Sermo eiuſdem

diffidatione debeat occidi/ vt in tertia ⁊ qͣrta. Deinde nō ponit qd̓ rex debeat auorare remunerare ⁊ honorare vt in quinta ſexta ⁊ ſeptima. Quarto dimittit aſſertioneꝫoctauaꝫ de falſitate ſenſus lr̄alis ſcriptureſacre ⁊ ꝙ quilibet ſit interpres vel epyekeseiꝰ. Deniqꝫ ſilet ꝙ Crex ſup̄mus nō habettalem potentiā in ſuo regno/ ꝙ de a vaſalloſuo nō poſſit facere iuſticiā. Querit̉ nūcſi he nouē aſſertiones in forma ſicut ſuntveniūt iudicio fidei reprobande? Et qͣꝫuisqueſtio hec materia determinata ſit ꝑ iudices fidei inferiores de conſenſu ⁊ approbatione ipſius Cregis et fere totius cleri exhis nouem aſſertionibꝰ tanqͣꝫ cōtentus ineis ſufficient̉ licet diminute ſicut patere videtur intuentibꝰ diligenter primā tertiamquartam ⁊ vltimā aſſertiones noſtra queſtio deciſa eſt ꝑ hoc ſacrum conciliū / dumdānauit iſtam quilibet tyrannus ⁊c̄. veluthereticam. Nihilominꝰ ponetur hec quadrimembris concluſio. Nouem aſſertiones cum ſuis reprobationibꝰ iudicialit̓ iudicate ſpectant ad fidem etiā explicite. Etſunt due prout in ſcedula continetur rationabiliter qualificate. Potuerunt inſuꝑ ꝑdoctores ⁊ ordinarios locorum doctrinaliter ⁊ iudicialiter condēnari. Sunt deniqꝫper hoc ſacrū conciliū vel ꝑ ſedem apoſtolicam/ de neceſſitate ſalutis reprobande/ ethoc vere vel interp̄tatiue. Ex cuius concluſionis probatione que ſpectat ad theologiam maxime ⁊ intereſſe fidei/ poterit faciliter apparere quid de intereſſe perſonali ſentiendū vel agendū erit per ſcientiā canonicam. Sed priuſqͣꝫ ſermo progrediatur vlterius tollendum eſt quadrupliciter ſcandalum/ quod nobis rationationisiter agentibus poſſet obſiſtere. ⁊ aures aliquorum querelis oppilare vt obſurdeſcerent veritati. Ecce inquit querela vnaquanta vilificatio fidei; quanta depreſſiocatholice doctrine; vt in quolibet verbo vl̓actu dicatur hic eſt error in fide/ hic eſt hereſis. Reſponſio breuis/ deputetur hoc errantibꝰ qui prius ad ea que falſa erant ſcripturam ſacram ⁊ fidem protrahere conatiſunt repugnanteꝫ. Hinc iſta fidei vilificatio/ hinc conculcatio veritatis catholicenon a defendentibꝰ eam ne taliter conculcetur. Ecce inquit alioruꝫ querela ꝙ nihil hic fit amore fidei ſed odio perſonali vl̓rancore ſed fauore inordinato ſed ꝑciali-

tate. Sed profecto omnium ille infeliciſſimus iudicandus eſſet ⁊ miſerabilior omnibus hominibꝰ/ qui cum certiſſimis incōmodis ne dum bonorum temporaliumſed proprie vite periculo tenderet in infernum/ ⁊ quomodo tenderet vtiqꝫ per peccatum odij vel fauoris inordinati quia ſtipēdia peccati mors non quecūqꝫ ſed eterna.Ceterum non quis in hac re loquitur velquo animo loquitur ſed quā verum ſit qd̓loquitur attēdere vos ꝯcernit. Eccerurſus querulant̉ alij/ videte quia nihil h̓ cuꝫmodeſtia vel prudentia talis aut talis agitſed innititur fantaſie proprie ⁊ famoſitatiMaledictus furor eius quia pertinax/ etemulatio quia dura/ cui tales ⁊ tales de illa natione vel facultate/ per literas ⁊ alitercontradicunt. At vero conſolatur exemplūchriſti/ quē ob predicationis feruorem ſuietiam parentes dixerunt in furorem verſūeſſe. Et de propheticis prioribus viris inuenimus dictū vni/ quid querit inſanꝰ iſteDeniqꝫ profecto qui dicere poteſt cū propheta domino Conſiliū meum iuſtificationes tue. Ille iam non proprio capiti famoſitati vel imprudentie īniti dicendꝰ eſt/ſed ſolidiſſime veritatis auctoritati/ qͣꝫuisin hac parte ſi teſtimoniū hominum recipimus. Ilud abundantius longe eſt pronobis tam numero qͣꝫ merito. Cōqueruntur ad extremū quidam. Ecce inquiūtquanta regni xp̄ianiſſimi diffamatio in qͦtot errores exorti dicunt̉ ⁊ famantur. Immo vero reſponſum habeat quiſquis hocobicit ad obprobriū quod ad ſingularem⁊ incomꝑabilem laudem eiuſdem regnietincolarum cedit iſta erroruꝫ non quidempublicatio ſed virtuoſiſſima debellatio/ q̄neqꝫ proprio ſanguini/ neqꝫ diſcriminibꝰinnumeris neqꝫ proprie parcit vite quando protinus vt errores in eodem regno caput vt ita dicamus exerere vel in noxiumgermen erūpere ceperint. Obſeruetur illd̓de pſalmo/ filia babylonis miſera beatusqui tenebit ⁊ allidet paruulos ſuos ad petram/ ⁊ illud de naſone apprime dum noua ſunt praui mala ſemina morbi. Eſt enīhumanu peccare ſed vere diuinum confeſtim a peccatis reſurgere/ eaqꝫ ꝓterere virtutis forte pede. His itaqꝫ ſcandalis nepergentibꝰ nobis ad veritatis inquiſitōeꝫnoceant eiectis. Deducemus primā partēꝯcluſionis ex multiplici radice ⁊ prīcipal̓r

D

E