Vferet̉ a vobis regnū dei: et dabitur gēti faciēti fructuseius. Verba ſunt ſaluatoris noſtri originaliter math̓. xxj. c.⁊ in euāgelio hodierno. Fraſcit̉ valde omnipōtes deꝰ cōtraelatos ſuꝑbos ⁊ inobediētes homines. Et cū eos abſqꝫ fructu humilitatis et bonoꝝ operū inuenit. mnerito ſuis beneficijs priuatos in eternū ſuppliciū cōdemnat. Hoc miſtice innuit̉ in lectōe ſanctieuāgelij. in qua xp̄c ſapiētiſſimus phariſeos induxit vt ſentētiā ferrētꝯtra malos agricolas. qui patrifamilias nō dederūt fructū vinee intꝑe ſuo. Dixerūt aūt ꝙ malos male ꝑdet. At et ip̄e ieſus ſuꝑaddiditꝙ regnū dei eſſet auferēdū ab illis qui ſuꝑbiſſimi erāt et inflati vaneglorie vēto. ob quā ſine fructu vere obediētie legis dei viuebāt. Om̄aūt hec peſtis virulēta inobediētie iam inuaſit multos. cū ip̄a ſit vnuꝫex peccatis deſcēdētibꝰ a vana gloria. ⁊ ꝓpter ip̄am deus aufert ab hominibꝰ regnū gratie et glorie ſue. idcirco in hoc ſermone de ea erimꝰtractaturi. diſtinguemus aūt triplicem inobediētiā.¶ Prima d̓r ꝓthoplauſtoꝝ. ¶ De inobediētia pͥmoꝝ ꝑentū ꝓpter quā¶ Secūda religioſoꝝ.abſtulit eis deꝰ pl̓ima bn̄ficia q̄ ꝯtulerat.Tercia excōmunicatoꝝ. ⁊acrit̉ puniuit pena ml̓tiplici. ¶ Ca. j.Rima eſt inobediētia ꝓthoplauſtoꝝ ſiue primoꝝ parētū. ꝓqua deus abſtulit eis regnū ſuū. id eſt. gratiā ſuā et bn̄ficia illa quibꝰ eos priuauit qn̄ illos eiecit poſt peccatū de terreſtriparadiſo. Ad qd̓ plenius intelligēdū cōſideremus de illa inobediētiatria. Primo veritatē. Secūdo grauitatē. Tercio penalitatē. ¶ Primocōſideremꝰ veritatē: ꝓ qua diſputandū eſ trū primoꝝ parētū pec-catu fuit inobediētia. Et ꝙ ſic patet ꝑ autores ſcripture. Vn̄ apl̓s Ro.quinto. ait. Per vnius hominis inobedientiam peccatores conſtitutiſunt multi: et per vnius obedientiam iuſti conſtituentur multi. Et auguſtinꝰ in li. de vera religiōe. Adam ꝓpter trāſgreſſionē obedientiede paradiſo deiectus eſt. Et idē ſuprā gen̄. ad literā. Nō potuit meliꝰaut diligētius cōmēdari quātū malū ſit ſola inobediētia. cū ideo reusiniquitatis factus eſt homo. qꝛ eam rē tetigit cōtra ꝓhibitōem. quā ſinō ꝓhibitus tētigiſſet nō vtiqꝫ peccaſſet. Et idē li. xiiij. de ci. dei. ca. xijNō debet exiſtimare quiſqͣꝫ leue ac ꝑuū illud fuiſſe cōmiſſuꝫ qꝛ ī eſcafactū eſt nō quidē mala nec noxia niſi qꝛ ꝓhibita. Neqꝫ em̄ quicquāmali deus in illa tāte felicitatis paradiſo crearet atqꝫ platarēt. Sꝫ obedientia commedata eſt in precepto. que virtus in creatura rationabili mater eſt quodammodo omniū cuſtoſqꝫ virtutū. Hoc itaqꝫ de vnocibi gene̓ nō edēdo vbi alioꝝ tāta copīa ſubiacebat tā leue p̄ceptū adobſeruādū. tam breue ad memoriā retinēdum p̄ſertim cum nōdumvoluntati cupiditas reſiſtebat. Quod de pena tranſgreſſionis poſtea