Ego īquit ſui benedictus ſolo nominenuꝝ ppͣ. et ſit vſqꝫ ad diem iudicij perdumeta et loca fetida et ſulphura intendijs cōflagrata ꝑtrahor. donet poſt iudiciū ſimul in corꝑe et aīma dampnabor Iet immerito. qꝛ a primordio vſqꝫad finē vite cōuerſatus fui in ceno luxurit viſus fuit ab auribus eq incipe̓. 2in caudam aliai īminare. Alinqͣ em̄ eſtanimal luxuriolū. et de luxuriolis dr̄.in Eze. Carnes alinorū tarnes eorū.ꝙ aūt ꝑ cettā membra vrſi tenebat ſpeciem vitā in omībꝰ docet̉ duxiſſe carnalem. Nam ſicut a philitis traditur. vrſa tum parit fruſtum carnis effundit.qd̓ mox dū eftulū ē crebrius lingendocōponit. et ſit ad ſui ſimilitudinam līgua formante ꝓducit. quia ergo luxurimiſutuioſt et tarnaliter vixit in aſini ſimilitūdiē et vrſi figura cōparuit ¶ ItemVi ſe humiliat exaltabit̉. multiſunt qui credūt ſe hrē verā ſpemet habent vanilſimam preſumpcōneuiQuicunqꝫ ci ſperat de permio aulloprecedente merito. non eſt ſpes ſed preſuincie. In cuiqj rei figura eſt cū inr̄ ſiliorum zebedei Math. xx. petiuiſſet adomino Dic vt ſedeant hij duo filij ⁊cͣ.daminus r̄ſpondit. Nō ſcitis quid petatis poteſt. bibere ca. quem ego bi. ſuu.quaſi diteret. prius agendū eſt de inerito et poſtes de preinio. et ꝓpter hoc dicit Poeta. Spes quā meritum nō preueniat a ſpe deuiat. et nomē dat ei p̄lūtōis. Ut igitur ordine iuris naturalisp̄mittatis meritū. veniendo ſit ad glorit premiū. dn̄s ꝓpoīt vobis hoc ubū.Qui ſe humiliat. ¶ In quo verbo primo hortat̉ vnūquēqꝫ nr̄m ad meritumvirtuolū. tū dicit Qui ſe humi. Scd̓oſpōdet cuilibet noſtrū p̄miū gloriolū.cū addit. exaltabit̉. dicit ergo. q̄ ſe hu.¶ Nota ergo ꝙ humilitas ineītoīa cuidebet̉ exaltatōis gloria cōſiſtit in t̓busſcꝫ in ꝓprie eſtimatōis adnichilacioneqd̓ iuducit tēteuitū ſui. In dignitatūꝓuipenſione. qd̓ inducit dilectionē deiIn aliquorū ſibupſi prelatōne qd̓ īdutit appreciacionem xp̄i. ¶ Priuio ēgodico ꝙ humilitas intritocia couſiſuit inꝓprie eſtimacōis adnichilacōne. et hocinducit cōtemtū ſui vt ſcꝫ houio in propria eſtimatōne nichil eſſe reputet ſeiplū. ⁊ oīm que habet recognoſcat datorēdeuiū. Unde Aplūs. i. Corinthi. iiij.Quid habes quod non accepiſti. qͥd glāris quaſi non acceptris? ꝙ cūi hō aliq̓dreputat ſeipſū. vel tredit ſe aliqͥd hrē aſe vel ꝓpter ſuū meritū mirabilit̓ ē nociuū. Iltud eū deiecit luciferū de cele.Eze. xviij. Peccaſti et ciecī te de mnenteſcō dei. hoc eciā deiecit Ie. ad tēpus deordine apoſtolito. cū dixit Mat. xiiij.Et ſi omēs ſcandalizati fuerint et nonego. Deus eī ſuꝑbis reſiſtit huīlibꝰ autē dat grām. Ia. iii. Ecōtra adnichilacō ꝓpͥe reputatōis multū ē vtil̓. ⁊ deovalde acceptabilis. ſic̄ patet in phariſeo et publitano. de qͣblis legit̉ lu. xviij.ꝙ phariſeus ſtās hoc apud ſe orabat deus grās ago tibi qꝛ n̄ ſū ſic̄ te. h. rap. iniuſt. adulteri. velud eciā hic publicanoItiuno bis in ſabbō. de. do. ē. q̄ poſſi.Noͣ ꝙ euāgeliſta noͣbilit̓ dicit ꝙ apd̓ ſeorabat. apud ſe dicit non apud deuii.Rogabat enim arroganter nō humilit̓cum tamen ſcriptum ſit Iudith. nonoHumiliū et manſuiterum ſemper tibi