Sermo.I.

magno clamore qn̄ ſentit ſibi aliqͥd inherere pctī. Suꝑ hunc ramū naſcit vnusflos boni odoris ⁊ celeſtis coloris q̄ viola vocat̉ q̄ ẜt humilitatē. Unde in canticis nardus mea dedit ſuauitate odoris.Nardus enī quedā herha ꝑuula eſt calide nature ⁊ ẜt humilitatē. Hūilitas enīminime eſſe p̄t ſine calore caritatꝭ Talishumilitas magnū odorē dedit. Hec enīdei filiū in terrā traxit atteſtāte beata maria ꝟgine q̄ d̓t reſpexit humilitatē ancilleſue. hec enī fuit ſpecialis ꝟtus ꝓpter quādeſcendit in ipſā quia niſi humilis fuiſſetnunqͣꝫ dn̄s in ipſā deſcendiſſet. Dn̄s ſuperbis reſiſtit. humilibꝰ autē dat graciā.hunc florē deſiderabat dauid cū orandodiceret. Aſperges me yſopo hoc enī ſigͣtyſopus ꝙ nardus yſopus purgat pectus⁊ humilitas purgat mentē ab omni īuidia ⁊ malicia. Scd̓s ramus eſt cōꝑaſſioꝓximi qꝛ qn̄ aīa bona ⁊ ſerena ītencionequerit ne creatori ſuo diſpliceat tunc ſtatim poſtquā receperat humilitateꝫ tunchumilit̓ deſcendit ad ībēcillitate ꝓximorū ⁊ eis cōpatit̉. Suꝑ hunc ramū nidificat yena q̄dam auis q̄ talis nature eſt ꝙiuxta mortuoꝝ ſepulturaꝫ inhabitat qn̄aliqͥs morti appropinqͣt tunc ſentit alonge ⁊ clamat. Auis iſta ſignat aīam compaſſiōe plenā q̄ debet cōmorari int̓ illosqͥ morte pctī mortui ſūt vt ipſos ad viaveritatꝭ valeat reuocare. Et qn̄ ꝑceperitaliquē morti aīe appropinqͣre debet clamare clamore cōpaſſionis ꝑ orōne ⁊ lachrimarū effuſionē. Suꝑ hunc ramumcreſcit flos qͥ dr̄ glay. hic flos creſcit circa aqͣs per quē flore intelligunt̉ illi quipeccatꝭ deflent more fluentꝭ aque circa illos debet aīa cōpacies cōmorari. Huncflore deſiderabat dauid cū dicebat exitꝰaquaꝝ deduxerūt oculi mei. Hunc etiāhabebat Iheremias qͥ dicebat. qͥs dabitcapiti meo aquā ⁊ oculis meis fontē lachrimaꝝ Ihere. xiiij. Tales lacrimas debet hre aīa q̄ in cacumine palme conte-

placionis deſiderat aſcēdere. Suꝑ huncpaulus aſcendit qͥ dicebat Quis infirmatur ⁊ ego nō īfirmor qͥs ſcādalizat̉ ⁊ egonō vror ⁊cͣ. Tercius ramꝰ eſt tēporalisafflictio qꝛ qn̄ fidelis aīa in ſtatu pn̄ie ēcōſtituta oēs afflictiones tꝑales pacient̉tollerare conat̉. Suꝑ hunc ramū nidificat oleo qͥ alio noīe cignus d̓r qͥ talis nature eſt ꝙ qn̄ morti appropinquat ſuauecantat ⁊ ſignat in tribulacionē ſeu afflictione gaudentē. Suꝑ hunc ramū cōſcēderunt apoſtoli de quibꝰ dictū eſt Ibantapoſtoli gaudētes. Suꝑ hūc ramū creſcit flos lilij vnde ſponſus in canticꝭ. Siccut liliū inter ſpinas ſic amica mea interfilias. Quādo enī naſcit̉ liliū int̓ ſpinas.ſpine pungunt liliū ⁊ nō remurmurat. ſꝫqͣꝫtomagis ipſū pungunt tātomagꝭ eisodore ſuū effundit. Sic debēt facere fidelis aīa non debet reddere aduerſarijsmalū ꝓ malo ſꝫ per pacientiā odorē ſuauitatis effundere vt poſſit dicere cū apl̓oxp̄i odor bonꝰ ſumus Quartꝰ ramus cōtēplacionis eſt cōpunctio ⁊ eſt qn̄ aīa labore creatorꝭ ad memoriā reuocat ⁊ itaoīa aduerſa ſecuꝫ mente tollerat qꝛ ſicutclauus alio clauo eicit. Ita aīa diuerſistribulacionibꝰ fatigata debet ad memoriam reuocare tribulacōnes qͣs ꝓ ea dilectus ſuꝰ tollerauit vt ei amaritudinesqͣs patit̉ dulceſcāt. Super hūc ramū nidificat quedā auis q̄ d̓r̄ hyrpia q̄ vultuꝫhabet hoīs ⁊ intm̄ crudelis eſt ꝙ pͥmū homine que viderit interficit poſtqͣꝫ eū int̓fecerit vadit ſuper aquā ⁊ in aqua ſpeculatur ꝙ ſimilē ſuā inter fecit ⁊ magno dolore cruciatur quocienſcunqꝫ videt hominem. Et ſignificat animā que cōſideratedebet ꝙ ſimilis eius ſcꝫ deus iheſus xp̄sꝓ peccatis noſtris mortuus eſt in cruce⁊ hec cōſiderans debet magno dolore cōteri. Sicut turtur quādo ſociū ſuum perdidit ⁊ in locum vbi ſocium ſuum perdidit ⁊ mortuus fuerit quando plumamaut aliquod ſignū inuenerit mortis eius

dd̓ .iiij.