dei qui nihil tm̄ abominat̉ quantū impenitentiā et deſꝑatōnem. Ninchiero. ad ruſticū monachū ait. Nihil ſic offendit deū ſicut cor īpenitēsSolū deſꝑatōis crimē eſt qd̓ veniā ꝯſeq̄ nō p̄t. Scd̓m qd̓ in pcc̄is cōſiderat̉ horrendū ⁊ ꝑiculoſum eſt peccatoꝝ frequens iteratō quandoſcꝫ freq̄ntius iterāt̉. Tamē tanta eſt miſericordia dei ꝙ ſi quis incipetpeccare a pͥma horadiei et ꝑacto peccato ſtatim pnīam ageret. et pēitentia facta ſubito laberet̉. et poſt lapſum iteꝝ ſurge̓t. et poſt ſurrectionē iteꝝ cade̓t. et poſt caſum denuo ꝯtritōem habe̓t. ſemꝑ deū īmobiliter ꝓpiciū inueniret ad remittēdū. Ninc aug̓. de pe. di. iij. in. c. Adhucinſtant. ait. Quoniam quotidiana eſt offenſio. oportꝫ vt quotidiana ſitremiſſio. Cur docuiſſet dominus orantes dicere. dimitte nobis debita noſtra. niſi ip̄e nobis miſericors perſeuerarꝫ qui nos ab hac petitōenon vult deficere. Et leo papa de pe. di. j. cap̄ Multiplex miſericordiadei. inquit. Multiplex miſericordia dei ita lapſibꝰ humaniſ ſubuenit vtnō ſolū ꝑ baptiſmi gr̄aꝫ ſed etiā pnīe medicinā ſpēs vite reparet̉ eterne. vt qui regeneratiōis dona violaſſent. ꝓp̓o ſe iudicō ꝯdenantes adremiſſionem criminū ꝑuenirent. Et lactantius in li. di. inſti. ad. g. ſic loquit̉. Nemo poteſt eē tam circūſpectus. tā prudens. qui nō aliquādolabat̉. Idcirco deus imbecillitatē noſtrā ſciens. aꝑuit homini portumſalutis. vt huic neceſſitati cui fragilitas noſtra ſubiecta ē medicina penitentia ſubueniat. Et hiero. ad ruſticū monachū. de pe. di. iij. c. Septi-es. ait. Septies in die cadit iuſtus et reſurgit. Si iuſtus quomodo cadit. ſi cadit quo iuſtus. Sed iuſti vocabulū nō amittit qui ꝑ penitētiāſemꝑ reſurgit. Et non ſepties ſꝫ ſeptuagēſies ſepties delinquenti ſi conuertat̉ ad penitentiā peccata donant̉. Hoc xp̄c petꝝ docuit math̓. xviij.c. Sed nōnulli heretici temere aſſeuerāt duo falſa et merito reprobā-da. ¶ Primum ꝙ ſi homo cadat a penitētia ꝙ non vere penituit. Cōtra qd̓ dictum alex. d̓ ales in. iiij. volumine ſumme adducit diſtinctionem d̓ veritate penitētie. d. ꝙ dupliciter poteſt ſumi. Vno modo vt penitentia vera dicat̉ q̄ veꝝ habꝫ v̓tutis actū. q̄ eſt deteſtari malū commiſſum. et ꝓ illo temꝑe nullu cōmittere. et ꝓponere nō ꝯmittere defuturo. in quo ſtatu ſi qͥs decederet ſaluus eēt. Et ab hac poteſt homocadere et in peccata labi. Alio mō vt dicat̉ penitētia v̓a q̄ ꝑducit ī finēvt finalis et cōtinuata. et ab hac non eſt cadere. Sed adhuc heretici adſui erroris robur autoritates et dicta ſanctorū adducūt. Et pͥmo illd̓ambro. in ſermone quadrageſime. d. Penitētia eſt mala preterita plā-gere et plangenda iterū non committere. ergo qui iterū peccat veraꝫpenitentiam non fecit. Scd̓o ad idem allegant greg̓. ſic. d. Qui ita aliapeccata deplorat vt tn̄ alia cōmittat. adhuc penitētiā agere aut igno-rat aut diſſimulat. Inſuꝑ ad hoc ꝓpoſitū habent yſidorū in li. d̓ ſummo