In epiphaniadomini

poſſit aſcendere Iob. xxxvi. Nota amicoſuo qꝛ ſolū amici dei inth̓t ibi Inimici ātfaciūt ſe īdignos ītrare illud. Et ad eampoſſumꝰ aſcēdere .ſ. ꝑ ſcalā ꝟtutū ⁊ bonorū opeꝝ. Sꝫ eſt h̓ argumētū ī oppoſitūqꝛ d̓t dauid ꝓpheta. Celū celi dn̄o terrāautē dedit filijs hoīm ¶ Celū .i. gloria celi deo. Quō ergo dabit̉ hoī iure creacōisRn̄ſio ꝙ ꝑ eſſenciā ⁊ naturā gl̓ia celi ſoli deo dehet. qꝛ ſua ē eēntial̓r ⁊ natural̓rt̓ra āt cōpetit hoī ſꝫ gloria celi cōpetit hoīꝑ āminiſtracōeꝫ d̓inalē Iō d̓t anunciatde ea amico ſuo ¶ Scd̓o ē nr̄a iure redēcionis qꝛ xp̄s ipſā emit nob̓ magno p̄cioſcꝫ ſāguīe ſuo Nō enī ipſā emit ꝓ ſe qꝛ iāerat ſua ſꝫ ꝓ nob̓ qꝛ nullꝰ ſanguis hūanꝰnec oīa creaturaꝝ factaꝝ ⁊ fiendaꝝ ſuffeciſſēt ad emēdū illā gloriā ſolū ad horāvnā Sꝫ veīt filiꝰ dei q̇ d̓dit p̄ciū ⁊ ſuꝑhahundās Iō ſcī qͥ ſunt ī gloria dicūt deo.Redemiſti nos deꝰ ī ſāguine tuo ⁊ feciſti nos deo nr̄o regnū ⁊ ſacerdotes ⁊ regͣbimꝰ Apoc̄. v. Redemiſti nos n̄ d̓t emīſti ſꝫ redeiſti .i. iteꝝ emiſti Dict oēs ſcī doctores cōcordit̉ ꝙ tāta erat ꝟtꝰ ſanguīsxp̄i ꝙ mīma eꝰ gutta fuiſſꝫ p̄ciū ſufficiēs⁊ ſuꝑhabundās. Cū gͦ tot guttas effuderat pͥmo ī circūciſione ⁊cͣ. Id̓o nō ſolūemit ſꝫ redemit Et feciſti nos deo noſtroregnū ⁊ ſacerdotes Nō d̓t reges ⁊ ſacerdotes. qꝛ oēs qͥ intrāt gloriā ꝑadiſi ſuntregnū qͣꝫtū ad aīam ī qͣ deꝰ regnat ī intellectu ꝑ ꝯgnicionē In meōria ꝑ bn̄ficioꝝrecordacōꝫ. In volūtate ꝑ amorē ⁊ deuocionē. Et ſūt ſacerdotes qͣꝫtū ad corpus ip̄m deo ſacrificādo ꝑ pnīaꝫ ⁊ ſic exponit gloſa. Et regͣbimꝰ ſuꝑ terrā nō d̓tin terra. pꝫ gͦ ꝙ illa patria eſt nr̄a iure redēpcionis. ¶ Tercio ē nr̄a iure legacōisqꝛ dn̄s nr̄ ih̓s xp̄s ī ſuo vltimo teſtamēto ipſā nob̓ dimiſit. Deꝰ fecit duo teſtamēta .ſ. vctꝰ ⁊ nouū In veteri teſtamētonō dimiſit illā alicui ſꝫ dimiſit argētū aurū pane̓ vinū cibū ⁊ potū fructꝰ ⁊ victoriā īimicoꝝ Deinde fecit aliud teſtamē-

tū .ſ. nouū morte cōfirmatū Teſtamētūenī nouū ī morte xp̄i cōfirmatū ē. gͦ ⁊ pͥmū ē caſſatū. In nouo āt teſtamēto legauit gloriā celeſtē di. Nolite time puſillus grex qꝛ ꝯplacuit pr̄i vr̄o dare vob̓regnū luce. xij. Nos ſumꝰ puſilli reſpectuſcōꝝ āgeloꝝ Et ne deſperemꝰ dicēdo Etquo nos habebimꝰ regnū dei. Iō d̓t xp̄s.Nolite timē̓ ⁊cͣ. Sꝫ ſūt multi ī mūdo qͥmagis audiunt ⁊ curāt de ꝓmiſſionibꝰ veteris teſta. qͣꝫ de ꝓmiſſionibꝰ noui teſta.qꝛ nō curāt de gloria er̓na ⁊ futura ſꝫ depecunijs de honoribꝰ dignitatibꝰ de victoria īimicoꝝ ⁊cͣ. q̄ oīa ſūt tnͣſitoria ⁊ tēporalia Iō de legato et̄ nō debemꝰ curare⁊ ipſū appetere ⁊ deſiderare Si aliqͥs miles dimiſiſſꝫ vob̓ aliqd̓ caſtꝝ ī ſuo teſtamēto de qͣ nōdū hr̄etis poſſeſſionē nocte⁊ die laboraretꝭ vt ip̄m hr̄etꝭ. Quāto gͦmagꝭ de caſtro gloriē nob̓ a xp̄o dimiſſoSꝫ pauci ſūt qͥ laborāt vt habeāt poſſeſſionē. Iō d̓t Cipanꝰ ī ſua epl̓a de mortalitate. patriā noſtrā ꝑadiſum cōputemꝰꝑentes pr̄iarchas ⁊ ꝓph̓as iam hr̄e cepimus Ut ꝙͣ nō ꝓperamꝰ vt ꝙͣ nō currimꝰvt pr̄iam nr̄am videre ⁊ ꝑentes nr̄os viſitare poſſemꝰ. magnꝰ illuc caroꝝ numerus nos ſpectat turba filioꝝ ꝑentū ⁊ amicoꝝ qͥ iā ſunt de ſua ſalute ſecuri adhucde nr̄a ſoͣlliciti. pꝫ pͥmꝰ punctꝰ. ¶ Scd̓ovidēdū ē qͣlis ē via ꝑ quā errauer̄t pͥmipentes ⁊ nos ſil̓r poſſemꝰ vt caueamusDico ꝙ ī pͥnº mūdi via fuit errata ꝑ adā⁊ euā q̄ īuener̄t tres vias tortas qͥbꝰ deuiauerūt ⁊ amiſer̄t ꝑadiſi patriā ⁊ venerunt ī hac valle miſerie ⁊ lacrimaꝝPrima fuit via ſuꝑbieScd̓a fuit inobediencie Nō credatꝭ ꝙTercia fuit̉ gulepctm̄ gule fuiſſet pͥmū. īmo d̓t ſcūs tho. in pͥma ꝑte ꝙan̄qͣꝫ de fructu vetito comederet iā erat īeis pctm̄ ſuꝑbie Ꝙꝛ qn̄ ſerpēs dixit eue.Cur p̄cepit vob̓ deꝰ vt nō comederetisex om̄i ligno ꝑadiſi. gen̄. iij. Hec fuit prima q̄ſtio mūdi a dyabolo īuēta qͥ fuit pͥ