animā tuam tibi dedit. puto deū dediſſe tibi. ſed reſpondebis ſitut habet̉ ex ūbis illius ſancte mulieris. ſcd̓i. Matha.vij. Dū igit̉ deū a te abicis a douis quācōdidit eū pellis. et duui proditor ipſius exiſtis: vt hoīes diabolici trimē leſe inaieſtatis inturris. ¶ Scd̓o ira dyabolo valde placet. nec mirandū eſt. qꝛin alijs peccatis vnum l̓ duos lucrat̉.Sed in ira nō ſolū hoīeu vnū. vnā domū. vnū taltrū. ſed aliquādo totū regnū Vn̄ eū ab Abel iuſto vſqꝫ modo tothomicidia. vn̄ tot ciuitatū incendia. vn̄tanta douiorum ruina. vn̄ ſeditōnes etbella: n̄ ex ira? Vnde dicit̉ in Eccleſiaſtito Houis iracundus intēdit liteui. ⁊peteator turbat amicos. ⁊ in medio patē habenciū ponit diſcordias. quid litepeius. quid amicitia dulcins. quid pate vtilius. ira deteſtabiliq que lites geii llipltnerat. amititias turbat. ꝓ pate pouitdiſcordiss? Preū̓. vij. Vir iratundusſuſcitat rixas. ¶ Tertō ira homī multū nocet. eſt eūī veītatis occultiua. vū̄ īpedit aīm ne poſſit cernē verum. ē lingue impeditiua. ē ratioīs ſubuerſiua.viijeſt totius intellectiur cetatiua eſt totiꝙhominis afflictiua. quid eſt iſtis peiqꝰet tamen ira p̄ter tāta mala eſt vite diminutiua. llami conſtat ꝙ triſticia deliccat olſa: cōſumēdo medullam in qͣ raditatur vita. ſed ira eſt triſticit cauſatiua. ergo eſt et vite abbreuiatiua Vndedicitur Eccleſiaſtici. tertio. zelus ⁊ iracundia minuūt dies Et propterea iratundi ſunt ſimiles vrſo. qui per iramoccalionaliter ſeipſum occidit. Cū tūīmel libentiſſime comedat querit arbores tōtauas vbi mel inueniat. et tum īueuit illut ſepius radit. hoc dum venator agnoſcit aute foramē malleum grauem ponit. quem ibi fune ſuſpendit vtvrſus veniēs net propter malleum taput intromittere valens. tum tapitemalleum remoueat. ſed malleus duuiad lotum proprium venit caput eiuspertutit. Sed ille vrſus aliquantulūiratus malleum magis ꝙͣ primo repellit. et malleus forcius rediens forciuscaput eius impetit. At vrſus fortiſſiinit iratus fortiſſime a ſe malleuui pellit ignorās ꝙ quāto longius retrocedittanto fortiqͣ tum ferit. Dumi ergo malleus ſit longe repulſus redit. et ſui pōde natuali ipſū ſic atriter ferit. qui tūſit capite debilis de arbore cadit et ſit ſepiſſime iraperit. ¶ Sequitur. Reuserit iudicio. hec eſt meditina. ſi quis inturrerit cordis irā vt homo ſe iuditanaīturriſſe culpam: puniat ſe ꝑ vindictāydontaui. Sed notandum ꝙ preter illud iudicium animaduerſionis extreme. de quo ſatis puto eſſe dictū in Sermonibus de aduētu: triplex eſt iudiciui quod ad preſens occurrit. StilicetIudicium punitionis ꝓprie. et eſt bonū. quia ꝓpe malicie punitiuū. Iuditium ſuſpicioīs aliene ⁊ eſt malū. quiaboni alterius infectiuū. Iudicium preſuutionis inique ⁊ eſt valor malū. qꝛquod eſt ſolius dei; eſt vſurpatiuū Dico ꝙ eſt iudicium punicionis ꝓprie. eteſt bonū quādo homo amoē iuſticie punit ſeipſū. vel ſac̓doti ſe tradit ad puniēdum. Cū tm̄ iuſtij ſit deus. bis in idipſū nō punit. ergo ſi himo ſeipſum punit deqͥ āplio nō reqͥrit. ꝓpt̓ qd̓ diuinꝙaplūs d̓t Si noſmetipſos iudicaē̓mus