Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

do Xvi pꝰ triniSermoii

no magnus rex non venit ſolus adviſitandum premiandum et puniendū.Sic nec xp̄ꝰ veīet ſolꝰ īmo veīet ōibꝰſcīs āgel̓. illa die nulla creatura rationalis nec in tellectualis remanebit incelo yſa. iij. Stat ad iudicādū dn̄s Dominꝰ ad iudiciū veniet ſenioribꝰ ppl̓iſui pͥncijpibꝰ ſuis Seniores dicūt ſcīad denotādū meritū ſapientiā quibꝰacijſiuerūt ꝑadiſū. qꝛ ī ātiqͥs ē ſapiētia qꝛ ipſi ſqiuerūt media. habēdi ꝑadiſū.Ido dicūt̉ ſenes pͥncipes dicūt̉ angeliDic practice qūo veniet. primo p̄mittetangelos ip̄e matre veniet. pꝰ ſequūtur ſācti Tercia clauſula tāgit̉ dicit ī die illa viſitabit dn̄s ī gladio ſuo gladiꝰ eſt verbū xp̄i. de. ih̓es. apoca.. etad hebre. quarto. viuus eſt en̄i ẜmo dei efficax penetrabilior oīm̄ gladio ancipiti ꝑtinges vſqꝫ ad diuiſionem aīeac ſpūs Quarta clauſula tāgit̉ dicit duro qͣꝫtū ad malos qͥbꝰ dicet diſcēdite a me maledicti. Mat. xxv. Quinta clauſula tāgit ibi grādi qͣntū ad bonos qͦs faciet aſcēde̓ di. Uenite bn̄dicti ⁊cͣ. Sexta tāgit ibi forti qͣntu ad durationeꝫ glorie bonoꝝ. penedānatoꝝ eternaliter durabūt de iſtapoſſumus dicere deꝰ ꝑmittit ⁊cͣ Sermo ſcd̓ꝰ De eadē dn̄icaIſericordia motꝰ eſt ſuper luc̄. vij. breui declaratōe huiꝰ verbi introductōne Seiendū. inter oēs ꝟtutes oꝑameritoria. eſt vna ꝟtus ſingularꝭ quāhomo efficit̉ ſimil̓ deo. iſta virtꝰ eſt miſericordia licꝫ en̄i ex qͣlibet ꝟtute homoefficiat deo ſimilis ꝓpriꝰ tn̄ virtute mīeRatio vna ꝑſona d̓r ſimilis alteri qn̄ īfacie aſſimilat̉ illi. tn̄ d̓r ſimil̓ illi ſi ſecūdū manus ei aſſimilet vel ẜm pedesſꝫ in facie eſt ꝑs altior nobilior hoīsModo videamꝰ de oꝑbꝰ d̓i erga nos

qd̓ eſt alicinus nobiliꝰ. dico miſericordia Nullū opꝰ dei in hoc mūdo ē nobis manifeſtius. qͣnta fuit dei miſericordia dimiſit palaciū celi voluit inmūdo venire qͣnta miſericordia velle indui ſacco hūanitatis paſſibil̓ corruptibilis mortalis totū venit ex miſericordia erga nos. voluit capi pati ne ſibi credetes obediētes paciat in furca inferni Itē qͦlibet die dat nobis ſuū corpꝰ inhoſtia ꝯſecrata ſanguine ⁊cͣ. qͣnta ē eiꝰmiſericordia qͦlibet die offendat a no tn̄ ſuſtinet nos ſꝑans noſtra corection Ecce faciēs dei ſcꝫ eiꝰ miſericordiaalijs oꝑbꝰ ſuis alcius oſtēdit nobis. miẜatōnes en̄i eiꝰ ſuꝑ oīa altior alijs operibꝰ eius eſt ſimilitudo creature addeū ꝓprie debet ſumi ẜm miſericordiā qͣſiẜm facie. iuſticia d̓r deorſū in iuditiooſtendetur Ideo xp̄s dicit Eſtote miſericordes ſic̄ pater veſter miſericors eſtluc̄. vjͣ. vbi ponitur ſimilitudo. Et ideoſic̄ the. ad littera intelligit̉ de xp̄o de quoqn̄ vidit illā viduā dicitur miſericordia motꝰ ē ⁊cͣ Ita de homine miſericorde ad pauꝑes p̄t dici Miſericordia motus eſt ⁊cͣ. patet. thema de iſta ꝟtute miſericordie volo modo p̄dicare oſten in quo ſtat vt ſimꝰ ſimiles xp̄o hicgraꝫ. īfuturo grāꝫ. Dicūt doctorestheologi. miſericordia corporalis ꝯſiſtit in vij oꝑbꝰ et etiā miſericordia ſpūalis in vij et ſic eſſent xiiij Sed nunc volo ꝯp̄hedere ī qͣtuor ne ſimnimis ꝓlixꝰ Primum dare libere. Secūdum mutuare pure Tercium reſtituere plene Quartū ſeruire ꝓmpteIn hijs quatuor ſtat tota miſericordiaPrimū opꝰ miſericordie corꝑal̓ ſpūalis eſt dare libere ſcꝫ de bonis tꝑalibꝰſeu ſpūalibꝰ. deꝰ tibi ꝯmiſit vt des libere indigeti quia ideo tibi dedit deꝰ vtdes ꝯmunices libere Ratō oēs creature oſtendūt. qꝛ libet creatura datMMM ij