͥ reliqͥſtis oīa ⁊c̄. cētuplū accipietꝭ/ ⁊ vitā et̓nā poſſidebitꝭ/ quā nob̓ ꝯcedat qͥ ꝓmiſit ame.¶ Prima ꝑs opeꝝ mgr̄i Ioh̓is de gerſon/ ſacraꝝ lr̄aꝝ doctoris reſolutiſſimi/ xp̄ianiſſimiqꝫ ꝯplectēs tractatꝰ/ fidē ac ptāteꝫ eccīaſticā ꝯcernētes/ finit felicit̓. āno dn̄ice natiuitatis. Mcccclxxxviij. Menſis vero ſeꝑtembris ydus quarto.
L