humana. q̄ ſi ꝓpterea q̄ſqͣꝫ fato tribuit ꝙ ip̄am dei voluntatē vl̓ poteſtatē fati noīe appellat. ſnīam teneat. linguā corrigat Cur nō h̓ primūdic̄ qd̓ dicturꝰ eſt. cū ab alio qͣſqͣꝫ q̄ſierit qd̓ dixerit fatū. Nā id hoīeſqn̄ audiūt vſitata loquēdi ꝯſuetudinē nō intelligūt niſi vim poſitōniſſideꝝ. qͣlis eſt qn̄ q̓s naſcit̉ ſiue ꝯcipit̉. qd̓ aliqͣ a dei volūtatē alienant.Aliqͥ et̄ ex illa hec pende̓ ꝯfirmāt. Sꝫ illi q̄ ſine volūtatē dei decernereopinant̉ ſidera qual̓ qͥſqꝫ ſit id bonoꝝ habeamꝰ maloꝝ ve patiamurab auribꝰ omniū repellēdi ſt̄. nō ſolū eoꝝ q̄ verā religionē tenent. ſꝫ q̄deoꝝ qͣliūcūqꝫ volūt eſſe cultores. Nec eī opinio qͥd agit aliud niſi vtnullꝰ omnino colat̉ aut roget̉ deꝰ. Et paulo inferiꝰ ſubdit Quale demde iudiciū de hominū factis deo relinqͥt̉ qͥbꝰ celeſtis neceſſitas adhi-bet̉. cū dn̄ſ ille ſit ⁊ ſideꝝ ⁊ hominū. Nec ille. Si q̓s v̓o obijcerꝫ ꝙ aſtrologi ꝑſepe v̓a dicūt audiat augͥ p̄fati li. c. vij. d. Nō īmerito credit̉ cūaſtrologi multa v̓a rn̄dent occulto inſtinctu fieri ſpirituū nō bonoꝝquoꝝ cura ē falſas ⁊ noxias opinionēs de aſtralibꝰ ſatis inſere̓ humanis mētibꝰ atqꝫ firmae̓. fō friuola ē mathematicoꝝ ſnīa. q̄ nos nr̄oſqꝫſucceſſus aſtris ſubde̓ moliūt̉. Scd̓i aſſerūt om̄ia iſta īferiora moueriad imꝑiū fortune ⁊ diſponi. Vn̄ plutarchꝰ li. de remedio ire. d. ⁊ inducit ſuripidē ſic loquentē. Deꝰ mag̓ regit. ꝑua v̓o in fortue manibꝰ d̓relinquit. Nāc fortunā rudes homines ⁊ ydolatre gētiles deā qͣndā eſſeputauerūt. Vn̄ lactan̄ li. iij. Grediderūt inqͥt ppl̓i fortunā qͣndā deā eēres hūanas varijs caſibꝰ illudentē. qꝛ neſciebāt vn̄ ſibi aut bona aut mala venirēt. Nos tn̄ ſic opmantes augͥ. li. iiij. de ci. dei. c. xviij. ſic deridet.Fortuna dea putat̉ et colit̉. Certe om̄s deos vtriuſqꝫ ſexꝰ. ⁊ ſi ſexū habēt nō niſi bonos eſtimae̓ demꝰ. Hoc plato dic̄. h̓ alij ph̓i. hͦ excellētesreipublice ppl̓oꝝqꝫ rectoe̓s Quō gͦ dea fortua aliqn̄ bona ē aliqn̄ mala. Acforte qn̄ mala ē dea nō ē. ſꝫ in malignū demonē repēte ꝯuertit̉Sꝫ ari. li. ij. phi. d. fortunā eſſe cām ꝑ accidēs in agētibꝰ ẜm ꝓpoſituꝫ. Ettūc vt. d. tho. in. ij. ſume ꝯtra gētiles. ⁊. d. Bon̄. di. xxxvij. ſcd̓i li. licꝫ ali.quid ſit caſuale vl̓ fortuitu reſpectū agētis ꝑticularis vtpote ꝑticularis nat̉e ⁊ intellectꝰ creati. nihil tn̄ ē caſuale aut fortuitū reſpectu pro-uidētie dei a qͣ om̄īa p̄uiſa ſunt ⁊ pordinata. Tercij ꝯtendūt ꝓuidentiam dei nullā eſſe circa iſta inferiora ⁊ hominū fcā. ſꝫ om̄ia curre̓ ſic ſinevlla ꝓuidētia regulāte. Qui error pnicioſiſſimꝰ ē ⁊ dānat̉. Tū rōe Tūautoritate. Et licet ml̓te rōes ad hͦ poſſent adduci. tn̄ dicā eā quā tho-ponit in. iij. ⁊tra gētiles. c. lxiij. Ait em̄ ſic. Empoſſibile ē ꝙ aliqͣ nō cō-gnoſcētia fine oꝑent̉ ꝓpter ſine ⁊ ordinate ꝑueniāt in ip̄m niſi ſint mota ab aliqͦ hn̄te finis ꝯgnitōꝫ. ſꝫ omnia corꝑa nat̉alia mouēt̉ ⁊ oꝑant̉ ꝓpter ſine licet illū nō ꝯgnoſcāt. gͦ oportꝫ ꝙ tota oꝑatō nat̉e ab aliqͣ cognitōe ordinet̉. Preterea omnia q̄ ſunt nat̉a diſtincta in vnū ordineꝫ