franciſco quē ſemel audiuit bt̄s frater leo eius ſocius ⁊ ꝯfeſſor ꝑ longum ſpaciū in orōe eleuātū a t̓ra clamantē ⁊ dicentē. Quis es tū ⁊ q̄ſſum ego. Et dū hec eadē v̓ba ſepiꝰ replicaret. ſuſpirabat lugebat ⁊ to-tus videbat̉ liq̄factus amore. Nā vt ip̄e poſtea interrogāti eū fratrileoni p̄dicto qͥ eū explorauerat. retulit p̄dicta verba iō ſic dixiſſe. qm̄ īcorde ſuo tā ꝓfundā verſabat̉ ſui cognitō ſue .ſ. ꝑuitatis ⁊ dei magnitudinis. a quo ip̄e ꝑuulus ⁊ minimus tam copioſa bn̄ficia ſuſceperatſperabatqꝫ ſe vberiora ſuſceptuꝝ. ꝙ ex vehemētia animi cū admiratōne deum ꝯpellebat̉ laudare bn̄dice̓ dicendo ſibi. Quis es tu deus meus qui nullo indigēs. in quo eſt omne bonū. ⁊ qui ſum ego qui nihilboni habeo nec habere poſſum niſi tu deus meꝰ dederis. Quis es tuqui teip̄m et̄ mihi dare ꝓmittis. Et multa alia bulliebāt in corde eiusꝓpter q̄ v̓ba p̄dicta ingeminabat. Sil̓r. d. ber. miles ⁊ doctor d̓ aſſiſioqui fuit primꝰ quē ſanctꝰ franciſcꝰ traxit ad xp̄m an̄qͣm md̓m reliq̄ſſꝫinuitaſſetqꝫ quodā ſero in domo ſua pauꝑem frāciſcum. cū in prīa vi-gilia noctis obſeruaſſet eū quid faciebat audiuit eū in oratōe poſituꝫcū ſuſpirijs ⁊ lacrimis ſepius replicantē. Deus meus ⁊ om̄ia deꝰ meus ⁊ omnia. In qͥbꝰ verb̓ vt ip̄e poſtea declarauit dn̄o bern̄. ꝓfundiſſime ꝯtēplabat̉ exceſſum maieſtatis diuīe ⁊ infinitā bonitatē ſūmi dei.¶ Ꝙ in orōe neceſſaria ē attentō ſcd̓m vim pͥme intentōnis ⁊ qͣliterhoc mō oro ē fructuoſa licꝫ n̄ ſit ꝑ oīa atteta ¶ Capitulū. ij.Ecundus modꝰ q̄ſeruandus eſt in orōe dr attētōis. Debꝫ nāqꝫ orō qͣꝫtū fieri pt̄ eſſe attēta. qm̄ vt dic̄ hiero. ⁊ ponit̉ d̓ ꝯſedi. v. c. Nō mediocrit̓. Nō v̓bis tm̄ ſꝫ corde orandus eſt deusQuapropter melior eſt qn̄qꝫ pſalmoꝝ decantatō cum cordis puritateac ſerenitate ⁊ ſpūali hilaritate qͣꝫ pſalterij modulatō cū anxietate cordis atqꝫ triſticia. Et ad hoc facit. c. Nunqͣꝫ. de ꝯſe. di. v. ⁊. c. Qn̄ d̓ ꝯſe. drj. Et ad idē ſt̄ apl̓i v̓ba. j. Coꝝ. xiiij. dicētis. Nā ſi orē lingua ſpūs meorat mens aūt mea ſine fructū eſt. Quid ergo eſt. Orabo ſpū orabo⁊ mente. Sꝫ ſatis duꝝ hoc videt̉ qn̄ etiā ⁊ ſancti viri orāteſ mētis euagationē patiunt̉ ſcd̓m illud pſal. Cor meū dereliquit me. Quō gͦ qͥ imꝑfecti ſunt poterūt orando ſꝑ eſſe attēti. Et ſi oratō ſine attentōne in-fructuoſa eſt. quis poterit orando mereri. Idcirco ad hoc clare intelligendum tria ſunt notāda ſcd̓m rich̓. tho. ⁊ alex. vbi ſupra. ¶ Primuꝫnotandū ꝙ ſi adſit intentō debita ⁊ actualis in principio orōis vocal̓qͣꝫuis poſtea nō cōcomitet̉. tn̄ oratō vocal̓ eſt meritoria ⁊ impetrati-ua ꝑ virtute prime intentōis. niſi interrupat̉ poſtea ꝑ intentōꝫ ꝯtrariam. ſicut cū aliquis ex bona intentōe incipit ꝑegrinari vl̓ elemoſinamdare. totus actus ſeques meritorius eſt virtute prime ītentōis qͣꝫusceſſat ſua intentō actual̓ ¶ Secundū notandū ꝙ triplex ē orōis effcūs