inclinat ad peccatū ꝙ ſemꝑ velit peccare. Ergo iuſtꝰ iudex q̄ cor aſpicit magis qͣꝫ opꝰ. debet eos pena ineternū duratura punire. Ouidnāē ꝙ tā multi ſe ſentiūt morituros et tn̄ peccare nō deſinūt. Veniūt adianuas mortiſet de peccatis nō dolet niſi ꝙ ſꝑ peccare vellēt. qd̓ vtiqꝫip̄e deꝰ ſcrutator cordiu oculo ſapīe ſue clariſſime intuet̉. Nāc rōem tāgit greg̓. iiij. li. dyal̓. vbi petrꝰ interrogat eū et dicit. Scire vellē quōiuſtū ē vt culpa q̄ cū fine ꝑpetrat̉ ſine fine puniat̉. Et greg̓. rn̄det. Nocrecte petre diceret̉. ſi iuſtꝰ iudex n̄ corda hominū ſꝫ factā pēſaret. Ini-qui em̄ iō cū fine deliq̄runt. qꝛ cū ſine vixerunt. Nam voluiſſent vtiqꝫſi potuiſſent ſine fine viuere. vt potuiſſent ſine fine peccare. Oſtendūtenī qꝛ in peccato ſemꝑ viuere cupiūt. qui nunqͣꝫ deſinūt peccare dū viuunt. Ad magnam ergo iuſticiaꝫ iudicātis pertinet vt nunqͣꝫ careantſupplicio q̄ in hac vita nunqͣꝫ voluerunt carere peccato. Nec ille. Quēverba etiā hn̄tur de pe. di. j. c. Voluiſſent. Et ad hoc facit illud qd̓ ſcribit̉lxxxxiij. di. c. Dyaconi. Vbi ſic hētur. Moderatō dei ac pietaſ ſolū nr̄mreditū q̄rit ac nos cupit longa bonitate ſua ſaluari. Si nō ꝯuertimurſi duri colli ſumuſ. ſi in peccatis vſqꝫ ad mortē illicite ꝑduramꝰ. aſſiduepeccantium nō miſeret̉ deus. Ad idem eſt capl̓m. legatus. xxiiij. q. ij..Augu. inſuꝑͣ de pe. di. vij. c. vltimo in fine ait. Qui impenites morituromnino morit ⁊ eternalr̄ cruciat̉. Qui aūt impenitēs finit̉ ſi ſꝑ viuerꝫſemper peccaret. ¶ Scd̓a rō quare deus iuſte eternaliter dānat et punit iniqͦs eſt ꝓpter obiectum. Quelibet em̄ offenſa ꝯſideratur non ſo-lum reſpectu actus ſꝫ reſpectu dignitatis illius qui offendit̉. Quantoetenī ꝑſona que offendit̉ dignior eſt tāto culpa in illā cōmiſſa grauioret ꝑ ꝯſequēs pena debet eſſe durior. Sicut qͥ rege offendit grauiꝰ punit̉ qͣꝫ qui offendit ſuū famulum vel aliquē ruſticū. Qui ergo mortaliter peccat deum qͥ eſt infinitum bonum offendit et caritate per quaꝫeſt ſocietas beatoꝝ. ergo tā viſione dei qͣꝫ beatoꝝ ſocietate eternaliterpriuari debet et eterna pena puniri. Bernhardus autē ſuꝑ can. d. ꝙ q̄mortaliter peccat vult non eſſe deum quod ſic probat. Qui vult deumaut impotentem aut iniuſtum aūt inſipientem eē vult deū n̄ eē. Sꝫ q̄mortal̓r peccat. vellet deū aūt ſua peccata neſcire. aut vindicare n̄ poſſe. aut vindicare nolle. ergo vellet deum nō eſſe deum. Et qui vult deūnon eſſe deum. merito puniendus eſt eterno ſupplicio. ¶ Tercia racōquare iuſte deꝰ malos eternaliter dānat eſt ꝓpter contēptū. Pctōresnāqꝫ ꝯtenut infinitū bonū et eternū gaudiuꝫ quod potuiſſent eligereEt qꝛ voluntarie elegerunt eternum malum iuſte illiſ eterna ſuppliciaꝯdonant̉. Vn̄ augu. xxj. li. de ci. dei. c. xij. inquit. Factus ē malo dignuſeterno qui in ſe ꝑemit bonuꝫ qd̓ eſſe poſſet eternū. Hec ille. Audiuntſiquideꝫ peccatores ſcripturas clamātes ꝓmittenteſqꝫ tam feliciſſima