Druckschrift 
1 (1485) Sermones de tempore. Pars hiemalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

In vigiliapalmarū. Sermo

Ecce qͣre d̓t dediſti ei poteſtatē oīs carnis. Hec ptās ei fuit data quā deus pat̉in ꝯſiſtorio t̓nitatꝭ ordinauit euis filiꝰincarnaret̉ tunc ſimul ordinauit curiā ſuipͥmogeniti vt tales eſſent ꝯſiliarij ſcꝫ patriarche ꝓphete apl̓i eius milites ſunt martires camerarij ſcutiferi vt daret eis vi eternā qꝛ meritū paſſionis habemꝰintroitū ad gloriā quā amiſeramꝰ adāAucͣtas. Quos preſciuit p̄deſtinauitcōformes fieri ymaginis filij ſui vt ſimulipſe pͥmogenitꝰ in multꝭ fratribus Sicutergo xp̄s in ſua or̄one pecijt. x. clarificaciones ſic etiā poſtulauit ſuis a pr̄e ſibi creditis ordinatꝭ per p̄deſtinacionē vt daret eis vitā eternā declarauit qͥd ē vitaeterna d. Hec ē vita eterna vt cognoſcātte ſolū veꝝ deū ⁊cͣ. Cōtra errores iudeo ponunt ſuā gloriā in ipſū leuiathan in habundācia bonoꝝ tꝑaliū. Et agarenoꝝ ponunt in melle lacte ī mulieribꝰ ꝟginibꝰ ⁊cͣ. Contra qͦs d̓t xp̄s heceſt vita eterna. Nota ſolū deū veꝝ Suꝑhoc d̓t arrius hereticꝰ ſolus pr̄ ē verusdeus dicit ſolū veꝝ deū. Sed notahec dictio excluſiua ſolū p̄t addi ſubiectovel p̄dicato ita p̄t eſſe de ſubiecto velp̄dicato excluſo. Sicut ſi ego dicerē vniiurato huiꝰ ville vos ſolus eſtis iuratusſcꝫ excludēdo alios tūc eſſet falſa. Sꝫa ꝑte p̄dicati eſſet vera dicēdo vos eſtisiuratꝰ ſolū ſcꝫ excludēdo alia officia. Ettūc eſſet vera Idē de iſta vt cognoſcāt teſolū veꝝ deū excludēdo hūanitate tūceſt vera qꝛ pr̄ eſt ſolū deus qꝛ eſt.Idē de ſpūſcō ſꝫ filius ē deus ſolū ſꝫeſt deꝰ ſicut de illo eſſet baliuꝰiuratꝰ eſt veꝝ dicere vos eſtis iuratꝰſolū qꝛ etiā eſt baliuꝰ In cōſiſtit gloria videre xp̄m veꝝ deū hoīem. Eccemodo pecijt xp̄s gloriā ſuis p̄deſtinatis. Queſtio ſi dicat̉. Quare oportebat petere ſi p̄deſtinati erāt. Quia p̄deſtinacio infallibilis ē. Sꝫ ſtulta ē hec q̄ſtio quia ſi aliqͥs dn̄s ordinauit facere ali-

quod inſtrumentuꝫ ad qd̓ faciendū iamſe p̄parat notariꝰ iam recipit ꝑgamenuꝫincauſtū ⁊cͣ. Si diceret̉ notario qͣre recipiſtis ꝑgamenū calamū hmōi reſponderet ideo. qꝛ aliter inſtrumētū p̄tſcribi. Idē de d̓ina p̄deſtinacione inſtrumenta qͥbus diuina p̄deſtinacio cōplet̉ perficit ſunt paſſio mors xp̄i. Orobona opera bona vita hoīs pn̄ia conteride peccatꝭ confiteri ⁊cͣ. Iſta ſunt īſfrumēta quibꝰ p̄deſtinatus venit ad effectūdeſtinacionis. Dicunt quidā qͥd oportetme facere pn̄iam qꝛ ſi p̄deſtinatꝰ ſuꝫ ⁊cͣ.Dic quō in libro vite ſcribit̉ talis eritſaluus. Sed etiā ponit racio ſcꝫ operavia ex quibꝰ ſaluabit̉ verbi gracia. Talisſaluabit̉ quia ſtatī baptizatꝰ morit. Sidicat̉ Quid oportet ipſū baptizari Reſpondet̉ qꝛ illud cadit ſub p̄deſtinacioneItē talis ſaluabit̉ quia humiliabit talisqꝛ reſtituet. Idē de p̄ſcitis ſolū ſcribitur talis dāpnabit̉. Sed etiam ſcribit̉ cauſa qͣre dāpnabit̉. Sciens xp̄sp̄deſtinati venirēt ad gloriā ſuā orōnē paſſionē. Id̓o orauit Gregꝰ. in pͥmodyalogoꝝ Ipſa eterni regni p̄deſtinacioſic ē ab oīpotenti deo diſpoſita vt ad hācelecti ex labore ꝑueniāt qͣtinus poſtulādo mereant accipere eis oīpotens deꝰab eterno diſpoſuit donare. Moralit̓ ſic̄xp̄s curauit ſolum de ſe ſꝫ etiā de ſuisad ꝓcurandū eis ſaluacionē. Sic qͥlibetdn̄s pr̄ familias ſolū tenet ſaluareſeipſum ſꝫ etiā tenet̉ ꝓcurare ſaluacioneſuis famulis domeſticis Inducant̉ domini vt inducant ſuos captiuos infideles ad baptiſmū. Itē filij famuliancille audiāt miſſā cōfiteant cōicentlibet anno. Alias d̓t ſcpͥtura.. thimo. v.Si qͥs ſuoꝝ maxime domeſticoꝝ curā habet fidē negauit īfideli ē deteriorTerciꝰ punctꝰ orōnis xp̄i fuit allegacioprudens. Qm̄ ſicut dn̄i iuriſte quandovolunt aliquid obtinere corā iudice allegant ſua iura p̄uilegia conſuetudines.