Pyꝰdo Xvi pꝰ triniSermo
ſolutōis talibꝰ Nō ſufficit ſecrete ꝯfiteri.Ide denotorio raptore vel latronevel dānificatore vel malo aduocato ſeuiudice ⁊cͣ Idē de notorio concubīarioecc̄ico. vel laico. n̄ ſufficit ꝓmitte̓ ꝯfeſſoriſecrete ꝙ non redibit ad pctm̄ ſꝫ oꝫ recedere vt ōnes ſciant penitēciā. Itē denotorio inuido qͦ palam aliū diffamauittalē oꝫ notorie reuocare etiam ſi ſit veꝝqͦd dixit ſꝫ erat ſecretū. Idem de notorioiracūdo qͥ notorie alteri īimicat̉. hūc oꝫface̓ notorie pacē ⁊cͣ De hͦ aucͣtas ecc̄i.xx Quā bonū eſt correptū manifeſtarepnīaꝫ ſic en̄i effugies volūtariū pctm̄/ gͦxp̄s Sic luceat lux vrā corā hoībo vt videāt oꝑa vrā bona ⁊cͣ Mat. v. Scd̓aqueſtio qͣre xp̄s tetigit lectū ⁊ illi qͥ portabāt ſteterūt qꝛ ſine hoc ip̄ꝫ potuiſſꝫ ſuſcitare ℟. qͣtuor ꝑtatores ꝑtat peccatorē ī lctō corꝑis ad ſepulchrū dānatōisDde qͦ xp̄s. luc. xvj. Mortuꝰ ē diues ⁊ ſepultus eſt in inferno ⁊cͣ. quos oꝫ ſtareſi pctōr vult de mortē culpe ad vitāgre ſuſcitari Duo ꝑtatores a ꝑte an̄ ſūtlōga ꝯſuetudo. ⁊ mala ſocietas Scd̓oduo ꝑtatores aꝑte poſteriori ſūt falſaenū a ſpes de lōga vita ⁊ vana ꝯfidēcia Iſti qͣtuor īfitos mortuos .i. pctōres ꝑtat ad ſepl̓chꝝ īferni ¶ Primꝰ portitor d̓r ꝯſuetudo ꝟbi gr̄a qn̄ ꝯfeſſor l̓ aliqͥs aliꝰ rep̄hēdit aliqͣꝫ qꝛ iurat. ſtatī reſpōdet quiaꝯſuetudo eſt ¶ Dicit qūo leges hoīm ſiue dn̄oꝝ abrogāt̉ ꝑͤ ꝯriaꝫ ꝯſuetudinē.Sed nō lex dei dicetꝭ Nō aſſumes nomē dn̄i dei tui in vanū. nec en̄i habebit īſontē .i. īpunitum eū qͥ aſſūpſerit nomēdn̄i dei ſui fruſtra. Exo. xx. Sed poteſtꝭ ꝑaduerbiū affirmare Idē dicūt mercatores barbitonſores ſutores ⁊cͣ Qn̄ indiebꝰ dn̄icis ⁊ feſtiuis frāgūt feſta faciendo ferias ⁊ foꝝ ⁊cͣ. Cōſuetudo. eſt hͦꝯſuetudo nō valet ꝯtͣ legē dei dicentisMemēto vt diē ſabbati ſāctifices. exoxx. Idē qn̄ rep̄hēdūtur qͣre recurrūt addiuinos dicūt ē ꝯſuetudo. ē excuſatō et
ꝯtͣ legē dei dicentis. Nō habebis deosalienos corā me. Exo. xx. Idē qn̄ rep̄hēdūt̉ de vindicta qͣꝫ nullꝰ debet reciꝑe dicūt ꝯſuetudo eſt Sed nō valet illa ꝯſuetudo ꝯͣ lege dei dicēt ꝭMichi vīdictā ⁊ego retribuā d̓t dn̄s ad. Ro. xij. Itē nōoccides. Exo. xx. Itē de diuitibꝰ q̇ mutuant ad vſura qͥ qn̄ rep̄hedūt̉. dicūt. ꝯſuetudo eſt ⁊ eccl̓ia ꝑmittit. nō eſt veꝝ qd̓eccl̓ia approbet vel ꝑmittat vſuram. necvalꝫ ꝯſuetudo ꝯcͣ lege dei dicetꝭ Nō fęnerab̓ fratri tuo ad vſurā nec fruges ⁊c̄Deutro. xxiij. Idem de furtis fructuumꝯſuetudo. nō valꝫ ꝯͣ lege dei Nō furaberis ⁊cͣ. exo. xx. ¶ Scd̓ꝰ ꝑtator eſt malaſocietas O qͦt dāpnāt̉ qͥ iret ad ꝑadiſūniſi ꝓpt̉ malā ſocietatē īpediret̉. qͦt viriſūt qͥ deſpectꝭ vxoribꝰ ſocietate cū ī honeſtis q̄rūt ꝑſonis Itē qͦt viri qͥ ſaluarent̉qͥ dāpnat̉ ex mala ſocietate vxorꝭ q̄ hꝫmalā lingua Item de mulieribꝰ qͥ deſpectis viris peccat cū alijs ⁊cͣ Id̓o recedea mala ſocietate. poeta Que nocitura tenes qͣꝫuis ſit cara reliq̄ ⁊c̄ ¶ Terciꝰ ꝑtator ē falſa ſpes de lōga vita. ſꝫ ꝟ ē carta.Un̄ qn̄ inuenis inducitur ad penitenciāReſpōdet qn̄ ero ſenex tūc faciā penitēciā Ecce falſa ſpes de vita Itē ſanus d̓tqn̄ ero infirmꝰ. Aliꝰ d̓t cras. Aliꝰ annoſequēti Aliꝰ in ſequēti quadrageſīa ⁊ interim venit mors Ido d̓t ſcriptura Nōtardes ꝯuerti ad dominū ⁊ ne differasde die in diē Subito en̄i veniet ira illiꝰ⁊ in tēꝑe vindicte diſperdet te Ecc̄i. v.¶ Quartꝰ ꝑtator eſt vana ꝯfidētia demiſericordia dei. dicendo deꝰ ꝑcꝫ michideꝰ ſic̄ peꝑcit latroni ⁊ marie magdalene Dic quo deꝰ eſt ſūme miſericors penitētibꝰ. ſꝫ ē ſūme rigoroſꝰ īpeītētibꝰ. penitētibꝰ deꝰ reuocat illā ſētētiā Aīa q̄peccauerit ip̄a morieteꝫ eh̓. xviij. Sedſi totꝰ mūdꝰ etiā ꝟgo maria ſupplicaretſibi ꝓ vno inpenitēti nō remitteret. Iōd̓t ſcriptura De ꝓpitiatu pctōꝝ noli eſſeſine metu neqꝫ adicias peccatū ſuꝑ pecMMM