Lectiones
qn̄qꝫ/ p̄ſertim in logica/ prolabunt̉ aliqn̄ īerrores ꝑiculoſiſſimos illi qui magnoruꝫſunt erga virtutes affectuū. qͣles apl̓s vocauit habere zelū ſꝫ non ẜm ſcientiā. adeovt ſi nō humiliter ſapiāt ⁊ niſi ſeſe contrahant infra metas ſue cognitōis nulli ꝑtinacius inueniuntur neqꝫ abſurdius errores confingere/ propterea nō leuiter oportet eos ſcribere vel docere. ſꝫ nͨ abſqꝫ cautela magna adherendū eſt eis niſi preuiadiſcuſſione diligenti ⁊ doctorū examinatione. In talibꝰ quippe ſepe reperimꝰ plurima aūt falſa aut male explicata ac ꝓinde multā erroris materia p̄bentia ſimplicibus quāqͣꝫ in multis diuiniſſima altiſſimaqꝫ ſint. Addo nunc id qd̓ euenit tēpore meo de quadā que ꝓphetiſſa ⁊ miraculorum operatrix reputata eſt a multꝭ. quā⁊ vidi ⁊ allocutus ſum. Hec tandē dixit ⁊ſcribi iuſſit. ꝙ ſpiritus ſuus deū ꝯtemplādo fuerat annibilatꝰ vera annihilatione⁊ hinc recreatus. Et dū quereret̉ qualiterhoc ſcire potuerat reſpōdebat ſe expertaꝫDies mihi nō ſufficeret ſi numerare vellēinnumeras tales inſanias amantiū īmo⁊ amentiū qꝛ nō ẜm ſcientiā quales videntur fuiſſe begardi ⁊ begarde quēadmodūin quodā tractatulo de diſtinctōe verarūreuelationū a falſis memini pͥdē ānotaſſeOcendus nō eſt vel monenduſqͥ errorē ſuū defendere mauultqͣꝫ corrigere. Hoc oratiꝰ poſu-Iit in fine poetrie ſue. Exigiturigitur correctio ſeuerior ſi ſic iterū fueritpugnator ad ſaluandā tanqͣꝫ ꝓpriā hancverborum improprietatē. Quo pacto ſitvel quo ordine poſtulandū quippe videbitur ordinarij ⁊ īquiſitioris iudiciū qm̄parua radix peregrini ſermonis ſerpit vtcancer ⁊ modica errorum ſcintilla (ſicut īarrio patuit) dum nō conueniēter opprimitur vel artatur/ magnā erumpit in flāmam. Sic nuper actum eſt pariſius ꝑ ſacram theologie facultatem aduerſus illoſqui doctrinam quandā peregrinam Raymundi lulli conabātur inducere que licetſit in multis altiſſima ⁊ veriſſima quia tamen in alijs diſcrepat a modo loquēdi doctorum ſacrorum ⁊ a regulis doctrinalisſue traditōnis ⁊ vſitate in ſcholis ip̄a edicto publico repudiata ꝓhibitaqꝫ. Dicamhic qd̓ ſentio ſi tales locutionum modospublicari perciperem/ apud almā vniuer
ſitatem pariſienſem vel per ſermones velper ſcholas deducerem protinꝰ ex officiocui indignus deſeruio. ad cenſuram theologice facultatis vt examinaretur ⁊ examinata ſuum quale mereretur iudiciū ſortiretur. Bene vale pater emerite. memormei in orationibꝰ tuis.¶ Finit ſecūda epiſtola Iohānis de gerſon contra dicta fratris Iohannis Ruybroech in tercia parte tractatus ſui de ornatu ſpiritualium nuptiarū.Incipiūt lectionesdue perutiles ſuꝑ marcū ⁊ ad cōmendatōnē ꝓpoſiti noſtri ⁊ voti multū faciūt ⁊ valent doctoris Iohānis de gerſon Cancellarij pariſienſis.Icut ſcriptueſt in Iſaia ꝓph̓a Ecce egomitto angelū meū ante faciem̄ tuā: qͥ p̄parabit viā tuaꝫante te. Textꝰ p̄ſens hodierne lectōis ẜmdiuerſas punctuatōes ⁊ poſtillaꝝ ſentētias ad p̄cedentia ⁊ ſubſequētia varie coaptat̉. Nā qꝛ autoritas iſta? Ecce ego mittoangelū meū. nō de Aſaia ſed de malachiaMalach̓. iij. ſumpta eſt referri poſſe dixerūt quidā hāc ꝑticulā ſic̄ ſcriptū eſt ī Iſaia ꝓpheta. ad illud qd̓ īmediate p̄mittit̉ taqͣꝫ in eiꝰ ꝯfirmatōeꝫ atqꝫ fulcimentū: vt ſitſenſus. Initiū euāgelij ih̓u xp̄i filij dei. ideſt qͥ fuit filiꝰ dei. ⁊ qͣſi paꝝ ſibi abſqꝫ ꝓphetico teſtimonio iſtud poſuiſſe; addidit ſicſcriptū eſt ī Iſaia ꝓpheta Poteſt em̄ ab hͦꝓpheta trahi xp̄m fuiſſe deū atqꝫ dei filiū.vel qꝛ vocatꝰ eſt emanuelſa. viij. et. liij.Generationē eiꝰ qͥs enarrabit De eternaeius a patre productione dictū eſt. ⁊ ex primo capitulo ⁊ alijs ibidē elicit̉. Diſſoluit̉hͦ modo īpia Porphirij heretici blaſphemia qͣ niſus eſt ꝓbare euangeliſtā noſtruꝫdānari mendacij; qꝛ illud qd̓ dictū eſt Neqꝫ tn̄ coartat tal̓ obiectio vt ad hāc expoſitionē fugiamꝰ. Conſtat itaqꝫ ꝓph̓asomēs vno ⁊ eodem ſpiritu ſuas ꝯtexuiſſeprophetiaſ. ac perinde quod vnus poſuit(quia non tam ipſe qͣꝫ ſpūſſanctꝰ loq̄bat̉poteſt ab altero (qui ſimiliter eſt ſpirituſſancti inſtrumentum) intelligi qd̓āmodo
E