Sermo.II.

qͣntum habuit btūs petrꝰ apl̓s licet non īmiraculis faciendum. Et a papa deſcēditPoreſtas in alijs ſicut ſentimenta ſuntfontaliter in capite Et ab ipſo deſcendūt⁊ deriuant̉ in alijs mēbris. Queſtio hicEx quo deus ꝯmiſit ſuā ptātem preſbiteris qͥd in iſto caſu eſt faciendū qn̄ pctōrnon preponit abſtinere a pctīs. vl̓ qꝛ nonvoluit reſtituere vel remittere iniuriā velpetere veniā ab offenſo vel nō vult recedere a mala ſociētate ⁊ ꝯfeſſor ex ignorātia vel verecūdia vel fauore ne dn̄s. quiaeſt magnꝰ hō indignet̉ ꝯͣ ip̄ꝫ abſoluit eūDe facto eſt q̄ſtio. ſi eſt abſolutus vl̓ nō⁊ videt̉ ꝙ ſic ex qͦ xp̄s vl̓r dixit quecunqꝫſolueritꝭ ⁊cͣ. Aliqui doctores tā theologie quā iuriſte expediunt ſe de reſponſionealiqͥd addendo. ꝙ hoc intelligit̉ claue nōerrāte .i. ꝯfeſſore. Sꝫ aliter eſt rn̄ dēdum⁊ ſubtilius ẜuata vl̓itate quecūqꝫ folueritis ⁊cͣ.. Nota ſupra terra. qͣre dic̄ ſupert̓ram magis quam in t̓ra vel infra t̓ramꝓpter hoc qm̄ qui ſoluit ex ignorātia verecundia timore vel amore nō ſoluit ſuperterra. qꝛ affectōeꝫ terrenā ponit ſuꝑ ſe. ſꝫſoluit infra terrā Sꝫ ſi ꝯfeſſor ſoluit ſuꝑterrā vl̓r veꝝ eſt qd̓ dicit xp̄s. Quicunqꝫ⁊cͣ. Ꝙ aūt ſi ſuꝑ capiat̉ ī ſacra ſcripturaauctoritas Eccl̓. lj. Exaltaſti ſuꝑ terraꝫ.i. ſuꝑ terrenas affectōes habitacōeꝫ meam. Ideo qn̄ deus ꝯmiſit apl̓is execucōꝫ⁊ poſt ſuā reſurrectōeꝫ declarans eis ſuāintencōneꝫ ⁊ quid voluit dicere ſuꝑ terram dixit. accipite ſpiritū ſanctu quoꝝ remiſeritis pecta. Io. xx. Nota accipite ſpiritū ſanctū. q. d. in abſoluendo nō molicamini amore vel timore terrenali. ſꝫ affectione ſpūſſancti. Sed multi miſeri ꝯfeſſores ponūt ſe infra terrā. qꝛ nō reſpiciūtniſi amore carnalem vel vt habeant pecunias ⁊cͣ. Hanc potāteꝫ nō ꝯmiſit deꝰ hominibꝰ an̄ ſua incarnacōeꝫ. ym̄o dicebātmd̓i ⁊ bn̄ quis pōt pectā dimittere niſi ſolꝰ deus. Mathei. ij. Sed exqͦ deꝰ fecit ſehoīeꝫ et aſſumpſit ſororē nr̄aꝫ ſcꝫ huma

nitatē in tāta ꝯiunctōne ꝙ iā nō ſūt duoſꝫ vna ꝑſona voluit exaltare hoīes ꝯmittens eis poſſe diuinū ſcꝫ remittere peccata. Ecce ratio quare ſacerdotes hn̄t tantam poteſtatem Patet etiā reſponſio adillos qui dicūt o benedictum tempꝰ eratantiquitus. qꝛ nō oportebat ꝯfiteri peccata ym̄o erat maledictum tempus. qꝛ deꝰnō fecerat mgr̄os rōnales. qꝛ ip̄e erat itaterribilis ⁊ durus. qꝛ nemine abſoluebatvt hr̄et gloriā. Tercia doctrina eſt de exaudibili orōne ſcꝫ quē modū debemꝰ tenere in nr̄is orōnibꝰ vt exaudiam ibi. Iterū dico vobis ꝙ ſi duo ex vob̓ ꝯſenſerītſuꝑ t̓raꝫ de om̄i re quācūqꝫ pecierint fietillis a pr̄e meo qͥ in celis ē Hic dant̉ ml̓te expoſicōes ſꝫ incipiā illā q̄ magis facitintellctm̄ ⁊ ꝯcordat cū textu in dctā aucͣtoritate ponūt̉ tres ꝯdicōes pͥma ibi. Siduo ex vob̓ ꝯſenſerint. Iſti duo ſunt cor⁊ lingua qui debent conſentire .i. cōcordare in oratione. Si debet exaudiri quia nōeſt danda lingua deo ⁊ cor mundo. Demundanis cogitando. Quia talibus dicitcriſtus populus. Hic labijs me honorat.cor autem eorum longe eſt a me ſine cauſa id eſt ſine vtilitate colunt me Math̓.xv. Ideo apoſtolus. Si orem lingua ſuꝑple tantum mens mea ſine fructu eſt. jͣ.Corinthe. xiiij. Cipriauus quomodo d̓sexaudiet orationem tuā. quam tu nō visaudire. Hec eſt cauſa quare multociensnon exaudimur in noſtris orationibꝰ. qꝛiſta duo ſcilicet lingua ⁊ cor nō ꝯcordāt.Petitis ⁊ non accipietis eo ꝙ male petatis Iacobi. iiij. Ideo auguſtinus pſalmis ⁊ ympnis cum oretis deum hoc verſetur in cordē. qd̓ profertur ī ore vel ſic.Si duo ex vobis conſenſerint ſcꝫ iniuriatus ⁊ iniurians. qꝛ licet de qualibet parte ſint alij quam plures tn̄ ad iſtos duospoteſt totum reduci ⁊ niſi iſti duo conſenſerint in bona pace. Alias oratio eorumnon exauditur a deo. ymmo quando orātdeꝰ claudit ſibi aures auctoritas. Iſaie. jͣ.