martino Sermo. II.De ſancto

Martini erat pietas operis. Nā ita eratpius erga xp̄i pauperes ꝙ d̓t hiſtoria opēferebat miſeris alebat egentes veſtiebatnudos nihil autē ſibi ex ſtipendijs miliciep̄ter cōtidianū victum reſeruans de craſtinō nō cogitabat. Non expendebat in vanitatibꝰ ornamentꝭ ⁊cͣ. Non opꝰ ē follocimbalū ſuſpēdere collo. ſꝫ ī pauperibꝰ viduis puellis orphanis hoſpitalibꝰ ⁊ captiuis ⁊cͣ. Ad practica nota poſtqͣꝫ dederat pecunias dicebat ſcutifer cras quid comedemꝰ. Rn̄debat beatus martinꝰ. Omodice fidei. Eſt auis aliqua q̄ quandoſe ponit ad dormiendū deſero fecerit ꝓuiſione non ⁊ tamē deus in craſtinū ꝓuidetſibi. quia quādo facit ſuū officiū ſcꝫ cantare ⁊ volare in quo benedicit deuꝫ iuxtaillud. Daniel̓. iij. Benedicite oēs volucres celi dn̄o ⁊c̄. Quelibet enī auis laudat deū ẜm conſueta naturā ⁊ ẜm breuiarium ſibi a deo datuꝫ. Aliter philomena Aliter oreneta. Aliter galandra faciamus nos iſta duo laudemꝰ deū mane ⁊ſero genibꝰ flexis ⁊cͣ. volemꝰ volatus nr̄eſt labor. Iuxta illud homo naſcit̉ ad laborem auis ad volandū Iob. v. qui facitiſta duo in quocunqꝫ ſtatu ſit nunqͣꝫ deficiet ſibi aliquid nec moriet̉ fame. Dicat̉de elemoſina qͣm dedit pauperi nudo departe mantelli ⁊ in nocte cū oraret viditcelos apertos ⁊ xp̄m indutū illo mediomantello ⁊ angeli ſibi dicebāt qͦmodo ſicerat indutꝰ. Rn̄dit xp̄s. Martinus hacſte me cōtexit. Ideo amore ſui porto.oſtendēs in hoc quātū placuit ſibi pietasbeati Martini. O qͦmodo deberemꝰ eſſepij ad pauperes homo credit dare pauperi ⁊ dat xp̄o. Ideo in iudicio dicet xp̄us.Uenite benedicti patris mei poſſidete paratum vobis regnū a cōſtitucione mundiEſuriui enim ⁊ dediſtis mihi māducareſitiui ⁊ dediſtis mihi bibere. hoſpes erā ⁊collegiſtis me. nudus ⁊ operuiſtis me Infirmus ⁊ viſitaſtis me ⁊cͣ. vſqꝫ minimismeis feciſtis. Mathei viceſimoqͥnto

Quarta eſt aſperitas corporis licet aliaseſſet pius ſibi erat crudelis intantū ꝙ mirū erat ꝙ poterat viuere reſignata milicia poſuit ſe cū heremitis int̓ quos faciebat magnas aſperitates. Primo in lectoſtricto culcitra plume erant cineres Lintheamina ciliciū ceruicale lapis. nihil p̄terqͣꝫ tunicā ⁊ ciliciū induebat eius victꝰcōtidianꝰ erat panis ⁊ aqua niſi in feſtiuitatibus paſche ⁊ natalis ⁊cͣ. quia tunc cōmedebat caules erat valde macer ⁊ ſic cōſeruadat virginitate ſemꝑ fuit virgo. virginitas enī non cōſeruatur cū delcetamētis ⁊cͣ. Sed ⁊cͣ. Et intantum placuit deoꝙ ꝟgines beata katherina ⁊ beata lucia deſcendebant de celo ad loquendū cū eo incella. Et qn̄do diuina reuelacione fuit factus ep̄s Turonenẜ in francia mutauitmodū viuendi nec ſtatim īmo d̓t ſcpͥturafactꝰ archiep̄s thuronenẜ Ide̓ cōſtantiſſime ꝑſeuerabat qui pͥus fuerat eadeꝫ incorde humilitas in veſtitu vilitas atqꝫ itaimplebat ep̄i dignitate vt ꝓpoſitū monachi nō deſerēt tripē qͣm habuit in cella cathedrā epiſcopale fecit. Credo ꝙ ꝓ ſuaꝑſona de redditibꝰ ep̄atus non expendebat decē florenos in anno totū dabat ineccleſijs ⁊cͣ. Dicat̉ cū ſenex ſemel viſitaret ep̄atū equitans in azino ꝓ neceſſitatevt xp̄us ⁊cͣ. obuiauit duobꝰ equis. Dicatur hiſtoria qͦmodo equi fugiebāt ⁊ milites ceciderunt. ⁊ indignati contra bēatū martinū quē nō cognoſcebāt ⁊ ꝑcuciebant eū bene ipſo nihil dicēte ⁊cͣ. Ex iſtapacientia ⁊ aſperitate corporis deus fecitſibi graciaꝫ in mortuis ſuſcitandis ac ſi aſomno eos excitaret. Moraliter notateiuxta illud apoſtoli. Mortificate mēbraveſtra ⁊cͣ. Ad Col̓. iij. ¶ Quinta ꝟtusfuit firmitas vite quia ꝑſeuerauit in hijsaſperitatibus ⁊ virtutibꝰ vſqꝫ in fine vixitenī circa centū annos ⁊ in fine deus miſitſibi angelū nunciās ei diē obitus ſui ⁊ īpēreuelauit ſuis diſcipul̓ qͥ dixer̄t. Cui nospr̄ deſeris aut cui nos deſolatos relinqͥs.