De ſcō Thoma deaquino Sermo.

poterimus reciꝑe exempla ⁊ doctrinasad gubernādū vita nr̄am Salutet̉ virgo maria ⁊cͣ. Uerbū ꝓpoſitū in ꝑſona beati thome vult dicere an̄cedebat me ⁊cͣ.Modo iſtud verbū indiget declaratiōeet ſic declarando intrabo materiā quā volo p̄dicare. Pro cuiꝰ declaratōe recipiotanqͣꝫ ꝓ regula generali in ſcā theologiaquā regulā deus ſeruauit. practicauit abinitio huius mundi vſqꝫ modo qn̄ vultmittere aliquē ſcm̄ ꝓ generali mūdi illuminatione ſeu reformatione cōſueuit diuina ꝓuidentia ip̄m ſcm̄ pͥmo on̄dere vl̓Per verbum ꝓpheticumPer ſignum vninerſaliter cognitum.Hoc p̄t ſtatim declarari in quolibet ſtatu mundi ſiue lege nature ſcripture ⁊ gr̄ePrimo patet p̄dicta regula in ſtatu ſiuelege nature. Dicit̉ āt lex nature. qꝛ tuncgentes gubernabāt ſe ſolo intellectu naturali. Nō enī habebāt legē ſcriptā neclibros nec magiſtros ſeu doctores ⁊ durauit illud tempus ab adā vſqꝫ ad moyſen ⁊ tranſactis mille ⁊ qͥngentis an nis.et multiplicarent̉ pctā in terra deus voluit mittere vnū hoīem ad illuminandūet reformandū ſcꝫ noe qui centū annisp̄dicauit pnīam tādiū durauit etiā fabricatio arche p̄dicabat vt cōuerterent̉. qͥadiluuiū inſtabat ⁊ tanta erat malicia peccatoꝝ in mundo ꝙ infra centū annos nōcōuertit niſi ſeptē ꝑſonas ſcꝫ vxorē ſuāet tres filios ⁊ vxores filioꝝ. Tamē anteqͣꝫ deus ip̄m mitteret on̄derat ip̄m verbo ꝓphetico dicente patre ip̄ius noe in nominis impoſitione d. iſte vocabit̉ no iſtecōſolabit̉ vos ab oꝑbꝰ ⁊ laboribꝰ manuū vr̄aꝝ ī terra cui maledixit dn̄s Geneſis. v. Et iudei qͥ ſolum vadunt ad litterā exponunt iſtā conſolationem fuiſſequia pͥmo nōe inuenit ꝙ terra cōlereturaīalibꝰ arando qꝛ ante cum manibus ꝓprijs colebant terram ⁊ iſte eſt intellectus lr̄alis. Sed alcius ſpeculando intel

lectus ſpūalis eſt ꝙ noe conſolaret̉ eosſcꝫ dupliciter. Primo p̄dicando ſpaciūpnīe centū annis ex ꝑte dei. Scd̓o ꝓmittendo veniā de pctīs certitudinalit̓ ſi vellent ꝯuerti iſtā practicā ſeruauit deꝰ Secunda regula patet in lege ſcripta q̄ incepit tꝑe moyſi qn̄ deꝰ in ſcriptis dedit legem ſcd̓m qm̄ hoīes viuerent. qꝛ lex nature nō ſufficiebat. Ideo deſcendit deusin monte ſynai ⁊ dedit in ſcriptis qͥcqͥd facturi eſſent. Tunc enī miſit moyſen quēon̄dit non verbo ꝓphetico ſed ſigno diuino. Dicit magiſter hiſtoriaꝝ ⁊ etiā Ioſephus ꝙ cū moyſes eſſet puer pulcerrimus ⁊ fuiſſet ꝑ filiā pharaonis in filiumadoptatus ⁊ ꝓieciſſet coronā de capitepharaonis regis dixerunt ſapientes pharaonis dn̄e moriat̉ iſte puer qm̄ hoc eſtſignū ꝙ iſte puer debet vos deſtruere etregnum vr̄m. Alij aūt volentes ip̄m amorte defendere dixerūt factū fuiſſe exignorantia ⁊ puericia. Et ad hoc ꝓbandum ⁊ exꝑiendū poſuerūt in manu ſuavnā pruna de igne id eſt carbonē ignitāquā immediate miſit in ore. Iō fuit innocens iudicatus ⁊ ſic euaſit mortē. Ideoqn̄ deus voluit ip̄m mittere excuſabat ſedicens. dn̄e nō ſum eloquens ab heri etnudius impedicioris ⁊ tardioris lingueſum Exo. iiij. Dicūt hic glo. ꝙ ex illo carbone ignito vel pruna. Sed iſta diſpoſitio corone fuit ſignuꝫ diuinū ſcꝫ ꝙ ipſemoyſes eſſet deſtructor pharaonis ⁊ regni ſui ⁊ reformator ppl̓i iſrael. pruna ignis ſignificabat legem dei qͣm deꝰ in forma ignis ſibi tradidit ⁊ moyſes ore ſuoppl̓o expoſuit ⁊ publicauit. Ecce quō deus pͥmo dedit ſignū anteqͣꝫ fieret factum¶ Tercio patet practica dicte regule ī lege gr̄e in qua deus ordinauit mittere Iohannē baptiſtam vt om̄es crederēt ꝑ illum Ioh̓. pͥmo Etiā ip̄m p̄monſtrauitverbo ꝓphetico ꝑ angelum dicentē. Hicexit magnus coram dn̄o vinū ⁊ ciceram