Druckschrift 
1 (1485) Sermones de tempore. Pars hiemalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sabbato poſt Reminiſcere Germo.

alio ſaluat hoīem. Bitumē cōiungēseſt gr̄a dei pͥma Corin. xv. Gr̄a dei ſumid qd̓ ſum. Qui peccat aūt mortalit̓ gratiā dei ꝑdit ſiue bitumē. diuidit̉ confringit. ſꝫ adhuc p̄t conſolidari ut ciphus argenti. dauid cecideritcollidet̉ .i. tenet̉. qꝛ dn̄s ſupponat manū ſuā pͣs. xvi. ſcꝫ ip̄m ſuſcipiēdoin fide obediētia. Cadit xp̄s ſuꝑ hoīemin iudicio pondere rigoris iuſticie. Tuncpctōr cōteret ad inſtar pulueris ⁊cͣ .ſ. inoꝑbus in ꝑſona. In oꝑbꝰ qn̄ pctōrcadit ſuꝑ lapidē. peccādo mortalit̓. tūceiꝰ merita bona oꝑa mortificant̉. Sꝫqn̄ reintegret̉ ſolidat̉ pnīam. bonaoꝑa merita reuiuiſcūt. Sed in iudicōqn̄ lapis cadit ſuꝑ peccatore. totū cōteret etiā ſi haberet tot merita qͦt hꝫ ꝟgomaria oīa ꝑdet nullū refrigeriū habebit ex ip̄is īmo magis cruciabit̉. qn̄ vidit illa bona pn̄t ſibi valere tuncſunt ſibi ꝑdita tūc totꝰ cōteret̉ in doloribus penis. Scd̓o cōteret̉ qͣꝫtū ad perſonā in potentijs aīe. qꝛ intellectus eſtplenꝰ ignorātia ſcit aliqͥd niſi penas. Memoria ē plena doloribꝰ. volūtas ē plena obſtinatione. ſenſus etiā corporalis viſꝰ videndo formas horribilesdemonū. Auditꝰ blaſphemiaꝝ clamoreſOlfactꝰ vetoris. Tactꝰ penaꝝ. De iſtacōtritione Aucͣtas Cōfundāt me ⁊cͣPaueāt illi paueā ego. Induc̄ ſuper eos dulci rōne cōtere eos dn̄e deusnr̄ Iere. xvij. Tercio ſcm̄ euāgeliū declarat de iudeis eoꝝ ſtultā excecatōem. qꝛ eſſet deꝰ creator ꝓph̓aꝝ angeloꝝip̄i habebāt ip̄m ſolū. ſic̄ ꝓph̓aꝫ tamēviderent cotidie ſigna magna. mirabilia faciebat fectione vite ſue excellentiā doctrinaꝝ celeſtiū nec volebataliqͥd hꝰ md̓i nec honores. nec dignitates. niſi honorē dei ſaluationē aīaꝝ.ip̄i vt ceci reputabāt ip̄m ꝓph̓am. vndeMath̓. xvi. q̄ſiuit xp̄s diſcipulis dicēs.Quē dicūc hoīes eſſe filiū hoīs ⁊cͣ. Dehoc dic̄ tercia ꝑs euāgelij hodierni.

audiſſent pͥncipes ſacerdotū phariſeietcͣ vſqꝫ in fine. ideo Luc. vi. Prophetamagnꝰ ſurrexit in nobis ⁊cͣ. Sabbato pꝰ ſcd̓am dū̄icā ī .xl. SꝫmoAter illiꝰ miſericordia motꝰ ē Luc. v. Innulla ſacra ſcriptura veterisnec noui teſtamēti oūdit̉ ita clare dulcedo diuīe mīe erga pctōres reuertūturad deū pnīam ſic̄ ī euāgelio hodiernoDe erit ẜmo nr̄. ſꝫ pͥmo ſalutet̉ virgomaria ⁊c̄ Pr̄ illiꝰ ⁊cͣ. In ẜmōe volotenere modū iuriſtaꝝ. qn̄ volūt legere vl̓ diſputare. Prīo ponūt legē in terminis. Deinde determināt difficultateset ſubtilitates ẜm reqͥrit materia. Sicfaciā ī pn̄ti ẜmōe. Prīo ponā ī terminiscaſū legꝭ īꝑatoris ihu xp̄i. Scd̓o ponaꝫdetermīatōes pape ih̓ū. Caſꝰ ē iſte. volēs xp̄s declarare on̄dere nobis dulcedine infinite mīe dei erga pctōres penitetes dixit. erat qͥdā hēbat duoſ filios ⁊cͣ. Dicat hyſtoria ſcī euāgelij. Ecce caſꝰ ī ſūma. Ex ſeqͥt̉ iſta concluſio deꝰ magno gaudio recipit peccatore qn̄ redit ad ip̄m. pnīam Modoctuemus ſubtilitates tria pn̄t hic punctari. Primū ē de auerſiōe pctōris criminoſa. Scd̓m ē de cōuerſiōe penitetisꝟtuoſa. Terciū ē de remiſſione creatorꝭcopioſa. De tertio pūctamēto dicit thema Pr̄ illiꝰ mīa motꝰ. Primū cōpūctamētū ē de auerſiōe pctōris crioſa. qn̄ peccādo auertit recedit a deo. inpūctamēto ſūt qͥnqꝫ notāda. Primū qꝛpr̄ dedit filio ſb̓aꝫ ad ꝑtinebat. Secūdū filiꝰ adoleſcētior. ꝑegre ꝓfectꝰeſt. Tercō qꝛ diſſipauit ſbam ſuā. viuēdo luxurioſe. Quartū qꝛ abijt adheſitvni ciuiū regiōis illiꝰ. Quītu cepit egereet moriebat fame Prīo d̓r pr̄ deditfilio ſbām. Sic xp̄s pr̄ oībꝰ hoībꝰ dat libeꝝ arbitriū faciendi bonū malū. Nullus dicat. ſi eſt malus quia ſciebat deꝰquia ſuum ſcire non cogit aliquem. ſicut