De ſācto NicolaoSermo.

natōis. dico vobis ꝙ niſi pnīaꝫ ageritisoēs ⁊cͣ Luc. xij. Dico tercō ⁊c̄ q̄ in duobus cōſiſtit. ſic̄ enī eē hoīs ꝯſiſtit ī duobꝰſcꝫ ī corꝑe ⁊ aīa. qꝛ caro ſine aīa nō ē hōita deuotio cōſiſtit ī ardore ſpūs vt letefiāt. q̄ ſūt dei ut orōnes venire ad eccīaꝫet hmōi. Sꝫ aliud reqͥrit̉ vt .ſ. fiat cū reuerētia corꝑali ſꝫ cū genuflexiōe vl̓ geſtucorꝑis hūili. Si alter iſtoꝝ deficit nō ēdeuotio. de iſtis aucͣtas dauid Cor meūEcce ardor ſpūs ⁊ caro mea. Ecce geſtꝰ corꝑis exultauerūt ī deū viuū. Iſtaeſt deuotio q̄ placet deo ſic̄ cuilibet dn̄oplacet ẜuiciū letū ⁊ reuerētiale ẜuoꝝ patri filioꝝ. viro vxoris. igͣro diſcipuloꝝIta ec placet deo qn̄ cū leticia ⁊ reueretia ſeruimꝰ ſibi Aucͣtas Per gr̄am ſeruiamꝰ placētes deo cū ⁊cͣ ad hebre. xij.Dicat̉ quō b. N. hūit iſtā ꝟtute ⁊ qͣlit̓qn̄ hūit diſcretōeꝫ ordinauit ſuā vita ⁊deuotōeꝫ ſurgēs qͣlibet nocte ī media nocte dicēdo matutīas ut clerici ⁊ poſtea orabat cū lacrīs p̄miſſo ſigno crucis ⁊ inaurora ibat audire miſſā ⁊ cū ſilēcio audiebat cōfitebat̉ cōicabat qͣlibꝫ dn̄ica. ecce deuotio ⁊ qn̄ alij filij nobiliū ⁊ diuitūſocij ſui ibat ad vanitates ip̄e ibat ad eccleſiā. Iō eccīa dic̄ de eo. Eccl̓ie ſcē frequētās limina ſacra pectori cōdebat mādata. gͦ ī diebꝰ ſuis ⁊cͣ. Moralit̓ iſtā deuotōem hūit b. N. pͥncipalit̓ a deo tāqͣꝫa cā agēte ſꝫ inſtrumētalit̓ a ꝑentibꝰ quicū magna cura ⁊ diligētia nutriebāt eūne iuraret ne diceret mēdaciū. ne faceretfurta. ne cōtenderet cū aliqͦ Magna culpa ē parētū malicia filioꝝ. ſic̄ tortuoſitas arboꝝ ī viridario ē culpa ortolan.Ita ī viridario xp̄i .ſ. ī eccīa ortolani eſtꝭvos de mr̄imonio. Iō qn̄ filij ſūt paruinutriēdi ſūt ut ſciāt ſe ſignare orare ſeroet mane an̄qͣꝫ mr̄ det panē d. Scias filimi ꝙ ē q̄dā regina ⁊cͣ. ſil̓r ī ſero ⁊ incutiēdo tīore de dyabolis qͥ vadūt de nocte.

inferni. Idē de puellis. iō dic̄ ſcriptura.Ne iocuderis ī filijs īpijs .i. indeuotis.Si ml̓tiplicent̉ nec oblecteris ſuꝑ ip̄osſi nō ⁊cͣ Eccle. xvi. O miſeri ꝑentes qͥ d̓vſuris. furtis ⁊ rapinis congregatis ꝓ filijs īpijs. ¶ Dico qͣrto. qn̄ hō ē ita miſericors ꝙ libent̉ cōicat alijs bōa ſibi a deocōmiſſa ml̓to placꝫ deo tal̓ rō. Nā ſi aliqͥs vr̄m hꝫ ml̓tos filios ille qͥ magis aſſil̓abit̉ plꝰ ſibi placꝫ ⁊ diligit eū. Om̄eaīal diligit ſibi ſil̓e Eccl̓. xiij. Mō videamꝰ q̄ ſūt cōditōnes pr̄is nr̄i xp̄i. dauid qͥcognoſcebat eū dicet nobis Miſericorset miẜator dn̄s patiēs ⁊cͣ. ꝑ iſtā ꝟtuteꝫergo poſſumꝰ ei aſſil̓ari. iō dic̄ Eſtote miſericordes ſic̄ ⁊cͣ Luc. vi. Et poſſumꝰ ſibiplacere. Aucͣtas. Facite miſericordiā ⁊iudicium ⁊cͣ Prouer. xvi. Nota faceremīam. Mīa fit qn̄ hō ſubueīt pauꝑibꝰde el̓inis de bono iuſto. Iudiciū ſit qn̄ vſure furta rapine ⁊cͣ reſtituūt̉ tūc ſit iudiciū vl̓ iuſticia. qꝛ de illis nō dꝫ fieri el̓ inaſꝫ reſtitutio. aliqͥ faciūt mīaꝫ ſꝫ nō cū iudicio ⁊ iuſticia vt diuites vſurarij qn̄ dantel̓inas cōſtruūt capellas hoſpitalia mīaꝫfaciūt. ſꝫ ſine iuſticia qꝛ deberēt reſtituereqꝛ ſic facit duo mala. pͥmū reciꝑe ꝑ vſuras l̓ furta ſeu rapinas. ſcd̓o dādo qꝛ facit ſe īpotēte ad reſtituēdū illis qͥbꝰ tenet̉Nota magꝭ placet deo qͣꝫ victīe hͦ d̓r ꝯͣillos ꝯfeſſores qͥneſciūt dare aliā pnīaꝫniſi de miſſis. meliꝰ eēt ut reſtitueret̉ cꝰſūt qꝛ melior ē qͣꝫ victīe. Itē qn̄ audiūtaliqͦs qͥ cognouer̄t cōſanguineos maritivel vxoris qͥ dn̄t ſeꝑari qꝛ nec papa forte poſſꝫ ſeꝑare dicūt faciatis dicere totmiſſas ut veniūt ad manꝰ ſuas. Aliqͣ peccata ſūt q̄ reqͥrūt miſſas ut ꝓ homicidijsAlia q̄ requirūt aliā pnīaꝫ ⁊c̄ Iō dixitxp̄s. Euntes qͥd ē mīaꝫ volo ⁊cͣ Mat.ix. Dicat̉ quō b. N. fuit miſericors. Remā ſit enī heres diuitiaꝝ ꝑentum ſuoꝝ.Cogitate quō loquebat̉ ſibi vxor. ſedipſe plus volens deo ſeruire orabat