Dnīca v poſt Trinitatis Sermo ui

Idem de miſſa audiēda quolibet die. dicerent nō obligor niſi in dn̄ica. Idem deoperibus penitēcialibꝰ dicunt ſufficit mihi ſemel in anno. Patet ꝙ illa grā habitualis nō exit in tot bonis oꝑbus ſpūalibus ſicut poſſet. Tales habet graciā habitualit̓ ex quo ſeruāt precepta eccleſieet dei. ſed nihil addūt. De iſtis dicit xp̄sSi qͥs diligit me ſermone meū ſeruabitet pater meꝰ diliget eum ⁊ ad eū veniemus ⁊ māſione apud eū faciemus. Io..xiiij. Ideo petit thema. Exi a me dn̄e .ſ.tu dn̄e qui es in me ꝑ grām habitualit̉Exi a me ſcꝫ ꝑ diligentiā effectualem.qꝛ peccator ſum ad minus venialiter. qꝛnō ſum ita diligens in oꝑbꝰ ſpūa libus.vt oporteret De hͦ aucͣtas. Dn̄s deꝰ ſuper eos videbit̉ ſcꝫ ꝓpter virtutem operū celeſtiū que ſunt deſuꝑ ⁊ exibit vt fulgur gladius .i. verbum eius. Fulgur facit tria. Illumīat. inflāmat. ⁊ timorē inducit. Iſta gͦtacia dei habitualis exiensper oꝑa ſpūalia inflāmat affectiōem ſcꝫad fac ēdū oꝑa ſpūalia cū feruore ſpūsIllumīat intellectū ad cognoſcēdū. terret incuciendo terrorē penarū inferni Iōdicit ſcriptura Qd̓cūqꝫ poteſt facere manus id eſt virtus tua inſtanter oꝑare. qꝛnec opus nec ratio nec ſcīa nec ſapientiaerunt apud inferos quo tu properas.¶ Nota in dicta aucͣte quatuor oꝑa q̄multū placent deo. ſed ex quo anima eſtin inferno nihil ſibi ꝓſunt. ¶Primumopus ſcꝫ ꝯſtruere capellas eccleſias pontes hoſpicia ⁊ hmōi. Sed ſi tu precepiſtiin teſtamēto tuo iſta fieri vadis ad īfernum Iſta opera nō poterūt te iuuare etꝭſi fiant ¶ Scd̓o ratio id reſtitutio reſpicere domum taxiam ſeu burſam ⁊ in hacvita reſtituas alias nihil valebit liberando te ab inferno. ¶ Tercio ſciētia et hocin elemoſinis dādis reſpicit ꝙ dentur inlocis pijs ⁊ neceſſarijs. ¶ Quarto ſapiencia ſcꝫ ſapida ſciencia. q̄ ꝯſiſtit dicen

do vel faciendo dicere miſſas ⁊ orōnesqui in iſtis non ſentit ſaporem negligenseſt. nec valent multe miſſe ad liberandūvnā animaꝫ de inferno. Ideo dicit ꝘI.cūqꝫ poteſt manꝰ tua ⁊ cͣ. Ideo ille quihabet grām habitualem petit ī themateExi a me ⁊cͣ ac ſi diceret. dn̄e tu ī me esꝑ graciaꝫ habitualem. Id̓o exi in me ꝑeffectū diligencie in oꝑibus ſpūalibus.¶ Dico tercio ꝙ eſt exitus dei in creatura ꝑ vtilitatem ꝓximalē Sunt em̄ aliqͦin quibꝰ deus habitat pͥmo ⁊ ſcd̓o mō ſuꝑius dictis. ſed nō curant de ſaluationeꝓximi ſeu de alia vtilitate. de quibꝰ dicitIero. ad paulinū in ꝓlogo biblie ca. ſSancta quippe ruſticitas ſolū ſibi prodeſt qꝛ nō curant de alijs tn̄ deus ordinauit vt quilibet curet de proximo vt de ſe.Ectī. xvij. Deus māda uit vnicuiqꝫ deꝓximo ſuo. Ideo talis petit in thematedicēs. Exi a me dn̄e. ſcꝫ per vtilitatemꝓximalem vt proximis meis poſſim ꝓficere. Aucͣtas In tꝑe exitus tui diſtribue hereditatem tuam. Eccī. xxxiij. Scꝫdiuidere cū proximis īdigētibꝰ nec timeas depauperari ꝓpter elēoſinas ymo magis abundabitis. p̄dicatio em̄ eſt magnaelemoſina qn̄ ſit ꝓ deo. ⁊ nunqͣꝫ p̄dicatori deficiet materia. Ita etꝭ eſt de diuicijsqꝛ deus dat abundanter illis qui libent̉dant elemoſinas quia deus nō p̄t vincia creatura ꝑ miſericordiā. Dicat̉ de oꝑibus mīe erga pauꝑes ⁊ talibꝰ dicet xp̄sī iudicio gn̄ali veīte bn̄dicti pr̄is mei ⁊cͣ¶ Dm̄ca quīta ſermo ſcd̓s ⁊ eſt ẜmſenſū allegoricū de aīabus.Oncluſerūt piſdiū ml̓titudīcꝫ copioſā Lu. v. Ad lrāmSed ego iuxta intellectu allegoricū velſpūalē volēs nunc declarare hͦ verbū deaīabꝰ purgatorij pono tres ꝯcluſiōnes.