Rimū miſterium de vana gloria dicit̉ diffinitio in quo qͥd ſitvana gloria videamꝰ. Et alex. in ij. ſumme diffinit eā ſic d. Va-na gloria eſt appetitus inordinatus ⁊ mordinata delectatiohumane laudis. Nā gloria claritatē quādā ſignificat. Vnde glorificari idem eſt qd̓ clarificari. vt augꝰ dicit ſuꝑ ioh̓. Et ambro. in li. de offici-is Gloria eſt clara cū laude noticia. Et tullius in rhetorica. Gloria eſtfrequēs de aliquo fama cū laude. Laus vero vt ariſ. dicit j. rhetorico-rum eſt ſermo elucidās magnitudinē virtutis. Ideo nomē glorie importat manifeſtatōem aliciuius de hoc qd̓ apud homineſ decoꝝ videt̉ſiue illud ſit aliqd̓ bonū ſpirituale ſiue tꝑale. Poſſumus tn̄ ꝓ clarioriintelligētia diſtinguere triplicē gloriā. Prima dicit̉ beata. Secūda ſancta. Tercia vana. ¶ Prima eſt gloria beata de qua in pſal. Gloria etdiuitie in domo eius. Et pſal. cxlix. Exultabūt ſancti in gloria. Et d̓ hacdiffuſiꝰ loco ſuo dicemus. ¶ Secūda eſt gloria ſancta. Et hec ẜm thoſecūda ſecūde q. cxxxij. eſt cū quis cognoſcit bonū ſuū dignū laude etapprobat illud cupiēs ab alijs laudari aut ꝓpter diuinū honorē. aut ꝓpter ꝓximoꝝ ſalutē. Nā ẜm alexā. laudari ꝓpter deū et ꝓpter bonū ꝓximi. nō eſt aliud qͣꝫ deū laudari in nobis. Vn̄ nō errat̉ ſed ſancte appetitur gloria cū virtuoſe viuit̉ et nō cōſtituit̉ ibi finis. Ad hāc hortaturnos xp̄c d. math̓. v. Sic lu. l. ve. c. h. vt vi. bo. oꝑa. v. ⁊ gl. p. v. q̄ in c. ē. Etj. cor. x. Sine offenſiōe eſtote iudeis et gētibꝰ ⁊ eccleſie dei ſicut ⁊ egoomnibꝰ ꝑ om̄ia placeo nō querens qd̓ mihi vtile eſt ſed qd̓ multis vtſalui fiāt. Et ro. xij. Prouidētes bona nō tm̄ corā deo ſed etiā corā omnibus hominibꝰ. Et eccl̓. iiij. Curā habe de bono nomine. Et ꝓuer. xv.Fama bona impingͣuat oſſa. Et ouidius li d̓ triſtibꝰ. Deniqꝫ nō p̄ua-animo dat gloria vires. Et ſecūda facit pectora laudis amor. Ideo auguſtinꝰ in ſermone de ꝯfeſ. ait. Solet mouere cariſſimi ꝙ dn̄s noſterieſus xp̄c in ſermone euāgelico cū prius dixiſſet. Luceat lux vr̄a coraꝫhominibꝰ vt videāt vr̄a bona oꝑa et glorificēt patrē veſtꝝ qui in cel̓eſt. poſtea dixit. Attēdite ne iuſticiā veſtrā faciatis corā homībꝰ vt vi-deamini ab eis. Turbat̉ em̄ mēs paꝝ intelligētis et p̄cepto vtriqꝫ obaudire cupiētis ⁊ ꝑ diuerſa ⁊ aduerſa diſtēdit̉. Tā nemo em̄ p̄t qͣꝫuisvni dn̄o obtēperare repugnātia iubēti qͣꝫ nemo p̄t etiā duobꝰ dn̄is ſeꝫuire. qd̓ eodē ſermone ſaluator ip̄e teſtatus eſt. Quid gͦ faciat animusnutas cū ſe obtꝑare nō poſſe exiſtimat. ⁊ nō obtēperare formidat. Siem̄ oꝑa ſua in luce poſuerit hominibꝰ intuēdā vt faciat qd̓ p̄ceptū eſtLuceat lux veſtra corā hominibꝰ. reū ſe teneri arbitrabit̉ qͣſi ꝯtra p̄ceptū fecerit. vbi d̓r. Attēdite ne iuſticiā veſtram faciatis corā hominibus vt videamini ab eis. Qui aūt recte intelligit vtrūqꝫ implet ⁊ ſeruiet vni veriſſimo domino. qui ſeruū pigrum nō damnaret ſi ea que