Feria quartapoſt letare. Sermo

dicebat qꝛ ego ſū ⁊cͣ. Quātū ad ſcd̓m q̄fuit phariſeoꝝ qͥ audito facto īterrogauerūt ipſū quō vidiſſꝫ. Qui narrauit eis totū modū. Tūc phariſei dixer̄t de xp̄o nōeſt h̓ hō a deo quia ſabbatū nō cuſtoditAlij dicebāt quō p̄t hō pctōr hͨ ſigͣ face̓⁊ ſciſma erat int̓ eos Tercia exaīacio fuitꝑentū quibꝰ dixer̄t phariſei eſt h̓ filiꝰ vr̄que dicitꝭ qꝛ cecꝰ ē natꝰ quō gͦ nūc videtQui rn̄derūt ſcimꝰ qꝛ h̓ eſt filiꝰ nr̄ ⁊ qꝛcecus natꝰ ē quō aūt ⁊cͣ. qꝛ ꝑentes ꝓpterſn̄iam excōicacōis quā poſuert iudei nonfuer̄t auſi dicere qͥs eū illūiauerat ⁊ fuitcōpletū ſignū qd̓ dederat Iſa. xxxv. Ueniet deus ⁊ tunc aperient oculi cecoꝝ ⁊cͣ.Quarta īpugnacio fuit pͥncipū legis adqͦs fuit ductꝰ cecus illūiatꝰ. Qui dixer̄tſibi da gloriā deo .i. nō dicas ꝙ ille hō teillūiauit qꝛ pctōr ē. Qui rn̄dit ſi pctōr ēneſcio vſqꝫ eiecer̄t eū foras excōicādo ipſum. Hic cecꝰ illūiatus fuit ſcūs hō vocatus ſcūs celidoniꝰ qͥ cū maria magdalenamartha ⁊ lazaro venit ad ꝓuincia marſilie ⁊cͣ. Moralit̓ h̓ cecus a xp̄o illūiatusẜt pctōre a xp̄o illūiatū reducēdo ipſū ꝑpn̄iam de tenebrꝭ pctōꝝ ad claritatē ⁊lumē gr̄e. Qui īpuge ⁊ exaīat̉ a qͣtuor.pͥmo a vicinis Dic qn̄ religioſus vel ſacerdos vir ſiue mulier ꝯuertit ad deū ſtatimvicini ⁊ alij ipſū īpugnāt truphādo deridendo intm̄ ꝙ iā cōpletū ē dictū ipſius.Dauid facti ſumꝰ obprobriū vicīs nr̄is.pͣs. lxxviij. Sunt iā multi qͥ iſto tꝑe nonaudet incipere bonā vitā qͥbus d̓t xp̄s cōſolando beati eritꝭ cū vos oderīt homīesMath̓. v. Scd̓o īpugͣtͣ a phariſeis .i. abīclinacōnibꝰ carnis qͥ diuidūt nos a deo.Gal̓. v. Caro cōcupiſcit aduerſꝰ ſpm̄ vela phariſeis .i. a demonibus qͥ ſunt diuiſi adeo a ꝑadiſo a nob̓ qͥ nos īpugnāt tēptādo mō de fide mō de auaricia luxuria ⁊cͣ.vt retrahāt hoīem a bona vita incepta ſꝫpctōr dꝫ ſe fortit̉ tenere ⁊ gaudēt̉ reuꝑetales tēptacōes. Iac̄. i. Oe gaudiū exiſtimate frēs ⁊cͣ. Gregꝭ. Illos tēptare negligit qͣs qͥeto iure ſe poſſidē ſētit Augꝰ.

Noli exiſtimare te abſqꝫ tēptacōe viuere Nā ſi vna caruerꝭ alia exſpecta Si aūtdixerꝭ te nō hr̄e tēptacōne tūc forciꝰ tēptaris Tercia tēptacio a ꝑentibꝰ .i. ab īfirmitatibꝰ doloribꝰ ⁊cͣ. qͣs hēmꝰ a ꝑentibꝰnr̄is. ſcꝫ adā ⁊ eua qꝛ qn̄ hō nō vincit deriſionibꝰ tēptacōibꝰ demonū pꝰ venin̄t infirmitates dolores ⁊ hmōi qͥbꝰ cōpellim̄ire ad deū Iō dd̓ Multiplicate ſunt īfirmitates eoꝝ poſtea accelerauer̄t .ſ. ire addeū pͣs. xij. vn̄ gregꝰ. Mala qͥ nos h̓ p̄munt ad deū ire cōpellūt. ij. coꝝ. xij. libēt̓gloriabor ī īfirmitatibꝰ meis vt īhabitetī me ꝟtus xp̄i. Quarta īpugͣcio ē a pͥncipibꝰ .i. a dn̄is tꝑalibꝰ qͥ volunt bona hr̄etꝑalia deuotaꝝ perſonaꝝ Prīa īpugͣciotagit famā dicēdo ypocrita ⁊cͣ. ſcd̓a tagitaīam. t̄cia corpꝰ. qͣrta bona tꝑalia qꝛ qn̄perſona vult bn̄ viuere ⁊ ẜuire deo ſtatimveniūt qōes litigia ꝯͣ bona qͦuſqꝫ cōpellit̉ab eis Iō ē nccͣia paciēcia. ij. thi. iij Oēsqͥ pie volūt viuere ī xp̄o ⁊cͣ. vel d̓t ꝙ qͣrtaīpugͣcio ē a pͥncipibꝰ .i. demonibꝰ qͥ temptant ⁊cͣ. vt sͣ. Id̓o apl̓s Ephe. vlt̓. Confortamini ī dn̄o ⁊cͣ. Tercius punctꝰ ē deapprobacōe miraculi gracioſa de qͣ d̓t the̓ꝓcidēs adorauit eū Poſtqͣꝫ aūt p̄dictꝰcecꝰ illūiatꝰ fuit a iudeis eiectꝰ ⁊ excōicatus nullꝰ audebat eū recipere ī domo necetiā parētes nec loqͥ cū ipſo nec dare ſibilumē nec aliud qͥ intͣ ſe d̓t O miẜſi poſſem īuenire illū ſcm̄ ꝓphetā ih̓m qͥ me illuminauit ad minꝰ eſſem de ſocietate ſuaxp̄s aūt ſciēs ſuā t̓bulacionē ⁊ ſuū bonūveſideriū venit ei obuiā d. Tu credis ī filiū dei. Qui rn̄dit d. Quis es dn̄e vt credā in eū vſqꝫ ī finē. Que xp̄s recepit inſuā ſocietatē Qui potuit dicere cū dauidPr̄ meꝰ ⁊ mr̄ mea dereliq̄rūt me dn̄saut aſſūpſit me Moralit̓ hēmꝰ hͨ doctrinā ꝙ ſic̄ iſte nō dubitauit recedere ab īfidelibꝰ vt eſſꝫ de ſocietate xp̄i ſic nec nosNō h̓ ꝯͣ mercatoēs qͥ faciūt ſocietatē cūīfidelibꝰ ꝯͣ qͦs d̓t ſcpͥtura ſcā Nolite iugū.i. ſocietatē ducere cū īfidelibꝰ. ij. coꝝ. viaa .iiij.