Dn̄ica. XXV. pꝰ trinitatis Sermo. I
Erat quidā mercator qui emptꝭ precioẜiocalibꝰ poſuit in quodā ferdello ea ⁊ tradidit vni portatori vt portaretur vſqꝫ addomū dans ſibi vnū florꝭ ꝓ leuca. Quiqn̄ fuit ad mediū miliare depoſito ferdello ⁊ ꝑdito venit ad domū mercatoris petens ſalariū de hoc ꝙ portat̉ qͥ nō ſolū nōrecepit precium ymo recepit obprobriū⁊cͣ. Ita ad ꝓpoſitum qn̄ aliqͥs incipit bonā vitā ⁊ ſct̄aꝫ in religione vel al̓s nō dꝫceſſare in medio ſꝫ ꝑſeuerare vſqꝫ in finēErgo d̓t xp̄s de ſācto euuāgeliſta. Siceū volo manere donec veniā ſcꝫ ꝑ mortem Ioh̓. vlti. Item qui perſeueraueritin finē hͨ ſaluus erit Mathei. x. yſidorusde ſūmo bono. Tūc placet deo nr̄a ꝯuerſatio cum bonū qd̓ incipimꝰ ꝑſeuerantifine cōplemus hic. Iteꝝ xp̄s eſto fidelisvſqꝫ ad mortē ⁊ dabo tibi coronā viteApoca. ij. qͣm nobis ꝯcedat ih̓s xp̄s ⁊cͣ¶ Dn̄ica. xxv. poſt feſtū trītatꝭ ẜmo. jͣaciet iudicium⁊ iuſticiā in terra Iere. xxiij. Inter oīa que maxime mouent hoīes ad dimittendū vitia ⁊ malā vitā eſt cognitio⁊ timor diuini iudicij. Qnͣto plus homocogitat id iudiciū tanto magis cauet ſe apeccatis Ratio qꝛ qͥlibēt diſpēſator magͣridn̄i qn̄ cogitat ibi ſcit ꝙ de oībꝰ expenſis⁊ recepris habꝫ dare ꝯputū ⁊ rationemſtrictā cū magna diligentia auiſat ſe maxime cū in errore ꝯputi eſt periculū mortis. Secus qn̄ nō hꝫ reddere rōneꝫ tūcad libitū diſpenſat. Sic etiā de nobis/ quilibet noſtꝝ eſt diſpenſator habemꝰ diſpēſare deſideria cordis. Oꝑa manuum ⁊cͣ.auctoritas. Sic vos exiſtimet homo vtminiſtros ⁊ diſpenſatores. jͣ. Coꝝ. iiij. Siergo aliqͥs ex dyaboli temptacōe qui ponit iſtum errorem in cordibꝰ multoꝝ ꝙnō habeat reddere ꝯputum laxat habenadiceret. Quid oꝫ me timere. Ex quo nōhabeo dare cōputū de vita mea talis ſinefreno peccat ꝓpter hoc dyabolus laborat
vt inducat gentes ad iſtū errorem. Sꝫqn̄ homo credit ⁊ cogitat ꝙ de omnibuscogitacōnibꝰ que cogitauit hꝫ reddere rationem vt d̓r Sap̄. j. In cogitacōnibusimpij erit interrogatio eſt. Ite de omnibꝰ verbis mīmis vt d̓r Luce. xij. De om̄iꝟbo ocioſo qd̓ locuti fuerit hoīes red dētrationē inſtrictiſſimo dei iuditio. Itē deoībꝰ oꝑbꝰ vt d̓r Eccl̓. vl̓. Cūcta q̄ fiūtadducet dn̄s in iudiciū ⁊cͣ. In qͥbꝰ ſi error īueniat̉ ē ꝑicl̓m dānacōis talis cuſtodit ſe ⁊ viuit ordīate. Ecce qͣre credētia⁊ cognitio diuini iudicij mouet cor hoīsad benefaciendū auctoritas. Fugite a facie gladij qm̄ vltor iniqͥtatū gladius eſt.Et ſcitōte eſſe iudiciuꝫ Iob. xix. A faciegladij ſcꝫ ſn̄ie iudicialis ⁊ ꝯcordat ioh̓esd. Qui vidit iudiciū ꝙ de ore eiꝰ .ſ. iudicis ꝓcedebat gladiꝰ ab vtraqꝫ ꝑte acutꝰApo. xix. Iō dd̓ cogitās diuinū iudiciuꝫorādo ait Cōfige timore tuo .i. clarifica ⁊ꝯſtringe carnes meas .i. carnalitates Rōa iudicijs em̄ tuis timui. Nota duplex iudiciū ꝑticulare qd̓ fit in morte ⁊ vl̓e qd̓fiet in fine mūdi. De pͥmo d̓t thema faciet ſcꝫ xp̄s iudiciū ⁊ iuſticiā in terra vt ſupra Et tāgit tria q̄ ſūt in iudicio ꝑticl̓aricuiuſlibet hoīs ſ. Stricta inqͥſitio ibi facitiudiciū Preſta executio ibi in terra. Iuſta diffinicō ibi ⁊ iuſticiā. De pͥmo dicoꝙ ī morte hoīs ē ſtricta inqͥſitio cū d̓r faciet iudiciū ſic̄ iudex qͥ inqͥrit de oībꝰ dr̄etaliqͥs qͥd oꝫ. Nōne iā ſcit oīa nō ſolū facta ⁊ dc̄a ſꝫ ⁊ mīmas cogita cōs Iudiceshꝰ ſcl̓i qͥ neſciūt debēt inqͥrere ſtricte. Sꝫip̄e ſcit oīa gͦ ⁊cͣ. Rn̄ deo lꝫ oīa aꝑta ſintip̄i tn̄ vt iuſtꝰ iudex ẜuat formā iudicialē. qꝛ iuſtꝰ iudex pͥmo audit accuſatoreꝫ.Facit ꝓceſſū. vocat teſtes. dat deciſiōesiurꝭ Si xp̄s iudex facit. Acenſator ē dyabolꝰ qͥ fecit peccare. qͥ ſtatī aīa exeunte acorꝑe accuſat eā cora xp̄o. Etiam ꝓpriapca ⁊cͣ. Bernar. tūc oꝑa nr̄a ſiml̓ loquētia dicet. tu nos egiſti oꝑa manuum tuarū ſūꝰ nō te deſerimꝰ Tecū erimꝰ Tecū