Druckschrift 
3 (1485) Sermones de sanctis
Entstehung
Seite
251
Einzelbild herunterladen
 

De aſſumptōe bt̄eVirginis Sermo

es amica mea ⁊cͣ. verbū eſt ſpūs ſanctiad mariā virginē. Quare ergo dedit ſibitres dies ⁊cͣ. Rn̄deo tres dies fuerūtſibi cōceſſi non ſe ſed apl̓oꝝ alioꝝcōſolatione. Scd̓o exemplo nr̄o inſtructione. Primꝰ dies erat apl̓oruꝫconſolatione erant mundū diſꝑſi inp̄dicatione euangelica magnis tribulationibꝰ qꝛ p̄dicabāt doctrinā tam nouāaltam non amplius auditā. Secūdꝰdies erat adꝯſolatione mulieꝝ qꝛ iunctefuerant virgini marie ſi ſubito virgo fuiſſet aſſumpta fuiſſēt nimis deſolate ⁊cͣ. Tercius dies fuit cōſolatione aliqͣrum virginū qͣs nutriuerat ad dei ſeruicium ⁊cͣ. Ita iuxta hanc ſil̓itudinē ſed ex alia rōne dat deus tres dies p̄parationisaīe deuote. Tres dies ſunt oꝑa pnīaliaſiue ſacramētalia ſcꝫ cōfeſſio. cōio. extrema vnctio dicūtur dies qꝛ in quolibetoꝑe dat̉ claritas gratie. Primꝰ dieseſt cōfeſſio que maxīe in fine ē fienda ec̄generalis de oībꝰ pctīs ſit neceſſitatis ſed ē vtilis. qꝛ confeſſiones quefiunt in ſanitate multotiens fiūt ſine contritionē. Itē qꝛ eſt dubiū ſi confeſſor poterat abſoluere ſꝫ ī fine qͥlibet cōfeſſor p̄tde oībꝰ abſoluere. Et qn̄ ſe reputatmorituꝝ deſpicit mundū hꝫ cōtritōem Secundus dies ē cōmunio etiā ſi illadie celebrauerit adhuc ē cōicandū eſt.tn̄ ex ncc̄tate faciēdū ſꝫ cōgruitate.qꝛ naturaliter nullus p̄t celū aſcendereIoh̓. iij. Nemo aſcendit in celū ſcꝫ naturalit̉ vel ꝟtute ꝓpria niſi deſcēdit de celo ⁊cͣ ſꝫ ꝟtute xp̄i oꝫ nos aſcendere. Id̓odicit̉ viaticū. Dicat̉ miraculū de Hugone de ſancto victore qn̄ in cōione dixitAſcēdat filiꝰ ad pr̄eꝫ ſpūs ad creauit illum exſpirauit hoſtia aſcēditTerciꝰ dies ē extrema vnctio d̓r diesꝓpter claritatē gr̄e dat̉ ꝟtute eiꝰ qꝛ remittūt̉ pctā venialia culpe mortalium

recipientꝭ vt dicūt doc. ſuꝑ qͣrto ſnīa Et iſta rōne allegorice dicit ſcripturaDeꝰ hebreoꝝ vocauit nos ut eamꝰ viātriū dieꝝ in ſolitudine ſacrificemusdn̄o deo nr̄o ne forte accidat nobis peſtis aut gladiꝰ Exod̓. v. Nota deus hebreoꝝ .i. trāſeuntiū iuxta hebraicā interp̄tatōem ſcꝫ ab hac vita migrātiū vocauitnos ſupple ad gl̓iaꝫ vt eamꝰ viā triū die ī ſolitudine .i. in morte d̓r ſolitudo.qꝛ nullꝰ vellet aliū aſſociare nec filiꝰ patrē nec ecōuerſo. Tres ſūt cōfiteri coīcareet vngi qꝛ in his ſacrificat ſe deo. Neforte accidat peſtis aut fames ignis .ſ. inferni dānationē. aut gladiꝰ .i. purgatorij pēa tūc aīa btā ſic fecit p̄t dicere īciuitate ſanctificata ⁊cͣ. Scd̓a ſil̓itudoſeu cōditio fuit in ꝟginis aſſumptionequia oēs apl̓i multi alij ſcī ſcē fuerātin obitu v̓ginis marie cōgregati legētes īcircuitu pͣs. qͣre qꝛ v̓go non indigebatiſtis. Rn̄deo ad exēplū nr̄m qꝛ qn̄ſona laborat in extremis dꝫ hr̄e circa ſebonas ſcās ꝑſonas legant ꝑs xp̄ipaſſionē ut ꝯfortēt ſpm̄ reducēdo ad memoriā xp̄i paſſionē tūc nccͣie multeaīe ī illo paſſu ꝑdunt̉ maxīe ex pn̄tia carnaliū amicoꝝ .ſ. filioꝝ ⁊cͣ. qꝛ venit vxorplorādo retrahit aīam a deo. Ide defilijs di. O miſeri quid faciemꝰ ⁊cͣtus eſt amor patris ſeu mr̄is ad filiostūc cogitabit infirmus qͥd erit de ip̄s ſcꝫfilijs Ideo ē bona conſuetudo ne ſintſentes qꝛ multi licet fuerint bōe vite tn̄ſunt ex hoc in ꝑiculo. Et oppoſitū multi fuerūt male vite in fine ex pn̄tia ſcāꝝꝑſonaꝝ ſaluant̉. patꝫ hic moralit̓ qͣre beata ꝟgo voluit pn̄tiā ſanctaꝝ ꝑſonarumad exemplū nr̄m qꝛ ſe non indigebatIdeo dicit ſcriptura in requie mortui requieſcere fac memoriam eius conſolare illū in exitu ſpiritus ſui Eccl̓. xxxviij.Nota requieſcere fac memoriā eius. ſꝫqͣre plus dicit de memoria qͣꝫ de alijs po